Το ερχόμενο Σάββατο στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ ο Εργοτέλης θα συμπληρώσει τα δυο τρίτα της πορείας του στη φετινή Σούπερ Λίγκα.

Το αν θα μπορέσει η Κρητική ομάδα να τερματίσει στην υψηλότερη θέση στην ιστορία της που είναι η 9η στις χρονιές 2006-07, και 2008–09 και να κάνει ρεκόρ βαθμών (39 την περίοδο 2006–07) δε μπορεί ακόμα να προσδιοριστεί.

Αυτό που από τώρα όμως μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά 11 αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση της διοργάνωσης, είναι ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο ο Εργοτέλης προσπαθεί να φτάσει στην επίτευξη του στόχου του.

Αλλαγή που αφορά το ρόλο που έχει μέσα στο γήπεδο, και τις πρακτικές που χρησιμοποιεί για να πάρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τα προηγούμενα χρόνια ο Εργοτέλης προσπαθούσε να «κλέψει» τους βαθμούς ακόμα και από ομάδες που ήταν ισοϋψείς μʼ αυτόν. Τώρα προσπαθεί να τους «κατακτήσει». Η διαφορά είναι μεγάλη και οφείλεται στο πώς αντιλαμβάνεται πλέον η ίδια η Κρητική ομάδα το ρόλο της στο πρωτάθλημα.

Μετά από μια πενταετία συνεχούς παρουσίας στη μεγάλη κατηγορία, οι «κιτρινόμαυροι» νιώθουν ότι «μεγάλωσαν» και πέρασαν στο επόμενο βήμα το οποίο δεν έχει να κάνει απʼ ευθείας με την αλλαγή στόχων αλλά με την υποβολή των δικών τους όρων στη διεκδίκηση της νίκης.

Ο Εργοτέλης είχε μάθει να μπαίνει στο γήπεδο και να αποδέχεται το δεύτερο ρόλο στους περισσότερους αγώνες. Να αφήνει τον αντίπαλο να κάνει παιχνίδι, και να «χτυπάει» την κατάλληλη στιγμή, εκμεταλλευόμενος κάποια εκρηκτικά διαστήματα. Αυτός ο τρόπος είναι αλήθεια ότι υπήρξε αποτελεσματικός και εξασφάλισε στην ομάδα θετικά αποτελέσματα, ορισμένα απʼ αυτά μάλιστα απέναντι στα μεγάλα ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Ο Εργοτέλης συνειδητά αφήνει πίσω του αυτό το προφίλ, και διεκδικεί στις πιο πολλές περιπτώσεις τη νίκη έχοντας αυτός τον πρώτο λόγο στο παιχνίδι.

Μια νέα φιλοσοφία που κάνει τις νίκες πειστικότερες αλλά απαιτεί και ένα διάστημα πλήρους εξοικείωσης των παικτών με την ιδέα ότι αυτοί πρέπει να επιβάλουν τους κανόνες αναλαμβάνοντας τον πρώτο λόγο, και να μην περιμένουν τον αντίπαλο να βγει από το «καβούκι» του για να εξαπολύσουν επίθεση και να τον καταβάλουν.

Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη, για να περάσει από το στάδιο της απλής εξασφάλισης της παραμονής και στη συνέχεια του «βλέποντας και κάνοντας», στην καταξίωση μεταξύ των ομάδων που θα συγκαταλέγονται στις μεσαίες «δυνάμεις» του πρωταθλήματος.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι μέσα από παιχνίδια όπως το τελευταίο με τον Άρη, φαίνεται ότι ο Εργοτέλης διανύει με επιτυχία αυτό το μεσοδιάστημα, που θα ανοίξει το δεύτερο κύκλο παρουσίας του στο προσκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αντώνης Σαριδάκης