Κείμενο, φωτογραφίες : Αναγνωστόπουλος Γιώργος
Ο Πεζοπορικός Όμιλος Ηρακλείου την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011 πραγματοποίησε μια υπέροχη πορεία στα Αστερούσια Όρη ,στηριζόμενος στην χαρτογραφική εμπειρία των μελών του και στη βοήθεια του Πολιτιστικού συλλόγου και των κατοίκων της Εθιάς.
Ξεκινήσαμε από τα ΚΤΕΛ Χανιώπορτας στις 8 το πρωί και ακολουθώντας τον νότιο οδικό άξονα Αρχάνες – Χουδέτσι – Πύργος, στις 9 το πρωί βρισκόμασταν στον Πύργο και μέσα σε ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο. Καταγάλανος ουρανός, λαμπερός ήλιος και εμείς να κινούμαστε μέσα σε πυκνή ομίχλη. Αιτία οι έντονες βροχοπτώσεις των προηγούμενων ημερών σε συνάρτηση με την απότομη αύξηση της θερμοκρασίας. Φθάνοντας στο Ροτάσι η ομίχλη διαλύθηκε. Εκεί μας περίμενε η Θάλεια η αρχηγός μας και κάτοικοι από την περιοχή που θέλουν να πραγματοποιήσουν την πορεία μαζί μας, πεζοπορώντας στον εμπορικό δρόμο που συνέδεε τον Πύργο με τον Αχεντριά.
Το Ροτάσι βρίσκεται στους πρόποδες των Αστερουσίων ορέων σε υψόμετρο 290 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στα νότια του χωριού, στο λόφο Ροτασανή Κεφάλα, τοποθετείται η αρχαία πόλη Ρύτιον ή Ρυτιασσός. Στο χωριό ανακαλύφθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο από τα Γεωμετρικά Χρόνια, στη θέση Φαρμακαρά. Επίσης, στη θέση Ασπρολίβαδα βρέθηκε θησαυρός χάλκινων εργαλείων και όπλων, σμίλες, κόπτες, τσεκούρια κλπ.
Περνάμε μέσα από τα σοκάκια του χωριού καλημερίζοντας τους χωριανούς και ακολουθούμε νοτιανατολική πορεία με υπέροχη θέα τον καταπράσινο κάμπο της Μεσσαράς. Κινούμαστε μέσα σε αγροτικούς δρόμους και ελαιώνες για τρία περίπου χιλιόμετρα και κάνουμε την πρώτη μας στάση στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής με το πηγάδι στο εσωτερικό του ναού. Κάποιοι δοκιμάζουν το νερό και το βρίσκουν εξαιρετικό.
Αρχίζουμε την ανάβαση ακολουθώντας τα χνάρια του παλιού μονοπατιού που περνάει δίπλα από μια κτηνοτροφική εγκατάσταση. Ο ιδιοκτήτης μας καλοσωρίζει και προσφέρει ρακή σε όλους τους πεζοπόρους. Βρίσκουμε το παλιό μονοπάτι, που σε κάποια σημεία είναι ανέπαφο από τη φθορά του χρόνου και την ανθρώπινη παρέμβαση. Είναι λιθόστρωτο και ανεβαίνει με μικρή κλίση. Η θέα πίσω μας είναι φοβερή. Όλος ο κάμπος της Μεσσαράς και στο βάθος ο ορεινός όγκος του Ψηλορείτη.
Φθάνουμε στο εκκλησάκι του Αγίου Σάββα όπου κάνουμε μια μικρή στάση για ξεκούραση. Λίγα μέτρα πιο πέρα μια πηγή με κρυστάλλινα νερά μας δροσίζει. Απολαμβάνουμε τη θέα έχοντας δίπλα μας το Μεσοχωριό και από κάτω σ’ ένα μικρό πράσινο οροπέδιο το κατάλευκο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου.
Ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι, όπου πάνω του έχει χαραχθεί κτηνοτροφικός δρόμος, κερδίζουμε ύψος. Συναντάμε πάλι το μονοπάτι που μας οδηγεί στον Αχεντριά. Καθόμαστε για μισή περίπου ώρα στο γραφικό χωριό, όπου οι κάτοικοι μας ξεναγούν στα αξιοθέατα του χωριού, που δεν είναι και λίγα. Η κυρία Μαρία αντιλαμβάνεται την παρουσία μας και κερνάει μια ομάδα 60 ατόμων τυρί, παξιμάδι και ρακή. Ο ορισμός της αγνής φιλοξενίας. Σου προσφέρει, χωρίς να έχει στο πίσω μέρος της κεφαλής κάποιο μελλοντικό όφελος. Οάσεις αισιοδοξίας αυτοί οι άνθρωποι στις εποχές που ζούμε.
Ακολουθώντας ένα παλιό μονοπάτι που ξεκινάει μέσα από το χωριό ανηφορίζουμε μέχρι την δεξαμενή του χωριού, στα σύνορα με την Εθιά. Εκεί τα ηνία της πορείας παραδίδονται από το Νίκο Θεοδοσάκη, στη Θάλεια την Παπουτσάκη. Ακολουθώντας παλιά μονοπάτια και περάσματα που δεν είναι χαρτογραφημένα μας οδηγεί στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, όπου μας περιμένει καινούρια έκπληξη. Η κυρία Μαρία Καλεντάκη μας υποδέχεται προσφέροντάς μας κλαδιά ελιάς στα οποία υπάρχει χειρόγραφη μαντινάδα.
«Νάσαστε υπερήφανοι γα το κατόρθωμά σας
πάτησαν τα ΑΣΤΕΡΟΥΣΙΑ τα πόδια τα δικά σας.
Γιατί είναι όρη ξακουστά, βουνά ευλογημένα και μόνο τ’ άγρια πουλιά τα έχουν πατημένα.»
Η ώρα έχει πάει τρεις και μπροστά μας φαίνεται η Εθιά και το ξωκλήσι της Ανάληψης. Πεζοπορούμε περνώντας από μικρά πράσινα οροπέδια και πλησιάζουμε στο χωριό, που είναι από τα πιο όμορφα στην Κρήτη. Γραφικά σοκάκια, όμορφα παλιά και αναπαλαιωμένα σπίτια, πλακόστρωτα καλντερίμια και χαλάσματα που σίγουρα θα πάρουν πνοή από τον άνεμο δημιουργίας που πνέει στο χωριό. Τιμούμε τα τοπικά εδέσματα, που έχουν σαν βάση τους ασκολίμπρους, στα δύο καφενεία του χωριού .Φιλοσοφία μας είναι να συνεισφέρουμε, έστω και ελάχιστα ,στις τοπικές οικονομίες, απ’ όπου περνάμε.
Ακολουθεί στο υπέροχο κτίριο στο κέντρο του χωριού καλωσόρισμα από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο Εθιάς και κέρασμα. Γίνεται μια μικρή παρουσίαση των δραστηριοτήτων του Συλλόγου από την οποία ι φαίνεται ότι οι άνθρωποι αγαπούν το χωριό τους.
Επιστρέφουμε στο Ηράκλειο γεμάτοι εικόνες από την άγρια κρητική φύση, έχοντας γνωρίσει την πραγματική κρητική φιλοξενία και έχοντας κάνει καλούς φίλους.
Φωτογραφίες, βίντεο και άρθρα με παλιότερες πεζοπορίες δημοσιευμένες στην “Πατρίδα” θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.pezoporikos.gr

