Πένθος στο κρητικό μπάσκετ, καθώς ο “πατριάρχης” του Παύλος Βαρζακιάν δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη με την επάρατη νόσο κι έφυγε από τη ζωή...

Ο πιο γνωστός “μουστάκιας” του Κρητικού μπάσκετ 5 μέρες μετά που έκλεισε τα 74 χρόνια του (γεννήθηκε 7/1/1936) πέρασε στη βασιλεία των ουρανών σκορπώντας απέραντη θλίψη στην οικογένειά του, στους συγγενείς, φίλους και στους ανθρώπους με τους οποίους είχε συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια, ή τον γνώριζαν.

Ο Παύλος ή όπως τον αποκαλούσαν όλοι ο Παύλος μας, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ο άνθρωπος που έβαλε το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο λιθαράκι για την ανάπτυξη του μπάσκετ του νησιού μας δεν μπορεί πια να μας μεταδώσει την σοφία του ή να με (μας) συμβουλέψει. Η μόνιμη εποδός του, από την ημέρα που τον γνώρισα στην Brigite (το κατάστημα γυναικείων ρούχων που διατηρούσε στην Αργυράκη), πίσω από ένα μαύρο πάγκο ήταν “είμαι ένας άνθρωπος που η τροχαία δεν θα μου κόψει ποτέ κλήση. Και ξέρεις γιατί; Διότι δεν ξέρω να οδηγώ”. Ένα παράδειγμα-μήνυμα για τους ανθρώπους που όσοι δουλεύουν θα κάνουν λάθος. Η ζωή όμως χθες τα ξημερώματα τού έκοψε την πιο σημαντική του κλήση.

Ο Παύλος Βαρζακιάν, υπηρέτησε για 42 χρόνια το μπάσκετ, ήταν πρότυπο ανιδιοτελούς αθλητικού παράγοντα και είχε το άθλημα τρόπο ζωής και σκέψης ενστερνιζόμενος και υπηρετώντας τις ιστορικές αρχές και αξίες του, ακόμα και σε περιόδους που η στάση αυτή εθεωρείτο από ορισμένους ως ρομαντική και παρωχημένη. Κατά γενική αναγνώριση, υπήρξε ένας γνήσιος ευπατρίδης του αθλητικού κινήματος και με την έντονη προσωπικότητά του, το ήθος, τις γνώσεις, την μόρφωση, την ευαισθησία που κοσμούσαν τον χαρακτήρα του αγαπήθηκε από όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν ή να συνεργαστούν μαζί του. Στο Κολέγιο Αθηνών γνώρισε τον αθλητισμό ως αθλητής στίβου αλλά έβλεπε και μπάσκετ που του άρεσε πολύ... Έρχεται στο Ηράκλειο, παρακολουθεί ποδόσφαιρο, παθιάζεται με τον Εργοτέλη, εισέρχεται το 1958 στην Διοίκησή του αλλά αποχωρεί και το 1968 βρίσκεται μέλος στην “Οργάνωση Αντισφαίρισης Ηρακλείου” που το 1975 μετονομάστηκε σε “Ηράκλειο” ΟΑΑ. Τότε ξεκίνησε το... μαγευτικό ταξίδι του “μουστάκια” στη “χώρα” του μπάσκετ. Βοηθάει στα μέγιστα για την ανάπτυξη του αθλήματος, αναλαμβάνει πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής Ηρακλείου αλλά και της Τ.Ε. Κρήτης μέχρι το 1986 οπότε και παραιτείται αφού έχει καταφέρει (πάντα μου έλεγε “μαζί με τους συνεργάτες μου”) να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη Χανιωτών και Ηρακλειωτών, να τονώσει τα μικρά πρωταθλήματα, να καθιερώσει ανά Σαββατοκύριακο αγώνες ανδρών-γυναικών και να διατηρεί στήλη στην “Πατρίς” με όλα τα αποτελέσματα και ρεπορτάζ μπάσκετ υπογράφοντας ως “ειδικός συνεργάτης”. Επί εποχής του για πρώτη φορά γίνονται φάιναλ-φορ, ιδρύεται ο Σύνδεσμος Διαιτητών Κρήτης κόβοντας έτσι τους Αθηναίους που ερχόντουσαν σε κρίσιμα παιχνίδια. Διοργανώνει το 1981 γυναικείο πρωτάθλημα και αυτά των κορασίδων, νεανίδων. Η βοήθειά του στην “επανάσταση” όπως την χαρακτήριζε, του “Ηράκλειο” να ανέβει από το τοπικό στην Α1 ήταν μεγάλη, ενώ τα τελευταία χρόνια προσέφερε τις υπηρεσίες του στον σύλλογο που αγάπησε πολύ, ως υπεύθυνος του γραφείου μπάσκετ του συλλόγου. Εκεί τον έβλεπε όποιος ήθελε ή στα γήπεδα τα οποία μέχρι την τελευταία στιγμή έδινε το “παρώνʼ ή στις Γ. Συνελεύσεις της ΕΚΑΣΚ. Αν και του το είχαν απαγορεύσει οι γιατροί, εκείνος πάντα είχε ένα τσιγάρο στο χέρι του και μιλούσε για τα παλιά. Του άρεσαν οι ιστορίες, να διηγηθεί “κόντρες” με τον αείμνηστο Διονυσόπουλο, τις συνεργασίες του με Παπακαλιάτη, Δασκαλάκη, Τούλη, Μαρσέλο, Μελισσουργάκη, Πασπάτη και τόσων άλλων που ευτύχησε (και ευτύχησαν) να γνωρίσει. Για μένα η απουσία του Παύλου είναι δυσαναπλήρωτη. Οι γνώσεις του, οι συμβουλές του, η μνήμη του, οι ιστορίες του, το αρχείο του που πάντα ήταν στη διάθεσή μου για τα ρεπορτάζ - αλλά δεν πρόλαβε να το τακτοποιήσει για να μου το παραχωρήσει, όπως μου είχε υποσχεθεί - και φυσικά το καθημερινό τηλεφώνημά του για να σχολιάσουμε τα τεκταινόμενα του μπάσκετ αλλά και της αγαπημένης του ομάδας (ΑΕΚ) δεν μπορούν να αναπληρωθούν. Η δημιουργική του αυτή παρουσία στο χώρο, η αδιαπραγμάτευτη στάση του στην προώθηση των αρχών, αξιών και ιδεών του αθλητισμού θα αποτελούν για μένα (και όχι μόνο) ζωντανή και διαρκή ανάμνηση του ανθρώπου, του φίλου, του συνεργάτη, του ανιδιοτελούς διοικητικού παράγοντα, Παύλου Βαρζακιάν. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Καλό σου ταξίδι Παύλο μου...

Αντώνης Παπουτσάκης