Κείμενο: Γρηγοράκη Ανδρονίκη

Φωτογραφίες: Γρηγοράκη Ανδρονίκη, Χρηστάκη Μαρία

Ο Πεζοπορικός Όμιλος Ηρακλείου την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2011 πραγματοποίησε μια καθαρά ορειβατική πορεία για την κορυφή του όρους Κουλούκωνα.

Ξεκινώντας στις 8 το πρωί απο τα ΚΤΕΛ Χανιώπορτας φτάσαμε στο οροπέδιο του Βωσάκου (350μ.). Ανεβήκαμε την πλαγιά από μονοπάτι μέχρι το διάσελο Κουλούκωνα-Κουτσοτρούλη (600μ.). Το βουνό υψωνόταν επιβλητικό μπροστά μας.

Ξεκινήσαμε μια δύσκολη ανάβαση για την κορυφή, σε δύσβατο, χαρτογραφημένο μονοπάτι με τραχύ πέτρωμα, από την ανατολική πλαγιά του βουνού, που είχε χρόνια πολλά να περπατηθεί. Το μονοπάτι ήταν αδιάκριτο από ένα γυμνό και άπειρο μάτι. Όμως η τεχνογνωσία των συντελεστών αυτής της ανάβασης, καθώς και η ακριβής αναγνωριστική πορεία και η συνέπεια του αρχηγού μας Αλέκου Κλάδου, μας οδήγησαν εύκολα και με ασφάλεια στην κορυφή του βουνού. Ανεβαίνοντας συναντήσαμε πολλά εγκαταλειμμένα καμίνια παραγωγής κάρβουνου τα οποία σχημάτιζαν ένα δίκτυο ,το οποίο ακολουθώντας προσεκτικά οδηγούσε στην κορυφή.

Εκεί όλοι μαζί, ήπιαμε την ρακή της “κατάκτησης” και αφού ξεκουραστήκαμε για λίγο ξεκινήσαμε για τον δρόμο του γυρισμού, από την δυτική πλαγιά του βουνού και προς το χωριό Μουρτζανά (150μ.).

Η ομίχλη είχε ήδη σκεπάσει την κορυφή και η ορατότητα ηταν δυνατή μόλις στα 30 μέτρα.

Η κατάβαση συνοδευόταν από δυνατό άνεμο. Η πορεία της καθόδου ήταν φανταστική με εκπληκτική θέα. Μπροστά μας είχαμε σχεδόν όλο το Μυλοπόταμο, τον Ψηλορείτη, τα Λευκά Όρη και το Κρητικό Πέλαγος από τις Σίσες μέχρι το Ακρωτήρι Χανίων. Η κατάβαση ήταν καταπράσινη με πολλά δέντρα, εικόνα αντίθετη με αυτή της ανάβασης. Το μονοπάτι ήταν ευδιάκριτο, όμως την κατάβαση μας έκανε πιο δύσκολη η ολισθηρότητα του εδάφους, λόγω της βροχόπτωσης την προηγούμενη ημέρα, αλλά και της έντονης υγρασίας την μέρα εκείνη.

Το θυμάρι και η ρίγανη μύριζαν έντονα σε όλη την διαδρομή!

Στο τέλος της πορείας, ακολουθήσαμε αγροτικό δρόμο 4km που οδήγησε στο χωριό.

Από εκεί λεωφορείο του συλλόγου, μας μετέφερε έως το χωριό Δροσιά, όπου μας περίμενε γουρουνόπουλο, ως επιβράβευση.

Επιστρέφουμε στο Ηράκλειο απόλυτα ασφαλείς και γεμάτοι νέες εικόνες, γνωρίζοντας ακόμη μια πλευρά της άγριας ομορφιάς της Κρήτης.

Συγχαρητήρια στον αρχηγό μας, κ. Αλέκο Κλάδο, για την άψογη αρχηγία του και την απόλυτη ψυχραιμία του καθώς και για την συνεχή ενθάρρυνση που έδινε στους ορειβάτες ακόλουθούς του. Ακόμη ευχαριστούμε τους κ. Μιχάλη Καργιωτάκη και κ. Γιώργο Αναγνωστόπουλο που παρέα με τον αρχηγό μας, πραγματοποίησαν την αναγνωριστική πορεία ώστε να γίνει δυνατή, για πρώτη φορά οργανωμένα από κάποιο σύλλογο η ανάβαση για την κορυφή του Κουλούκωνα από την απότομη και δύσβατη ανατολική πλαγιά του βουνού.



Ταλαία Όρη - Μυθολογία

Αποτελούνται από τον Κουλούκωνα (1076μ.), τον Κουτσοτρούλη (1083μ.), τη Σοφιανή κορφή (892μ.) και διάφορες μικρότερες κορφές. Η οροσειρά αυτή, μοναδικής ομορφιάς, τείχος απόρθητο για την ενδοχώρα του νησιού, υψώνεται σχεδόν από τη θάλασσα αγκαλιάζει τον τόπο και τον προστατεύει. Δεν είναι τυχαίο ότι σ’αυτές τις ψηλές και απότομες κορφές δεν πάτησε ποτέ κανείς κατακτητής. Όλες οι μάχες κατά των εκάστοτε επιδρομών γινόταν χαμηλότερα (φτάνει στο Μυλοπόταμο στο Βώσακο αποσώνει,Σκάφη Αξέτι - Σκεπαστή και Αγγελιανά σκλαβώνει…Μαρίνος-Τζάνες-Μπουνιαλής).

Τα Ταλαία Όρη βρίσκονται στα Βορειοανατολικά του Νομού Ρεθύμνου. Με τα Ταλαία Όρη συνδέεται ο χάλκινος γίγαντας Τάλως που διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στην κρητική μυθολογία.



Γεωλογική τομή Ταλαίων Ορέων

-Η οροσειρά του Κουλούκωνα (Ταλαία Όρη) δομείται στο σύνολό της από τα διάφορα πετρώματα της ενότητας των «Πλακωδών ασβεστολίθων». Είναι μάλιστα η μοναδική περιοχή στο νησί στην οποία εμφανίζονται τόσο τα παλιότερα πετρώματα της ενότητας (πετρώματα του Φόδελε) όσο και το σύνολο σχεδόν της αλληλουχίας τους. Ο φιδίσιος δρόμος που σκαρφαλώνει από τον οικισμό Σίσες, στις βόρειες πλαγιές του Κουλούκωνα και καταλήγει στη κοιλάδα του Μυλοποτάμου προσφέρει ένα μοναδικό ταξίδι διάρκειας 250 εκατομμυρίων χρόνων στο γεωλογικό παρελθόν.

Από τα δολομιτικά μάρμαρα του «Φόδελε» ηλικίας 300 περίπου εκατ. χρόνων που βρίσκονται κατά μήκος του Βόρειου Οδικού Άξονα, ο δρόμος διασχίζει τα άσπρα μάρμαρα των «Σισών» ηλικίας 250 περίπου εκατ. χρόνων, ακολούθως τον ταινιωτό και ιδιαίτερα σπάνιο στρωματολιθικό δολομίτη ηλικίας 220 περίπου εκατ. χρόνων, τα λευκά μάρμαρα και τους τεφρούς δολομίτες των κορυφογραμμών ηλικίας περίπου 180 εκατ. χρόνων για να καταλήξει στα τυπικά πλακώδη μάρμαρα με τις πυριτικές ενστρώσεις στην κοιλάδα του Μυλοποτάμου με ηλικία από 150 έως 50 εκατ. χρόνια.

Η ιδιαιτερότητα των πετρωμάτων αυτών είναι ότι λόγω των τεράστιων πιέσεων που δέχθηκαν πριν από 23 περίπου εκατ. χρόνια πτυχώθηκαν έντονα με αποτέλεσμα να αναστραφούν εντελώς και έτσι τα νεότερα πετρώματα να σκεπάζονται από τα παλιότερα. Επίσης, ιδιαίτερα είναι τα πετρώματα του στρωματολιθικού δολομίτη, καθώς αυτά δημιουργήθηκαν από κυανοφύκη σε περιβάλλοντα που μπορεί να απουσιάζει εντελώς το οξυγόνο. Οι οργανισμοί αυτοί, όπως και πριν από 2 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά και σήμερα στις ακτές της Αυστραλίας, δεσμεύουν και αποθέτουν τα οξείδια του σιδήρου και απελευθερώνουν, όπως η φωτοσύνθεση, οξυγόνο στην ατμόσφαιρα. Έτσι, σχηματίζονται ταινιωτοί δολομίτες με τις κοκκινωπές, ζαρωμένες ταινίες των αποθέσεων σιδήρου και το γκρίζο δολομίτη.



Οικολογική καταστροφή στην ανατολική πλαγιά του Κουλούκωνα

Μετά το 1945 οι κάτοικοι ορισμένων χωριών του Μυλοποτάμου για καθαρά βιοποριστικούς λόγους, έκοψαν το δάσος από πρίνους, κάνοντας δεκάδες καρβουνοκάμινα, υπολείμματα των οποίων συναντήσαμε. Από τη δυτική πλευρά δεν υπήρξε η ανάλογη καταστροφή και σώζονται τα δέντρα, επειδή στην περιφέρεια αυτή είχαν περισσότερες γεωργικές καλλιέργειες, και όχι μόνο κτηνοτροφία κι έτσι είχαν περισσότερους τρόπους επιβίωσης.

Φωτογραφίες, βίντεο και άρθρα με παλιότερες πεζοπορίες δημοσιευμένες στην “Πατρίδα” θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.pezoporikos.gr.