Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Από τη μία στιγμή στην άλλη έχασε άδικα και βίαια το στήριγμα της, τη μητέρα της. Η ηλικιωμένη Βιργινία Κοκοσάλη υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις όταν ξυλοκοπήθηκε άγρια, μόλις 100 μέτρα από το σπίτι της, από δύο νεαρούς «τσαντάκηδες». Σε κατάσταση αμόκ άρχισαν να την χτυπούν με κλωτσιές και μπουνιές για να της αποσπάσουν μόλις 40 ευρώ. Ένα μήνα αργότερα η γυναίκα κατέληξε στην Εντατική του Βενιζελείου. Σήμερα, λίγες ημέρες πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Χανίων, η κόρη της, Μαρία, μιλάει στην «Π» για το μεγαλύτερο εφιάλτη της ζωής της. Τα δάκρυα κυλούν ασταμάτητα από τα μάτια της. Ο πόνος της είναι ανείπωτος και η οργή της απύθμενη. Στη ζωή της δεν έχει περάσει λίγα. Η μοίρα χτύπησε αλύπητα την οικογένεια της. Έχασε τον μοναδικό αδερφό της σε ηλικία μόλις 17,5 ετών από καρκίνο. Ενάμιση χρόνο μετά «έφυγε» και ο πατέρας της, ο οποίος δεν άντεξε την στεναχώρια. Πίσω έμειναν εκείνη και η μητέρα της. Το δέσιμο τους ήταν ισχυρό. «Όλα αυτά μας έδεσαν. Αυτή ήταν η μάνα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου και ο πατέρας μαζί. Ο θάνατος της με έχει συγκλονίσει και δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Ήταν το στήριγμα μου, τα πάντα για μένα. Με πονάει ο τρόπος που έφυγε. Άδικα και βίαια. Δεν αρρώστησε για να της συμπαρασταθώ, να την περιποιηθώ και να την αποχαιρετήσω. Η ζωή μας χτύπησε πάρα πολύ. Και αυτό δεν της άξιζε. Αυτή η γυναίκα ήταν ένας άγγελος» λέει συντετριμμένη.
Από την ημέρα που πήρε στα χέρια της την κλήση για το δικαστήριο, έχει αναστατωθεί πάρα πολύ. «Προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Ξέρω ότι είναι κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω. Σκέφτομαι αυτήν την στιγμή. Είναι δύσκολο για μένα να αναβιώσω αυτό το πράγμα. Να δω τους ανθρώπους που αφαίρεσαν τη ζωή της μητέρας μου. Για μένα ήταν δολοφονία. Η μανία και η αγριότητα με την οποία τη χτύπησαν, δείχνει αυτό. Δεν ήταν ατύχημα για να τους δώσεις κάποιο ελαφρυντικό. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα ήθελα να τους αντικρίσω. Θα ήθελα να τους ρωτήσω μόνο «γιατί;». Τι τους έφταιξε; Ας της έλεγαν «δώσε μου τα λεφτά σου». Θα τα έδινε, είμαι σίγουρη. Ήταν νεαροί και η μητέρα μου είχε αδυναμία στους νέους γιατί έχασε το παιδί της μικρό. Ακόμα και αυτούς θα ήταν έτοιμη να τους συγχωρήσει».
Με βουρκωμένα μάτια θυμάται το μοιραίο πρωινό και δεν κρύβει ότι ακόμα και σήμερα βασανίζεται από τύψεις. «Την συνάντησα το πρωί ενώ έφευγα για τη δουλειά. Πότιζε τα λουλούδια της στον κήπο. Με χαιρέτησε. Μου είπε ότι θα πήγαινε στο κομμωτήριο να κόψει τα μαλλιά της. «Να πάω ή να μην πάω;», με ρώτησε. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα να της πω να μην πάει και να της τα φτιάξω το απόγευμα, όμως τελικά της είπα να πάει για να την περιποιηθούν καλύτερα. Ήταν πάντα περιποιημένη, θα έκανε και τη βόλτα της. Και το έχω ακόμα τύψεις. Νιώθω υπεύθυνη που δεν της είπα να μείνει στο σπίτι και να της τα φτιάξω εγώ».
Το περιστατικό συνέβη στις 10.30 το πρωί, στην οδό Καραϊσκάκη, κοντά στις εργατικές κατοικίες του Μπεντεβή. Της τηλεφώνησε στη δουλειά μία γειτόνισσα. Την ενημέρωσε ότι είχαν χτυπήσει τη μητέρα της και ότι είχε καλέσει ασθενοφόρο.
“Με πήραν τηλέφωνο εκεί μία κυρία από τη γειτονιά, φίλη της. Μου είπε ότι χτύπησαν τη μητέρα μου όταν προσπάθησαν να της πάρουν την τσάντα. Μου είπε να μην ανησυχώ. Έφυγα από τη δουλειά. Πρόλαβα το ασθενοφόρο και την συνόδευσα. Μόλις με είδε, ένιωσε τύψεις που με έβαζε σε μπελάδες. Μου περιέγραψε το περιστατικό. Μου είπε ότι την πλησίασαν ύπουλα δύο νεαροί με μηχανάκι και άρχισαν να την χτυπούν. Αισθάνθηκε ένα πολύ δυνατό χτύπημα πίσω στο κεφάλι και έπεσε κάτω. Έχασε τον κόσμο. Τότε κατέβηκε ο ένας από το μηχανάκι και άρχισε να τη χτυπάει και να την κλωτσάει με όση δύναμη είχε πάνω και της πήρε την τσάντα».
Τα νέα από το νοσοκομείο δεν ήταν καλά. «Ο γιατρός μετά την αξονική ήταν «δαγκωμένος». Μας είπε ότι είχε υποστεί βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και είχε αιμορραγία. Κανονικά θα έπρεπε να έχει πέσει σε κώμα. Πολύ φοβάμαι ότι θα έχει πρόβλημα».
Τις πρώτες ημέρες η ηλικιωμένη διατηρούσε τις αισθήσεις της μέχρι που έπεσε σε κώμα. «Τότε άρχισε ένας μαραθώνιος. Οι μισοί γιατροί μου έλεγαν να μην μπει στην εντατική γιατί είναι «χαμένο χαρτί». Θα πεθάνει εδώ, στο κρεβάτι αυτό ή στην εντατική, μας έλεγαν. Εγώ έπαθα σοκ. Πήρα τηλέφωνο την κόρη μου που σπουδάζει στην Αθήνα και της είπα να κατέβει γιατί η κατάσταση ήταν δύσκολη. Μπήκε στην Εντατική, άρχισαν οι διασωληνώσεις, οι τραχειοτομές, η αγωνία και ο Γολγοθάς. Ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης που έχω ζήσει ποτέ στη ζωή μου. Να με στήνουν στον τοίχο και να μου λένε «περιμένουμε να ξυπνήσει αλλά δεν θα ξυπνήσει». Να περιμένω ένα ίχνος ελπίδας που δεν μου το έδωσαν ποτέ. Οι δύο μου κόρες υπέφεραν και εκείνες. Έμπαιναν στην Εντατική, της χάιδευαν το χέρι και είχαν ψευδαισθήσεις ότι το κινεί. Μέσα τους ήθελαν να πιστέψουν ότι η γιαγιά τους θα γινόταν καλά. Πέρασε ένας μήνας. Με ενημέρωσαν ότι είχαν αρχίσει να πέφτουν όλες οι ζωτικές της λειτουργίες. Στις 5 Οκτωβρίου, το βράδυ, κατέληξε».
Όπως λέει, η Αστυνομία συνέλαβε τους δύο νεαρούς, τρεις ημέρες μετά το χτύπημα.
«Να σας πω την αλήθεια, τότε η μητέρα μου είχε τις αισθήσεις της και δεν ήθελα να κάνω ούτε μήνυση. Για μένα είχε σημασία μόνο να γίνει καλά. Τώρα όμως θέλω την καταδίκη τους. Για τη μνήμη της. Για την συνείδηση μου. Για να μην κάνουν κακό σε άλλον άνθρωπο. Άσκησαν βία και σε άλλες γυναίκες, απλώς στάθηκαν πιο τυχερές από τη μητέρα μου».
Ο άδικος θάνατος της μητέρας της, έχει στοιχίσει τόσο στην ίδια όσο και στις κόρες της. «Ήταν αφιερωμένη στην οικογένεια μου. Μεγάλωσε τα παιδιά μου και την φώναζαν «μαμά». Εγώ δούλευα και εκείνη τους έδωσε ό,τι μπορούσε, όλη της την αγάπη. Κρεμάστηκε πάνω τους για να μπορέσει να ζήσει γιατί είχε δεχτεί δύο πολύ σκληρά χτυπήματα της μοίρας. Τώρα όλα έχουν αλλάξει δραματικά. Φοβάμαι να κυκλοφορήσω στο δρόμο. Με έχει φοβίσει αυτό το πράγμα. Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου. Είναι πολλά τα θέματα. Περισσότερο όμως πονάει η μοναξιά. Να βλέπεις μία πόρτα κλειστή, έναν κήπο χορταριασμένο, ένα σπίτι χωρίς φώτα. Της χρωστάω πολλά και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τιμωρήσω τους υπαίτιους. Δεν υπάρχει περίπτωση να τους συγχωρήσω. Η μητέρα μου δεν θα επιστρέψει αλλά τουλάχιστον εκείνοι θα τιμωρηθούν».
Οι δύο νεαροί Ηρακλειώτες που παραμένουν προφυλακισμένοι, θα καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου στις 11 Φεβρουαρίου. Την πολιτική αγωγή της οικογένειας Κοκοσάλη έχει αναλάβει ο δικηγόρος Δημήτρης Ξυριτάκης, ο οποίος εξέφρασε την πεποίθηση του ότι το δικαστήριο θα δικαιώσει τις προσδοκίες της οικογένειας και θα τιμωρήσει παραδειγματικά αυτούς που αφαίρεσαν μία ανθρώπινη ζωή για 40 ευρώ. Εκτός από την συγκεκριμένη περίπτωση, αντιμετωπίζουν επίσης την κατηγορία των ληστειών κατά συρροή και των διακεκριμένων κλοπών.
Σε βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου Ηρακλείου γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στη βίαιη συμπεριφορά των δύο κατηγορουμένων, το σκεπτικό του οποίου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον καθώς δεν λαμβάνει υπόψη το ελαφρυντικό της τοξικομανίας που επικαλούνται οι δύο κατηγορούμενοι. Απεναντίας οι δικαστές αποφαίνονται ότι έχουν να κάνουν με «προσωπικότητες με έντονη εγκληματική ροπή και χωρίς ηθικούς φραγμούς». Οι δύο κατηγορούμενοι πάντως δηλώνουν τοξικομανείς. Με βάση τη δικογραφία και τις προανακριτικές απολογίες τους, ομολογούν τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, αρνούνται ωστόσο ότι είχαν εμπλοκή στην υπόθεση της άτυχης ηλικιωμένης.