“Η τοπική κοινωνία αποχαιρετά και κατευοδώνει ένα θαυμάσιο τέκνο της, τον πιο χυμώδη και με ποικίλες μυρωδιές, σωματικές, πνευματικές και προπάντων ηθικές, ευωδιαστό καρπό της για τον κόσμο της αιωνιότητας.
Τον ως τα 95 χρόνια πολύτιμο μέλος της, άσβηστο παράδειγμα πατριωτισμού, κοινωνικής συνείδησης και ευθύνης, ανιδιοτελούς προσφοράς, αγάπης για τον τόπο και τον όπου γης άνθρωπο, αποχαιρετά τον ευπατρίδη, Γιώργο Χαραλαμπάκη.
Μια ωραία προσωπικότητα εφηβική και ακτινοβόλα, παρά το βάρος των χρόνων που σήκωνε και τις τραγικές εμπειρίες και τα βάσανα που οι επικοί καιροί που έζησε ενεργά, ενσυνείδητα και η ευσυνείδητα και η ίδια η τύχη του έδωσαν.
Κυρίως αφενός παρά την αναπηρία με την οποία πλήρωσε τον με αυτοθυσία αγώνα του κατά των Ιταλών στο 1178 ύψωμα της Αλβανίας. Και αφετέρου παρά το μεγάλο του πόνο τον αξεπέραστο για το θάνατο της από τη γενιά του ευεργέτη Στ. Σακόραφου καταγόμενης συζύγου του Μαρίας Σταυρακάκη. Ενα γεγονός που του σημάδεψε πράγματι τη ζωή, αλλά δεν ανέκοψε τη δράση του και την ποιοτική βελτίωση της ζωής του.
Οταν η καλή τύχη με έφερε να διοικήσω το ιστορικό Γυμνάσιο Καστελλίου, τον συνάντησα για πρώτη φορά στο Μεϊντάνι δίπλα στο περίπτερό του. Με γοήτευσε η παρουσία του, η κουβέντα του, η έκφρασή του, η φιλική, σοβαρή και ανθρώπινη. Ενιωσα πως κουβαλούσε στην ψυχή και στο νου του (και πως τον έκαιγε) έναν ουσιώδη εθνισμό και τη φωτιά της αγάπης του για το Καστέλλι που λαχταρούσε να την περάσει στους νέους της και σ’ όλο το κόσμο! Ηταν ένας μύστης που είχε το χάρισμα να καταλάβει πως βρήκε τον κατάλληλο δέκτη, ένας φίλος πραγματικός του τόπου και των ανθρώπων του. Μύριες αφηγήσεις, ζωντανές, αληθινές άκουσα και κατέγραψα και τον ευχαριστώ.
Λεγόταν το καθετί με την καρδιά και την ψυχή του. Ηταν ένας δονούμενος λόγος, γνήσιος, αληθινά λαϊκός. Χάρηκα όταν ο Γ. Καλογεράκης συνεργάστηκε με τον Γ. Χαραλαμπάκη και βγήκε αυτό το ωφέλιμο για το Καστέλλι, υλικό, λαογραφικό, ιστορικό, γλωσσικό. Ηταν ένα χρέος, μια ανάγκη που με ωθούσε να την εκπληρώσω εγώ, αν το Καστέλλι δεν είχε την απαιτούμενη σ’ αυτό τον τομέα αυτάρκεια. Το χρέος μας απέναντι στους σοφούς φορείς της Ιστορίας και της παράδοσής μας, μου το υπενθυμίζει συχνά, όταν έρχεται στο νου μου το ταπεινό φως που έλουζε τον Γ. Χαραλαμπάκη εκείνη την Κυριακή της παρουσίασης του βιβλίου του. Στις σελίδες του έρχομαι πολλές φορές για να δω ζωντανά την ιστορία αυτού του τόπου που ιδιαίτερα και πραγματικά αγαπώ.
Το ξεφυλλίζω σταματώντας στις προσπάθειές του να γίνει εδώ που έγινε η Σακοράφειος βιβλιοθήκη, ένα κόσμημα της πόλης και οι άλλες δωρεές του μεγάλου ευεργέτη θείου του. Για να ζωντανέψει μέσα μου ο θρύλος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά, η παιδαγωγική της εποχής με τις εικόνες της μάνας που βάνει στα σκέλια της το παιδί και το βιτσίζει, με τις απαγωγές των κοριτσιών, τους θανάτους των γυναικών στη γέννα τους, με τα επαγγέλματα, τις ανθρώπινες σχέσεις κι εκείνες τις ακριβείς γενεαλογίες. Κι ύστερα συχνά ξαναζώ τις κουβέντες μας στο σπίτι του, τους σχολιασμούς των φωτογραφιών, τη βοήθειά του στη δημιουργία των δύο ιστορικών ημερολογίων του Γυμνασίου. Τι ωραίος που είναι ο άνθρωπος, όταν είναι πράγματι άνθρωπος!
Αγαπημένε φίλε, σφράγισες τη ζωή σου εδώ και όπου κι αν πήγες με τη δύναμη και την ποιότητα της προσωπικότητάς σου, με το υψηλό σου ήθος, με την ολόψυχη προσφορά σου στην οικογένειά σου, στον άνθρωπο και στον τόπο. Με τη μνήμη και την ευαισθησία σου, με το γνήσιο σου ανθρωπισμό. Χάρισες παντού τα πλούσια φυσικά σου δώρα απλόχερα.
Φεύγεις μέρες σημαδιακές, μέρες των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση και της επετείου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Νιώθω πως με την πορεία σου μου δίνεις αγωγή, γιατί η αγωγή δε δίνεται με λόγια. Είναι πράξη και δίνεται έμπρακτα.
Φεύγοντας σ’ ακούω να μας λες: Ζητείται αγάπη για την πατρίδα, για τον τόπο, για τον κόσμο, για τον άνθρωπο. Ζητείται εντιμότητα, ειλικρίνεια, δουλειά και γνώση της Ιστορίας και της παράδοσής μας. Ετσι παραγγέλοντας τρέχεις προς τη γυναίκα σου που σου ‘λειψε, προς το φίλο σου τον Γιώργη τον Χναράκη, προς τους δικούς σου που σε περιμένουν...
Σ’ ευχαριστούμε για ό,τι έδωσες ανυστερόβουλα και απλόχερα στη μακρόχρονη πορεία σου σε τούτο τον προσωρινό κόσμο, όπου άθλησες την ψυχή σου.
Ησουν ταπεινόφρων, όταν έγραφες: “Περνώντας από τη ζωή για δέστε τι αφήνω, τρία λουλούδια στον μπαξέ δίπλα σε ένα κρίνο”.
Αυτά τα λουλούδια σου και τους απογόνους τους συλλυπούμαστε σήμερα για την αναχώρησή σου με ολόψυχες ευχές να ‘ναι γερά να σε μακαρίζουν...
Καλό σου ταξίδι”.

