Του Ν. Τσαγκαράκη
Ο Ιστγουντ σε μια από τις λιγότερο ενδιαφέρουσες ταινίες του.
Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ
HEREAFTER
Σκην.: Κλιντ Ίστγουντ
Πρωτ.: Ματ Ντέιμον, Σεσίλ Ντε Φρανς, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Φράνκι Μακλάρεν, Τζωρτζ Μακλάρεν
Ενας αμερικανός με πραγματική ικανότητα επικοινωνίας με τους νεκρούς, μία γαλλίδα δημοσιογράφος που πλησιάζει τον θάνατο αλλά γλυτώνει την τελευταία στιγμή, ένα μικρό αγόρι που χάνει σε ατύχημα τον δίδυμο αδελφό του.
Τρεις ιστορίες με κοινό στοιχείο τον θάνατο σε μια ταινία που φαίνεται υπερβολικά ‘εύκολη’ μπροστά σ’ αυτό το μεγάλο μυστήριο. Χάρη στα 80 του χρόνια και το καλλιτεχνικό του κύρος, ο Ίστγουντ μοιάζει προορισμένος να μιλήσει για ένα τέτοιο θέμα, αλλά τελικά φαίνεται εξίσου μπερδεμένος με τους υπόλοιπους από μας.
Ο Τζωρτζ έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τους νεκρούς, κάτι που γι’ αυτόν έχει καταντήσει βασανιστικό και προσπαθεί πλέον να το αποφύγει. Εργάζεται σε μια συνηθισμένη δουλειά ως φορτωτής, ενώ ο αδελφός του προσπαθεί να τον πείσει να αναστήσουν την επιχείρηση μέντιουμ που είχαν πριν από καιρό. Τελικά, ο Τζωρτζ αποφασίζει να φύγει και να δοκιμάσει έναν καινούριο τρόπο ζωής, που θα τον οδηγήσει στη γνωριμία με τη Μαρί. Η Μαρί είναι μια επιτυχημένη δημοσιογράφος η οποία μετά από την εμπειρία που την έφερε κοντά στον θάνατο, αποφασίζει να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας και ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή, επιλέγοντας αρχικά για θέμα τον Μιτεράν, τελικά τη ζωή μετά τον θάνατο. Στη διάρκεια της έρευνάς της βγάζει το συμπέρασμα ότι ανάμεσα στους αναρίθμητους απατεώνες, υπάρχουν και άνθρωποι με σοβαρές μελέτες σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή και προσπαθεί ν’ αναδείξει τη σημασία τους. Στην παρουσίαση του βιβλίου της γνωρίζει τον Τζωρτζ και η ταινία κλείνει με το ραντεβού τους. Στο Λονδίνο όπου γίνεται η παρουσίαση, βρίσκεται και ο μικρός Μάρκους που ρωτάει τον Τζωρτζ να του δώσει πληροφορίες για τον νεκρό δίδυμο αδελφό του.
Το κοινό συμπέρασμα από τις τρεις ιστορίες, είναι ότι υπάρχει μια μορφή ύπαρξης μετά τον θάνατο, χωρίς όμως κανείς να μπορεί να αποδείξει ακριβώς τις συνθήκες της. Υποστηρίζεται μάλιστα σε κάποιο σημείο, ότι το κοινό όραμα που έχουν οι περισσότεροι απ’ όσους πλησιάζουν τον θάνατο (έντονο φως κλπ.) πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από κοινή πολιτισμική υποβολή. Η έρευνα της Μαρί λαμβάνεται σοβαρά από το σενάριο, και η ικανότητα του Τζωρτζ παρότι αληθινή, υποβαθμίζεται αφού αντιμετωπίζεται σαν ηθικό και υπαρξιακό βάρος. Ταυτόχρονα, ο Τζωρτζ και η Μαρί ορίζονται σαν ‘περιθωριακοί’, αφού και οι δύο υπερασπίζονται την ύπαρξη ενός κόσμου που δεν ‘αναγνωρίζεται’ επιστημονικά και κοινωνικά, περιβεβλημένος από κερδοσκόπους. Αυτός είναι και ο λόγος που συνδέονται τελικά- όχι μόνο επειδή πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή αλλά κι επειδή μπορούν να μοιραστούν απροκατάληπτα τις εμπειρίες τους.
Έτσι, η ταινία εκφράζει την πεποίθηση (και την ελπίδα;) ότι πιθανότατα υπάρχει μεταθανάτια ζωή, χωρίς τουλάχιστον να πέφτει στην παγίδα της βεβαιότητας και του στόμφου για χάρη του εντυπωσιασμού. Το φιλμ εκφράζει απλώς μια υποψία, και παραδέχεται την άγνοιά του, προτείνοντας την αγάπη και τη συντροφικότητα ως μόνο καταφύγιο μέχρι την τελική αποκάλυψη. Ως συνήθως, ο Ίστγουντ κινηματογραφεί με αυτοέλεγχο, νηφαλιότητα και συμπόνοια αλλά έχει στα χέρια του ένα σενάριο, το οποίο την περισσότερη ώρα είναι ένα συνηθισμένο δράμα για τις ζωές τριών ανθρώπων που περιστασιακά καταλήγει να συζητάει τον θάνατο μέσα από το θέμα των μέντιουμ. Απλό, σαφές, αλλά ομολογουμένως λιγότερο ενδιαφέρον απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν δημιουργό τέτοιου κύρους και ικανότητας.

