
Μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο, λιγότερο πόνο ή επιπλοκές, γρήγορη αποκατάταση και επιστροφή του ασθενούς στις καθημερινές του δραστηριότητες διασφαλίζει μια νέα χειρουργική μέθοδος ολικής αρθροπλαστικής, σε ανθρώπους που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα, που εφαρμόζεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου.
Για την τεχνική αυτή, μιλά στην “Π” ο επιμελητής Α’ της Ορθοπεδικής Κλινικής του ΠΕΠΑΓΝΗ Γιώργος Παπαδοκωστάκης, ο οποίος αναφέρεται στις θεραπευτικές μεθόδους που εφαρμόζονται σήμερα για την συγκεκριμένη πάθηση, αλλά και τη νέα μέθοδο, που στην Ελλάδα εφαρμόζεται μόνο σε ιδιωτικά θεραπευτήρια, αλλά πλέον και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.
Τι είναι η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου
Όπως σημειώνει ο ορθοπεδικός, η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου είναι μια από τις συχνές αρθροπάθειες που προσβάλλει κυρίως άτομα μέσης ηλικίας (άνω των 50) αλλά και μικρότερες ηλικίες. Ο αρθρικός χόνδρος γίνεται μαλακός και παρουσιάζει ρωγμές με αποτέλεσμα να αυξάνεται η τριβή μεταξύ των αρθρικών επιφανειών. Η αυξημένη τριβή έχει σαν αποτέλεσμα την προοδευτική φθορά του χόνδρου και την αποκάλυψη του υποχόνδριου οστού.
Τα συμπώματα
Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου είναι πόνος στην βουβωνική περιοχή και στην πρόσθια επιφάνεια του μηρού με αντανάκλαση μερικές φορές στην εσωτερική μεριά του γόνατος. Αρχικά ο πόνος γίνεται αισθητός με την βάδιση καθώς όμως η πάθηση προχωράει ο πόνος γίνεται συνεχόμενος και ξυπνάει τον ασθενή την νύχτα, ενώ περιορίζεται η κινητικότητά της άρθρωσης λόγω ανάπτυξης οστεοφύτων.
Οι θεραπευτικές επιλογές Ο Γ. Παπαδοκωστάκης εξηγεί ότι:
“Η θεραπεία αρχικά είναι συντηρητική και αποσκοπεί στον περιορισμό των κρίσεων, στην καταστολή του πόνου και στην βελτίωση της κινητικότητας της άρθρωσης.
Τα αντιφλεγμονώδη έχουν θέση στα αρχικά στάδια της νόσου και δρουν ελαττώνοντας την φλεγμονή και κατά συνέπεια τον πόνο. Στα προχωρημένα στάδια όπου ο χόνδρος έχει καταστραφεί, τα αντιφλεγμονώδη από την μια μεριά δεν προσφέρουν βοήθεια και από την άλλη μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες σε άλλα όργανα όπως οι νεφροί”.
Η φυσικοθεραπεία μπορεί να προσφέρει σημαντική βοήθεια με την βελτίωση της κινητικότητας της άρθρωσης και με την μυϊκή ενδυνάμωση των μυών που την σταθεροποιούν.
Στις περισσότερες περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία έχει σκοπό να καθυστερήσει τη χειρουργική θεραπεία σε νέους ασθενείς, ενώ προτείνεται σαν μονοθεραπεία σε πολύ ηλικιωμένους ασθενείς ή ασθενείς με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας από άλλα όργανα.
Σύμφωνα με τον επιμελητή Ορθοπεδικής, “η χειρουργική θεραπεία είναι μέθοδος εκλογής σε ασθενείς με προχωρημένη νόσο και σκοπό έχει την ανακούφιση από τον πόνο, την αποκατάσταση της κινητικότητας της άρθρωσης και την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενή.
Κατά την χειρουργική επέμβαση γίνεται αντικατάσταση της μηριαίας κεφαλής και της κοτύλης με ειδικά ορθοπεδικά εμφυτεύματα που είναι φτιαγμένα από τιτάνιο ή
κράμα κοβαλτίου-χρωμίου. Τα μεταλλικά εμφυτεύματα είναι επεξεργασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να ενσωματώνονται με το οστό είτε από μόνα τους ή χρησιμοποιώντας ειδική κόλα που ονομάζεται ορθοπαιδικό τσιμέντο. Ανάμεσα στα μεταλλικά εμφυτεύματα παρεμβάλλονται πλαστικά, κεραμικά ή άλλα μεταλλικά τμήματα τα οποία είναι πολύ λεία με σκοπό να ελαττωθούν οι τριβές ανάμεσα στις τεχνικές αρθρικές επιφάνειες. Η επέμβαση ονομάζεται ολική αρθροπλαστική του ισχίου, ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων ορθοπεδικών επεμβάσεων και παρουσιάζει υψηλά ποσοστά επιτυχίας.
Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές ολικής αρθοπλαστικής του ισχίου που έχουν σχέση με την χειρουργική προσπέλαση, δηλαδή το μονοπάτι που χρησιμοποιεί ο χειρουργός για να φτάσει από το δέρμα στην άρθρωση του ισχίου και με το είδος των εμφυτευμάτων. Αναπόφευκτα όλες οι γνωστές προσπελάσεις έχουν σαν αποτέλεσμα τη μικρή ή μεγαλύτερη βλάβη των σταθεροποιητικών στοιχείων του ισχίου (μύες τένοντες, σύνδεσμοι και θύλακας) προκειμένου ο χειρουργός να αποκαλύψει την άρθρωση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η μετεγχειρητική αποκατάσταση να είναι μακρύτερη και ο κίνδυνος για επιπλοκές, όπως το εξάρθρημα, μεγαλύτερος”.
Τι προσφέρει η νέα τεχνική
Ο Γ. Παπαδοκωστάκης σημειώνει ότι:
“Τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται σε πολλά κέντρα του εξωτερικού(κυρίως στην Γαλλία) σε δύο τουλάχιστον ιδιωτικά κέντρα στην Αθήνα, αλλά και πρόσφατα στην Ορθοπαιδική Κλινική του ΠΑΓΝΗ ,η επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου με την τεχνική AMIS (Anterior Minimal Invasive Surgery) που σημαίνει πρόσθια χειρουργική προσπέλαση με ελάχιστη παρεμβατικότητα.
Η χειρουργική τομή σε αυτή την τεχνική που γίνεται με τον ασθενή σε ύπτια θέση είναι από 6-8 εκατοστά και το μονοπάτι που χρησιμοποιεί ο χειρουργός είναι ανάμεσα από τους μύες και τους τένοντες (και όχι μέσα από τους μύες ή κόβοντας τους τένοντες) για να φτάσει τελικά στην άρθρωση με μια μικρή τομή του θυλάκου.
Λόγω της διατήρησης των σταθεροποιητικών και δυναμικών στοιχείων της άρθρωσης η μέθοδος αυτή έχει πολλά πλεονεκτήματα όπως:
• Μικρότερος χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο
• Βραχύτερη μετεγχειρητική αποκατάσταση
• Ελάχιστος κίνδυνος εξαρθρήματος.
• Διατήρηση μετεγχειρητικά του μυϊκού τόνου
• Λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος
• Μικρότερη αιμορραγία
• Γρηγορότερη επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες
• Μικρή μετεγχειρητική ουλή
Οπως επισημαίνει:
“Η διατήρηση της ακεραιότητας των μυών και τενόντων έχει σαν αποτέλεσμα την γρήγορη κινητοποίηση του ασθενή μετεγχειρητικά χωρίς τον φόβο εξαρθρήματος. Γρήγορη κινητοποίηση σημαίνει μικρότερο κίνδυνο μετεγχειρητικών επιπλοκών κυρίως της θρομβοφλεβίτιδας και πνευμονικής εμβολής καθώς και γρηγορότερη επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες”.

