Του Ν. Τσαγκαράκη
Δύο νεαρά κορίτσια προσπαθούν να πετύχουν τους στόχους τους.
45 ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ
Σκην.: Στράτου Τζίτζη
Πρωτ.: Έφη Λογγίνου, Ράνια Οικονομίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Αντίνοος Αλμπάνης
Η Χριστίνα εργάζεται ως πωλήτρια σ’ ένα κατάστημα με ακριβές τσάντες, παίρνοντας μόλις τον βασικό μισθό των 680 ευρώ. Μπουχτισμένη από τη συγκατοίκηση με τη μητέρα της, αποφασίζει να φύγει από το πατρικό σπίτι και να ενοικιάσει έναν δικό της μικρο χώρο που θα της εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της, και βρίσκει ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών στην οδό Αχαρνών.
O Τζίτζης φτιάχνει μια ταινία για τη γενιά των 700 ευρώ, αναπαριστώντας με ευστοχία την αδιέξοδη προσπάθεια της ηρωίδας του για ανεξαρτητοποίηση και οικονομική αυτονομία. Η υπερβολική φροντίδα της μητέρας, με την εμμονική έγνοια του φαγητού. Το αγόρι που δε διανοείται να φύγει από το βόλεμα του μικροαστικού σπιτιού του, μιλάει συνέχεια για ποδόσφαιρο, και η μόνη επαφή που διατηρεί με τη Χριστίνα είναι στη διάρκεια του σεξ. Η φιλενάδα της που είναι παρατημένη από κάθε φιλοδοξία και διεκδίκηση. Η ιδιοκτήτρια του καταστήματος στο Κολωνάκι που ζει στη χλιδή διατηρώντας την πρόφαση του βασικού μισθού προς την υπάλληλο.
Τα παραπάνω είναι αναγνωρίσιμες εικόνες από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Αυτό που δε διαθέτουν όμως στη γραφή και στη σκηνοθεσία τους είναι η περιπλοκή που θα τα έκανε από απλώς αναγνωρίσιμα, αφηγηματικά συναρπαστικά. Πιθανότατα δηλαδή, η ταινία να φανεί πιο ενδιαφέρουσα σε μελλοντικούς θεατές, ως μια έντιμη καταγραφή της σημερινής κατάστασης. Για το σημερινό κοινό, παραμένει μια αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας, που όμως σε στιγμές είναι σκηνοθετικά αμήχανη (π.χ. η πρώτη βραδιά της Χριστίνας στο διαμέρισμά της), σεναριακά προβλέψιμη (π.χ. η άφιξη του Φώτη αναμένεται από τη στιγμή που αναφέρεται η απουσία του), και δραματουργικά αβέβαιη (π.χ. η Χριστίνα ξαφνικά παρατάει τη δουλειά, δηλώνει εμπνευσμένη από το σύνθημα στον τοίχο, αλλά καταλήγει σε αδιέξοδο ή μήπως όχι, αφού έχει μαζί της τον Φώτη;).
BURLESQUE
Σκην.: Στιβ Άντιν
Πρωτ.: Σερ, Κριστίνα Αγκιλέρα, Καμ Τζιγκαντέτ, Στάνλεϊ Τούτσι, Κριστεν Μπελ, Έρικ Ντέιν, Άλαν Κάμινγκ
Αγανακτισμένη από την άγονη επαρχιώτικη ζωή στην Άιοβα, η νεαρή σερβιτόρα Άλι έρχεται στο Λος Άντζελες κυνηγώντας το όνειρό της που είναι να γίνει επαγγελματίας τραγουδίστρια. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, ένα βράδυ μπαίνει στο μπαρ Burlesque, κι εκεί θ’ αλλάξει η ζωή της.
Μία από τις πιο camp ταινίες των τελευταίων χρόνων, φτιαγμένη για να επιδείξει περισσότερο τις φωνητικές και λιγότερο τις (σχεδόν ανύπαρκτες) υποκριτικές ικανότητες της Αγκιλέρα, η οποία εδώ πραγματοποιεί την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά ότι διαθέτει υπέροχη φωνή και ότι θα μπορούσε να συνεχίζει να εμφανίζεται σε μιούζικαλ, εφόσον το σενάριο και η σκηνοθεσία την επόμενη φορά είναι υψηλότερων προδιαγραφών. Η Σερ εδώ και πολλά χρόνια μοιάζει με drag queen, ο Τούτσι είναι τόσο συμπαθής που μπορείς να του συγχωρέσεις τέτοιες συμμετοχές, ο Κάμινγκ παραγκωνίζεται εντελώς, ενώ το υπόλοιπο καστ διεκπεραιώνει εύκολα τους κοινότοπους ρόλους του. Ο σχεδιασμός της παραγωγής πάντως είναι καταλλήλως πλουμιστός, πολύχρωμος και φανταχτερός, δικαιώνοντας το ύφος των μερικών καλών τραγουδιών όπως το βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα «You Haven't Seen The Last Of Me», το «Welcome to Burlesque» και το «Show Me How You Burlesque». Μακάρι το μοντάζ να είχε λίγο περισσότερο αυτοέλεγχο, ώστε οι ούτως ή άλλως αδιάφορες χορογραφίες να ήταν απολαυστικότερες.

