Του Γεωργίου Κ. Αντωνογιαννάκη

Το μακρύ της μοίρας χέρι, άλλαξε σελίδα στη ζωή σου.

Ενα καινούργιο όνειρο έκτισες, στα ερείπια κάποιου άλλου.

Ατύχησες, στην προσπάθεια να ωραιοποιήσεις μια προσδοκία σου ευγενική.

Θέλησες, μα δεν μπόρεσες. Προσπάθησες, μα δεν το κατόρθωσες, να εκτρέψεις την ροή των προγεγραμμένων γεγονότων που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία σου.

Στις συμπληγάδες της μοίρας βρέθηκες, ανήμπορος να αντισταθείς και συνέχισες παραπαίοντας, τα βήματά σου βαριά να σέρνεις στην καταθλιπτική μοναξιά.

Δυσβάστακτες οι αποσκευές του νου με θύμησες, που προκαλούν ένα ανείπωτο πόνο.

Αγωνίζεσαι μάταια να σταματήσεις τα φτερουγίσματα της σκέψης στο χθες, για να μη θυμάσαι.

Ελα όμως που το χθες είναι ολοζώντανο μπροστά σου και σαν χειραγωγός Αντιγόνη κατευθύνει τον βηματισμό σου προς τον Καιάδα του χρόνου, εκεί που είναι θαμμένο το νεανικό σου όνειρο.

Γύρω σου, οι αναμνήσεις χοροπηδούν σαν τρομαγμένες νυχτερίδες, που αγνάντεψαν το φως. Το λυκόφως του ονείρου σου προκάλεσε θυελλώδεις, συναισθηματικές αναταράξεις.

Φωνές γνώριμες από το παρελθόν αντηχούν εύηχα στ’αυτιά σου, που μοιάζουν με πένθιμο ήχο καμπάνας.

Σου ξυπνούν μνήμες, που φέρνουν στο μυαλό πρόσωπα και γεγονότα που η θύμησή τους αναρραπίζει την τραυματισμένη ψυχή σου. Με αναμμένο τον πυρσό της ελπίδας στο χέρι, ξεκίνησες να οδοιπορείς στα αφιλόξενα και κακοτράχαλα της ζωής σου μονοπάτια. Μα σκόνταψες στο πρώτο βήμα και, ο πυρσός έσβησε μαζί και η ελπίδα. Αποχαιρέτησες το όνειρο, που ήταν καταδικασμένο να πεθάνει, πριν ακόμη γεννηθεί.

Η μοίρα και πάλι, τροχοπέδη στο δρόμο σου.

Τι αφέλεια, αλήθεια, τον σαρκασμό της, για χαμόγελο να νομίσεις.

Η ακροβάτισσα μνήμη, τελεί προσκύνημα ευλαβικό και, ζωντανεύει τα όνειρα και τους οραματισμούς των όμορφων ανήσυχων νιάτων.

Ο σιβυλλικός χρησμός για μια ακόμη φορά επαλήθευσε.

Τα πάντα στη ζωή είναι μια χίμαιρα.

Κάθε παρόν και παρελθόν. Κάθε ανατολή και μια δύση.