Του Γιώργου Νεοφώτιστου*
Μέρα με τη μέρα κάθε καλόπιστος πολίτης αυτής της χώρας διαπιστώνει πως το “μαρτύριο της σταγόνας” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Να το δεύτερο επικαιροποιημένο μνημόνιο..., σειρά του τρίτου και έπεται το τέταρτο κ.ο.κ.
Και έχει δικαίωμα κάποιος να ρωτήσει, “μέχρι που θα φτάσουμε άραγε;”, καθώς κάθε ένα από τα... καινούργια σημαίνει και άλλα βάρη στην πλάτη του ανήμπορου να αντιδράσει λαού.
Μέσα στην κακοκεφιά που έχει πλημμυρίσει την καθημερινότητά μας, τολμώ να ατενίζω το αύριο με πιο αισιόδοξο βλέμμα. Και αυτό επειδή πιστεύω στην καταλυτική παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Οι σκέψεις του και τα λόγια του, όσα μπόρεσαν να δουν το φως της δημοσιότητας, μου δίνουν να καταλάβω πως ευαγγελίζεται ένα αύριο που να μη θυμίζει σε τίποτα το σήμερα. Ξέρει καλά πως αν πάρει ξανά την εξουσία το κόμμα του ΝΔ, ακολουθώντας την ίδια πορεία, θα επαναληφθεί το κακό σενάριο της προηγούμενης κυβέρνησης, κάτι που κανείς δεν θέλει.
Βλέπει πως χρειάζεται μια νέα στρατηγική, τόσο για το κόμμα όσο και κυρίως για την Ελλάδα.
Στις προτεραιότητές του λοιπόν, αν τον ερμηνεύω σωστά, είναι η επαναφορά της χώρας σε ελληνικά χέρια.
Και εξηγώ: Ολοι γνωρίζουμε πως η οικονομία μας, με το περίφημο μνημόνιο έχει εκχωρηθεί σε ΔΝΤ... και άλλες δυνάμεις... Το ίδιο και η εξωτερική μας πολιτική που σήμερα είναι δέσμια, περισσότερο από ποτέ, της Αμερικής, της Γερμανίας, ενώ φαίνεται να συμπράττουν στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής κάποιες περίεργης Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όπως το ΕΛΙΑΜΕΤ, του οποίου ο πρόεδρος συχνά φιγουράρει στα παράθυρα... δίνοντας συμβουλές στον.. λαό. Ολα αυτά δείχνουν πως για να βρει και πάλι το βηματισμό της η Ελλάδα, πρέπει να αποτελέσει ένα εθνοκεντρικό κράτος σαν όλα τα ευρωπαϊκά.
Η νέα ΝΔ, έτσι θα τη λέω συγχωρήστε με για το... ατόπημά μου, θα πρέπει να στηριχθεί και πάλι σε δυο πυλώνες οι οποίοι ανέκαθεν την υποστήριζαν. Την μεσαία τάξη και τη νεολαία.
Η μεν μεσαία τάξη, είναι η πλατιά μάζα του λαού, οι οικογενειάρχες, οι επιστήμονες, οι εργαζόμενοι και όχι υποχρεωτικά... μόνο... οι εργάτες.
Ηταν πάντοτε εκείνη που στήριζε τη δεξιά παράταξη. Μόνο που θα πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα καθώς εξακολουθεί να παραμένει μια “δύσκολη” τάξη, που δεν οργανώνεται εύκολα, δεν καθοδηγείται και που δύσκολα συσπειρώνεται. Γι’ αυτό και την βλέπουμε να παραμένει μέχρι και τώρα αδρανής. Ομως, είναι η τάξη που όταν καταλάβει πως η πατρίδα κινδυνεύει, είναι εκείνη που αλλάζει τις κυβερνήσεις.
Η νεολαία, το μαχητικό κομμάτι της παράταξης, είναι αυτό που έχει τη δυνατότητα να κινητοποιήσει τη μεσαία τάξη. Σήμερα μάλιστα, με την απεξάρτηση της από τα ΜΜΕ, με τη διάδοση του διαδικτύου και των αντισυμβατικών blogs, δείχνει πως έχει αρχίσει και πάλι να κινητοποιείται δυναμικά.
Ολοι μας είμαστε σύμφωνοι πως ήρθε ο καιρός να προχωρήσουμε στη Νέα Μεταπολίτευση.
Στόχος λοιπόν της Νέας Δημοκρατίας θα πρέπει να είναι όχι να πείσει το λαό πως οι απόψεις του κόμματος είναι σωστές, κερδίζοντας έτσι περιστασιακούς οπαδούς, αλλά αντίθετα να γίνει η παράταξη εκείνη που θα εκπροσωπεί τις απόψεις του κόσμου.
Πρέπει επιτέλους να σταματήσουν οι Νεοδημοκράτες να νιώθουν ακροδεξιοί γιατί οι πιο πολλοί από τους έντιμους οπαδούς του κόμματος έχουν βαθιά δημοκρατική παιδεία και νοοτροπία.
Αυτό συνεπάγεται πως είναι ανάγκη να προχωρήσει το κόμμα και ο αρχηγός του, όπως ακριβώς ο ίδιος έμπρακτα απέδειξε, στον αποκλεισμό (εδώ κυριολεκτώ) όλων εκείνων που πλήγωσαν την πλατιά μάζα των φίλων του. Δηλαδή τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες, τα κρατικοδίαιτα τρωκτικά και τους ανεπάγγελτους κομματάρχες. Τότε θα δείξει πως αφουγκράζεται εκείνα που ο κόσμος οραματίζεται, ανεβάζοντας στην πολιτική σκηνή άτομα εγνωσμένης εντιμότητας και όχι εκείνα που δηλώνουν πως το νόμιμο είναι και ηθικό.
Οι σημερινές συγκυρίες είναι εκείνες που σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει ο Αντώνης Σαμαράς. Να θέσει το κόμμα στην εξυπηρέτηση του λαού που είναι μια θέση την οποία εκείνος μοιάζει να πιστεύει. Αυτό έχει σαν προϋπόθεση να προχωρήσει στην κατοχύρωση της ατομικής ελευθερίας των πολιτών, μακριά από κρατικίστικες τακτικές και κομματικές παρωπίδες. Πρέπει, η Νέα ΔΗοκρατία στο πρόγραμμά της να περιλάβει το μεγάλο όχι στην απόλυτη κυριαρχία των ΜΜΕ και των τραπεζών, να βάλει επιτέλους κανόνες στους κρατικοδίαιτους κατασκευαστές ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ πως εκείνη εννοεί τον σεβασμό της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ.
Δεν αρκεί ο έλεγχος για να αποκαλύψει κάποιους κρατικούς λειτουργούς διεφθαρμένους, αλλά να προχωρήσει άμεσα στην τιμωρία και της παραμικρής προσπάθειας διασπάθισης του δημόσιου πλούτου. Και πρώτα απ’ όλα, για να αποδείξει τις “αγαθές της προθέσεις” οφείλει να απαλείψει τον “καθεστωτικό” νόμο περί ευθύνης υπουργών και να καθιερώσει εκείνο που όλοι οι πολίτες ευαγγελίζονται από μια ηθική κομματική ηγεσία. Το να τονίσει και να θεσμοθετήσει ακριβώς την “ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΘΥΝΗ” των πολιτικών και όλων όσων χειρίζονται την περιουσία όλων μας. Με αυτό τον τρόπο θα σταματήσει επιτέλους αυτός ο εμπαιγμός για τη δήθεν ανευθυνότητα. Οι μαύρες μέρες που περνά ο λαός μας επιτάσσουν την εξαφάνιση αν είναι δυνατόν της λέξης ΣΚΑΝΔΑΛΟ, από την πολιτική ζωή.
Μπορεί αυτές οι απλοϊκές και ξεκάθαρες σκέψεις μου να φαντάζουν ουτοπικές, όμως πιστεύω πως ερμηνεύω τις απαιτήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγνών οπαδών και φίλων της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου να επανέλθει η ελπίδα στη χώρα μας.
* Ο Γ. Νεοφώτιστος είναι ειδικός παθολόγος
[email protected]

