Ώρες-ώρες είναι να αναρωτιέται κανείς πώς αυτή η ομάδα που λέγεται ΟΦΗ παραμένει ακόμα ζωντανή μοιάζοντας με τον ναυαγό που παλεύει ολομόναχος με τα κύματα στην μέση του ωκεανού και περιμένει μια σανίδα σωτηρίας.
Ίσως να είναι το σκληρό μέταλλο, ίσως και ο κόσμος του που πάντα τον προστάτευε και δεν τον άφηνε ποτέ ίσως και τα δυο μαζί που αποτελούν μια καλή συνταγή για την αντιμετώπιση κάθε κακουχίας. Το ερώτημα όμως είναι μέχρι πότε θα αντέχει διότι ακόμα και οι πιο σκληροί είναι φορές που τελικά λυγίζουν από τον πόνο και υποκύπτουν.
Φέτος, όπως και πέρυσι ο ΟΦΗ έχει ταχθεί σε μια μάχη που έχει διπλή κατεύθυνση: Από την μια να βάλει σε μια τάξη και μια σειρά τα χρέη που δημιουργήθηκαν από τα λάθη την κακή διαχείριση των τελευταίων χρόνων και από την άλλη να επανέλθει στην κατηγορία στην οποία ήταν...θεσμός για 33 χρόνια. Και οι δυο αυτοί στόχοι είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιτευχθούν διότι ο ΟΦΗ όπως γράφουμε και πιο πάνω με εξαίρεση τον κόσμο του δεν έχει καμιά άλλη στήριξη και συν τις άλλοις έχει να αντιμετωπίσει από την απέναντι πλευρά πρακτικές και μεθόδους τις οποίες είναι αδύνατον να ακολουθήσει. Η διοίκηση Μαχλά η οποία τελεί υπό παραίτηση έχει μπει σε αυτόν τον πόλεμο με μοναδικά όπλα την καλή διάθεση, την πίστη και την αγάπη για την ομάδα. Όμως αυτά τα στοιχεία που περιέχουν ρομαντισμό και συμβολίζουν άλλες εποχές στις μέρες μας δεν περνούν. Είναι σαν να πολεμάς με σφεντόνες την ίδια στιγμή που ο αντίπαλος σου έχει κατεβάσει στον πόλεμο τα μπαζούκας.
Ο ΟΦΗ δίνει αγώνα σε διπλό ταμπλό αλλά είναι μόνος. Όλοι, φίλοι και εχθροί αναγνωρίζουν το δίκιο του αλλά στο τέλος μένουν μόνο τα λόγια. Από αυτά έχει χορτάσει η κρητική ομάδα. Πολύ περισσότερο από τα λόγια των πολιτικών. Δεν θυμάμαι πόσες συσκέψεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια «για το καλό του ΟΦΗ». Θυμάμαι όμως ότι σχεδόν καμιά δεν έφερε αποτέλεσμα. Ο ΟΦΗ δεν είναι μόνο μια Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία. Δεν είναι μόνο οι ψυχροί αριθμοί των ισολογισμών. Είναι και ένα μέρος της παράδοσης και της κουλτούρας της Κρήτης και για αυτό αξίζει να ασχοληθεί κάποιος. Και οι πολιτικοί αλλά και οι επιχειρηματίες.
Η παραίτηση Μαχλά ήρθε σε λάθος στιγμή. Δεν φεύγεις την ώρα που μπάζει το σκάφος και έχει γείρει για να βουλιάξει. Εκτός κι αν ο Μαχλάς διαπίστωσε ότι η παρουσία του μπορεί να αποτελεί εμπόδιο για κάποιους που θέλουν να βοηθήσουν. Και πάλι όμως ουδείς πήρε το μπαλάκι το οποίο πέταξε ο παλαίμαχος άσος. Το ιδανικό θα ήταν σε αυτή τη δύσκολη ώρα να υπήρχε συσπείρωση γύρω από την ομάδα για τον κοινό στόχο. Φέτος ο ΟΦΗ βρίσκεται, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά σε πολύ πιο δύσκολη θέση από ό,τι την αντίστοιχη περσινή περίοδο κι αν και αυτή η χρονιά είναι αποτυχημένη αλίμονο του. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ωραία αλλά παράλληλα να φαίνονται σε κάποιους ουτοπικά. Έτσι όμως δεν έρχεται η πρόοδος. Αντίθετα αν δεν βρεθεί η λύση, κυρίως στο οικονομικό, τότε τα πέτρινα χρόνια όχι μόνο δεν θα πάρουν τέλος αλλά ο ΟΦΗ θα φτάσει στο σημείο που έφτασε και η Ελλάδα μας. Ένα βήμα πριν την οριστική ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ...

Νίκος Μαρκάκης