Του Ν. Τσαγκαράκη
Δύο άντρες χωρίς έλεγχο στις καταστάσεις που τους ταλαιπωρούν. Ο ένας αποφασίζει να δράσει, κι ο άλλος να συμφιλιωθεί.
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ
THE NEXT THREE DAYS
Σκην.: Πωλ Χάγκις
Πρωτ.: Ράσελ Κρόου, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Αΐσα Χιντς, Ολίβια Γουάιλντ
Η Λάρα συλλαμβάνεται για τον φόνο της προϊσταμένης της, τον οποίο όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις, έχει όντως διαπράξει. Ο μόνος που συνεχίζει να πιστεύει ακράδαντα στην αθωότητά της, είναι ο σύζυγός της, Τζον, που μετά από πολύχρονες δικαστικές μάχες, αποφασίζει να στήσει ένα περίπλοκο αλλά καλά οργανωμένο σχέδιο για να τη βγάλει από τη φυλακή.
Για όσους δε θυμούνται, ο Χάγκις είναι ο σεναριογράφος των «Million dollar baby», «Σημαίες των προγόνων μας», «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα», «Casino Royale», «Στην κοιλάδα του Ιλά» και «Quantum of Solace», ενώ κέρδισε δύο Όσκαρ ως παραγωγός και σεναριογράφος του «Crash», το οποίο επίσης σκηνοθέτησε. Εδώ αναλαμβάνει ξανά διπλά καθήκοντα σεναριογράφου/σκηνοθέτη, σ’ ένα περιπετειώδες δράμα για έναν σύζυγο και οικογενειάρχη σε απόγνωση. Το φιλμ γενικότερα κινείται σε ρεαλιστικό πλαίσιο, τα όρια του οποίου παραβαίνονται συχνότερα όσο φτάνουμε στο τέλος, αλλά τουλάχιστον ο Χάγκις φροντίζει να επαναφέρει την ιστορία του στο έδαφος, αναγνωρίζοντας αλλά και αξιοποιώντας τις περιστασιακές υπερβολές.
Η ρεαλιστική βάση που χτίζει συνεχώς η ταινία αφορά την ‘καθημερινότητα’ του κεντρικού ήρωα. Ο Τζον απεικονίζεται ως ένας συνηθισμένος καθηγητής λογοτεχνίας, τυπικός οικογενειάρχης, καθόλου προετοιμασμένος ή ‘έμφυτα’ ικανός για όσα ετοιμάζεται να κάνει (αντίθετα απ’ ό,τι συνηθίζεται στις ταινίες δράσης). Το σενάριο φροντίζει να υπενθυμίζει τη ‘φυσιολογικότητα’ του χαρακτήρα φέρνοντας συνεχώς εμπόδια στον δρόμο του καθώς προσπαθεί να εκτελέσει το σχέδιό του, και που λειτουργούν σεναριακά επειδή αφενός έρχονται σε αντίθεση με την αναμενόμενη ευκολία με την οποία διεκπεραιώνονται συνήθως τέτοια εγχειρήματα σε ταινιες δράσης (π.χ. το σπασμένο κλειδί μέσα στη φυλακή), αφετέρου επειδή ανάγονται σε αναγνωρίσιμες ανθρώπινες αντιδράσεις, όπως το παραλίγο ατύχημα από την ταραχή που του προκαλεί η σκέψη να ληστέψει την τράπεζα. Το σενάριο λοιπόν από τη μια επιθυμεί να τα καταφέρει ο ήρωάς του, αλλά από την άλλη αναγνωρίζει την απιθανότητα του σχεδίου του και τον περνάει από αρκετές δοκιμασίες.
Ωστόσο όσο προχωράει, η πλοκή τού ‘χαρίζεται’ όλο και περισσότερο, μαλακώνοντας την ‘αυστηρότητά’ της προς αυτόν, κάνοντας περισσότερες παραχωρήσεις (π.χ. η αλλαγή των εξετάσεων της Λάρα μέσα στο φορτηγάκι, οι πυροβολισμοί στο σπίτι των εμπόρων ναρκωτικών κτλ.), αλλά τουλάχιστον προηγουμένως έχει αναγνωρίσει ότι ακόμη κι αν αυτές πετυχαίνουν, δε συμβαίνει επειδή ο Τζον τυχαίνει να έχει τη μορφή του Ράσελ Κρόου. Αντιστρόφως, η κινηματογραφική περσόνα, ο τύπος που ‘μεταφέρει’ εδώ ο Κρόου ως ηθοποιός χρησιμεύει ακριβώς για να κάνει πειστική την πλοκή όποτε αυτή ξεπερνά τα ρεαλιστικά της όρια.
Ακόμη ένας πυλώνας της αληθοφάνειας του σχεδίου του Τζον, είναι η αναγνώριση του παραλογισμού του. Το σενάριο φροντίζει εξαρχής ν’ αφήσει αδιευκρίνιστη (και συνεπώς ανίσχυρη) την αθωότητα της Λάρα, κάτι που φαίνεται κι από τη μετέπειτα υποτιθέμενη παραδοχή της ενοχής της από την ίδια- σκηνή που χρησιμεύει για να δημιουργήσει αμφιβολία και να δοκιμάσει την πίστη του Τζον. Μ’ αυτή την πίστη μας αφήνει εξαρχής το σενάριο ως μοναδική ένδειξη δικαιοσύνης, προκαλώντας μας να ταυτιστούμε με τον Τζον σ’ αυτή την ηθικά αμφίρροπη πορεία του (η απόδειξη της αλήθειας δίνεται μόνο στο τέλος), την οποία διαγράφει από τη δύναμη της αγάπης του για τη σύζυγό του, και για την οποία παρηγορείται από την ιστορία του Δον Κιχώτη ως παράδειγμα ακροβασίας ανάμεσα στις εξωτερικές σκληρές συνθήκες και την εσωτερική αλλά εξίσου ισχυρή και έγκυρη πραγματικότητα που ωθεί σε ριψοκίνδυνες πράξεις. Η ‘παραπομπή’ στον ήρωα του Θερβάντες δε γίνεται με υπερφίαλο λυρισμό αλλά με ευρηματική πρακτικότητα (ως μέρος της διδασκαλίας του μαθήματός του) που την εντάσσει στη ζωή του ήρωα εξυπηρετώντας τη λογική του σεναρίου.
Όσο για τις υπερβολές που για κάποιους μπορεί να ‘χαλάνε τη συνταγή’, νομίζουμε ότι αφενός ο Χάγκις θα μπορούσε να τις έχει αποφύγει για χάρη μιας πιο δύσκολης τροχιάς των χαρακτήρων, αλλά τουλάχιστον είναι αρκετά έξυπνος ώστε να τις προετοιμάζει και να τις αξιοποιεί για την πρόοδο της πλοκής (π.χ. η διστακτικότητα του Τζον πριν εισβάλει στο σπίτι των εμπόρων ναρκωτικών εξισορροπεί την εύνοια της τύχης στην ανταλλαγή πυροβολισμών, η παρολίγον σύγκρουση με το φορτηγό ισοσκελίζεται με την ισχυρότατη μητρική πεποίθηση της Λάρα και τη σιωπηρή ανάπαυλα έξω από το αυτοκίνητο, το κουμπί ως απίθανο πειστήριο εμφανίζεται αλλά μόνο στον θεατή και όχι στον αστυνομικό).
ΕΝΑΣ ΑΞΙΟΤΙΜΟΣ ΚΥΡΙΟΣ
SOLITARY MAN
Σκην.: Μπράιαν Κόπελμαν, Ντέιβιντ Λέβιεν
Πρωτ.: Μάικλ Ντάγκλας, Σούζαν Σαράντον, Ντάνυ Ντε Βίτο, Μαίρη-Λουίζ Πάρκερ, Τζέσι Άιζενμπεργκ, Τζένα Φίσερ, Ίμοτζεν Πουτς
Πριν μερικά χρόνια, ο Μπεν ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπόρους αυτοκίνητων, που πλέον έχει καταστρέψει την οικογένεια και την καριέρα του, προτιμώντας να κοιμάται κάθε βράδυ με μια διαφορετική νεότερή του γυναίκα. Αφού αποπλανεί τη 18χρονη κόρη της τελευταίας ερωμένης του, η καριέρα του καταστρέφεται ολοκληρωτικά και αναγκάζεται να επανεξετάσει τον τρόπο ζωής του.
Το πρόβλημα του Μπεν είναι φυσικά ότι δε μπορεί ν’ αποδεχτεί ότι γερνάει. Η αρχική σκηνή κινητοποιεί την αλλαγή συμπεριφοράς του και τον οδηγεί σε πλήρη αλλαγή ζωής, που του κοστίζει τη σύζυγο, την κόρη, την καριέρα και τον μοναδικό φίλο που αποκτά καθώς ‘κατρακυλάει’.
Ο Ντάγκλας ερμηνεύει με κέφι τον γοητευτικό ήρωα με το αρχετυπικό ανδρικό σύνδρομο, η πλοκή είναι πλούσια, ο ρυθμός ζωηρός, το καστ αξιόπιστο, κι έτσι η ταινία είναι μια ευχάριστη εκδοχή ενός μάλλον συνηθισμένου θέματος, και θα ήταν καλύτερη αν έλειπε η τελευταία σκηνή ανάμεσα στον Μπεν και τη γυναίκα του, που, παρά την απλότητα της πλοκής, επεξηγεί κάθε ίχνος από τη συμπεριφορά του χαρακτήρα, σχεδόν υποτιμώντας τη νοημοσύνη των θεατών.

