Του Ν. Τσαγκαράκη
Οι αδερφοί Κοέν επιστρέφουν μ’ ένα διασκεδαστικό γουέστερν.
ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΡΑΣΟΣ
TRUE GRIT
Σκην.: Τζόελ και Ίθαν Κοέν
Πρωτ.: Τζεφ Μπρίτζες, Χέιλι Στάινφελντ, Ματ Ντέιμον, Τζος Μπρόλιν, Μπάρι Πέπερ
Μετα τη δολοφονία του πατέρα της από τον βοηθό του, Τομ Τσέινι, η 14χρονη Μάτι Ρος αναθέτει στον αστυνομικό Ρούστερ Κόγκμπερν να κυνηγήσει τον Τσέινι και να τον σκοτώσει για εκδίκηση. Τους ακολουθεί ο τεξανός αστυνομικός Λαμπίφ, που καταδιώκει τον Τσέινι για ένα διαφορετικό έγκλημα.
Πρόκειται για τη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τσαρλς Πόρτις, μετά από εκείνη του 1969 σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ με τον Τζον Γουέιν ως Κόγκμπερν να κερδίζει το μοναδικό Όσκαρ της καριέρας του. Με την ιστορία του Πόρτις οι Κοέν επιχειρούν το πρώτο γουέστερν της φιλμογραφίας τους και φτιάχνουν μια έξυπνη και διασκεδαστική ιστορία, που ως συνήθως βασίζεται κυρίως στους ιδιόμορφους χαρακτήρες της, κύριο γνώρισμα στις ταινίες των Κοέν. Να σημειωθεί ότι η ταινία προτάθηκε για 10 Όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κανένα.
Χωρίς να έχουμε διαβάσει το βιβλίο αλλά έχοντας δει την ταινία του Χάθαγουεϊ (υπάρχει στα τοπικά βίντεο-κλαμπ), γίνεται ακόμη πιο φανερή η ικανότητα των Κοέν να φτιάχνουν αξιομνημόνευτους χαρακτήρες μέσα από κάθε λεπτομέρεια που αφορά τον λόγο (έντονη προφορά) και την εμφάνιση (μακιγιάζ, μαλλιά, ρούχα). Η μεταμόρφωση του Μπρίτζες σε ανυπόληπτο αλλά τελικά αξιόπιστο μέθυσο βετεράνο, η αποκάλυψη της 14χρονης Στάινφελντ που δείχνει εξυπνότερη και ωριμότερη απ’ όλο το ανδρικό καστ μαζί, οι δευτερεύουσες φυσιογνωμίες που ζωηρεύουν την ιστορία (ο ιδιοκτήτης του γραφείου κηδειών, ο έμπορος των αλόγων), ο Πέπερ που καταφέρνει, στον λίγο χρόνο που έχει, να κλέψει την παράσταση ως αδίστακτος Νεντ.
Η σκηνοθεσία των Κοέν όπως πάντα είναι υπολογισμένη και σίγουρη (χαρακτηριστική η αντιστροφή θέσης στις δύο μάχες, ανάμεσα στον Κόγκμπερν και στον Λαμπίφ), και παρά τη γενική αρτιότητα (εξαιρετική η δουλειά του φωτογράφου Ρότζερ Ντίκινς), το σενάριο παρότι οικονομικότερο σε σχέση με την πρώτη ταινία, θα μπορούσε να είναι ουσιαστικότερο σε ζητήματα όπως η σχέση Κόγκμπερν και Μάτι, ενώ μένει κανείς με την περιέργεια για την τελική μελλοντική προέκταση της ιστορίας, ίσως και μόνο χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία της Στάινφελντ που προηγείται, αφήνοντας αυτή την τελική προσθήκη αιωρούμενη σ’ έναν βαθμό, και μάλιστα δυσανάλογα με μια πλοκή που προτιμάει να δώσει έμφαση περισσότερο στο χιούμορ και στην ελαφρότητα των καταστάσεων, και λιγότερο στο ανθρώπινο δράμα τους.
CHERI
Σκην.: Στίβεν Φρίαρς
Πρωτ.: Μισέλ Φάιφερ, Ρούπερτ Φρεντ, Κάθυ Μπέιτς, Φελίσιτυ Τζόουνς
Στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, η Λέα είναι μία από τις πιο γνωστές πόρνες πολυτελείας, που όπως όλες οι καταξιωμένες συνάδελφοί της, έχει καταφέρει να φτιάξει μια περιουσία από την υψηλού κύρους πελατεία της. Όταν αναλαμβάνει υπό την προστασία της τον 19χρονο γιο μιας άσπονδης φίλης της, αναπτύσσεται μεταξύ τους ένας δεσμός με αποτελέσματα που κανείς τους δε φανταζόταν.
Μετά τη «Βασίλισσα», ο Φρίαρς επιστρέφει με μια ιστορία της γαλλίδας συγγραφέως Κολέτ από το ομώνυμο μυθιστόρημά της που κυκλοφόρησε το 1920. Ο σκηνοθέτης φτιάχνει μια ευχάριστη αισθηματική κομεντί, με κεντρικό θέμα τη διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα εμπλεκόμενα ζευγάρια. Πλούσια και καλαίσθητη καλλιτεχνική διεύθυνση, εύστοχο κάστινγκ, και το σενάριο του Κρίστοφερ Χάμπτον («Επικίνδυνες σχέσεις», «Εξιλέωση») που διαθέτει αρκετό καυστικό χιούμορ για ν’ αποζημιώσουν για την κοινοτοπία και τη σχετική επιφανειακότητα της πλοκής.

