Ενα δυναμικό κουτάβι τον Ιανό, ράτσας Κούρτσχααρ που προς στιγμήν εξασκείται στο κυνήγι της... παντόφλας και πολλών άλλων αντικειμένων, μεγαλώνει στο σπίτι του ο Αγγελος Καραγιαννάκης, ο οποίος μας γράφει την ιστορία του:
“Τέλος Ιουλίου του περασμένου χρόνου έψαχνα να βρω το μπελά μου και τελικά τον βρήκα (όχι στη Ρίτα) στον ΙΑΝΟ.
Γερμανικός δείκτης η επίσημη ράτσα του, (τι δείχνει; Δείχνει ότι είναι ζημιάρης) ή Κούρτσχααρ το σύνηθες (ελεύθερη μετάφραση του διαόλου η κάλτσα, θα σας αλλάξω τα φώτα, κ.λ.π) από τη πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε, μια σταλιά τότε, θυμάμαι μου δάγκωνε επίμονα το παπούτσι όσο κοιτούσα τα αδέλφια του προσπαθώντας να διαλέξω κάποιο.
Η δεύτερη φορά που επισκέφτηκα τον φίλο Μάνο που είχε τα κουτάβια ήρθε ξανά και μου δάγκωσε το παπούτσι, σε διάλεξε, μου είπε ο Μάνος, είναι καλό σημάδι αυτόν να πάρεις.
Τον σήκωσα στα χέρια μου και έτσι με μια πρόχειρη αγκαλιά και μια σύντομη βόλτα το έφερα σπίτι, στο σπίτι μας, λάθος στο σπίτι του.
Δεν ήτανε από τα κουτάβια που ένιωθαν ανασφάλεια, ξεκαθάρισε αμέσως τη θέση του βάζοντας καυγά με τις παντόφλες του σπιτιού Ιαν – παντόφλες 4 – 0, τέσσερις έφαγε τη βδομάδα προσαρμογής.
Έτσι ξεκίνησε ένα απίστευτο καθημερινό κυνηγητό (γι’ αυτό τα λένε κυνηγόσκυλα) εμείς να κρύβουμε τα διάφορα πράγματα και αυτός να τα βρίσκει και να τα καταστρέφει. Όπου έφτανε το μουσουδάκι του δεν έμενε τίποτα, ό,τι ήταν φαγώσιμο, το έτρωγε, ό,τι σκληρό το μάσαγε, ό,τι κουνιόταν το κατέστρεφε, όλα τα άλλα … τα κατουρούσε.
Δεν ήξερες κάθε φορά που τον άφηνες μόνο για λίγο τι θα αντικρίσεις γυρίζοντας. Μια μέρα ανακάλυψε ένα πλεκτό καλάθι με ξερά κρεμμύδια, έφαγε κάμποσα και το μισό καλάθι. Για μία εβδομάδα σε πλησίαζε και σου ερχόταν μια από σουβλάκι άσε που του δημιούργησαν εντερικά προβλήματα και εκεί που καθόσουν μια φαρμακερή δολοφονική μυρωδιά πλημμύριζε το δωμάτιο...
Δεν θα ξεχάσω που μια μέρα όταν κρύψαμε όλα αυτά που του προκαλούσαν ενδιαφέρον δεν σκεφτήκαμε κάτι μπουκάλια εμφιαλωμένο νερό. Τα βρήκε ,τα τρύπησε τινάζοντας δυνατά το κεφάλι του, καταβρέχοντας τα πάντα. Πέντε ημέρες πέρασαν για να κάτσουμε σε στεγνή καρέκλα. Αγαπημένο του παιγνίδι είναι «το παίρνω το κρύβω και άντε βρες το». Αυτό παίζεται ως εξής ντύνεσαι και τη στιγμή που φτάνεις στις κάλτσες και τα παπούτσια, δεν φτάνουν, μονός αριθμός ,
Απελπισία! ΙΑΑΑΝ και η φωνή μου ακούγεται μέχρι το γήπεδο του ΟΦΗ (εγώ κάθομαι κοντά στο γήπεδο του Εργοτέλη). Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτα για τις ζημιές του. Οποιος έχει μεγαλώσει κουτάβι στο σπίτι του ξέρει, αλλά θα σας πω και την άλλη του πλευρά, τη καλή, σαν το διπρόσωπο θεό ΙΑΝΟ, έχει και καλή, ναι .
Είναι η πλευρά «δεν μπορώ μακριά σας ούτε λεπτό» , έρχονται στιγμές σα τα πρωινά που έρχεται επάνω μας με όλη του δύναμη και κυριολεκτικά σε αγκαλιάζει και σου δίνει ότι έχει η καρδιά του χωρίς σκέψεις και εκπτώσεις.
Τώρα είναι 7 μηνών , του φωνάζουμε πολύ , του θυσιάζουμε πολλά, αλλά τον θέλουμε κοντά μας γιατί τον αγαπάμε πολύ”.