Του Δημήτρη Χ. Σάββα

Οχι, δεν είναι δικός μου το τίτλος. Αντιγραφή είναι και μάλιστα καθαρή, σαν κι αυτές τις αντιγραφές που κάνανε κάποιοι φοιτητές προκειμένου να περάσουν κάποιο μάθημα με τα λεγόμενα σκονάκια, τα θαυματουργά εκείνα μικρά χαρτάκια με τα ψιλά ψιλά γραμματάκια που τους έδιναν το δικαίωμα να εξασφαλίσουν το πενταράκι. Δε λέω διαβάζαμε κιόλας, αλλά η αντιγραφή ήταν στο πρόγραμμα. “Απιστίας γονίδιον” λοιπόν είναι ο τίτλος κάποιου άρθρου καθημερινής αθηναϊκής εφημερίδας, ένας τίτλος που κάπως στην καθομιλουμένη θα μπορούσε να π αραποιηθεί και ν’αντικατασταθεί με τις λέξεις: “μας πιάσανε”. Ας είναι όμως.

Σας παρουσιάζω το κείμενο, ως έχει, για ενημέρωση και προ παντός για συμμόρφωση..., αφού οι καιροί το επιβάλλουν. Τόσα και τόσα προβλήματα μας ζώνουν και μας απειλούν, ας αποφύγουμε κάποιες άλλες κακοτοπιές και περιπέτειες.

“Ισως είναι από τις έρευνες που αν όχι όλοι... αρκετοί περίμεναν... καθώς το πόρισμά της “βρίσκει” την απιστία στα γονίδιά μας. Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY) ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν το γονίδιο DRD4, το οποίο επηρεάζει το επίπεδο της χημικής ουσίας ντοπαμίνης στον εγκέφαλο αυξάνοντας τις πιθανότητες “παραστρατήματος”.

Εχοντας μελετήσει το γονιδιακό προφίλ 180 νέων ανδρών και γυναικών σε συνδυασμό με τις απόψεις τους για τις σχέσεις, οι Αμερικανοί ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το 1/4 του δείγματος, που είχε το δονίδιο, είχε και διπλάσιες πιθανότητες να απατήσει το σύντροφό του. “Προκύπτει ότι το σύστημα απόλαυσης-ανταμοιβής του εγκεφάλου ενεργοποιείται από την απελευθέρωση της ντοπαμίνης στους νευρώνες στις περιπτώσεις της απιστίας, όπου συνυπάρχουν το υψηλό ρίσκο και η ανάλογη ανταμοιβή”, δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, Τζάστιν Γκαρσία.

Στην έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό PLos ONE, αναφέρεται επίσης ότι το 1/4 με το γονίδιο της απιστίας δεν... υποκύπτει μόνο μία φορά, αλλά μάλλον κατ’εξακολούθηση. Και στον πυρήνα του πορίσματος βρίσκεται η διαπίστωση: “Λόγω της επίδρασης της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, η προοπτική απιστίας δημιουργεί στους ανθρώπους με το DRD4 το ίδιο αίσθημα με αυτό ενός χαρτοπαίκτη που βλέπει την τύχη του να αλλάζει προς το καλύτερο ή ενός άλκοολικού που απολαμβάνει ακόμη ένα ποτό”.

Κάποιες δεκαετίες πίσω και κυρίως γύρω στη δεκαετία του ‘50.

Ακόμα και φόνοι γίνονταν για λόγους τιμής. Ηταν μεγάλη η αυστηρότητα των ηθών εκείνη την περίοδο και φυσικά οι νοοτροπίες ήταν πολύ διαφορετικές απότι οι σημερινές, σχετικά με την ελευθερία που μπορεί να έχει μία γυναίκα για να ορίζει τον εαυτό της. Η έννοια της οικογενειακής τιμής ήταν πολύ ψηλά ανεβασμένη και οι οποιεσδήποτε παρεκτροπές δεν δικαιολογούνταν με τίποτα. Πόσες και πόσες συσκέψεις δεν έκανα, ο τότε διευθυντής της Αστυνομίας με τους επιτελείς, αλλά δεν ήταν και τόσο εύκολη η πρόληψή του εγκλήματος: “Δράμα τιμής στην τάδε οδό της πρωτεύουσας . Ο δράστης εδήλωσεν ότι η διαγωγή της φίλης του αποτελεί στίγμα για την οικογένειά του, που ήθελε να αποπλύνει. Γι’αυτό και την τραυμάτισε με κολοκοτρωνέικο σουγιά”. Και άλλα πολλά τέτοια αποτελούσαν με τη συχνότητά τους ανησυχία για την κοινωνία της Αθήνας και όλα αυτά φυσικά τα κοινωνικά φαινόμενα ο Γιώργος Σουρής, ως νέος Αριστοφάνης δεν τα άφησε να περάσουν απαρατήρητα και τα σχολίασε με το δικό του μοναδικό τρόπο!

Εν’ ανδρόγυνο πιστό,

νέο Διάκο γνώρισε

και σε λίγο... συμφορά!

το ζευγάρι χώρισε.

Και κακόγλωσσες πολλές

είπαν χαιρεκάκως

ους συνέζευξεν παπάς,

χωριζέτω Διάκος.

Τα χρόνια περνούν. Το 1919 πεθαίνει ο μεγάλος μας σατιρικός ποιητής. Όσο και αν φαίνεται όμως παράξενο, από το 1915 αρχίζουν να κάνουν αισθητή την εμφάνισή τους τα πρώτα μίνι, στη μικρή τότε κοινωνία της Αθήνας. Η κοντή φούστα γινόταν διαρκώς όλο και κοντύτερη, γι’ αυτό και το θέαμα που ήταν πολύ σκανδαλιστικό, ενέπνευσε αρκετά τος επιθεωρησιογράφους. Ένα από τα τραγούδια που έγινε σουξέ ήταν και το εξής:

“Συγχώρησέ με αν σου πω

πεντάμορφη κοπέλλα,

πως διόλου δεν επρόσεξα

τον άσπρο σου λαιμό.

Μα ούτε καν τη φούστα σου

που μοιάζει φουστανέλλα

και ίσως σ’ άλλους κίνησε

το δίκιο θαυμασμό.

Μον’ θα σου πω πως πρόσεξα

σ’ εκείνο που αφήνει

να φαίνεται λαχταριστά

η φούστα σ’ η κοντή,

εκείνο το κομψό-κομψό

τ’ ωραίο σου μποττίνι

και κάτι πούναι μέσα κει

μια κνήμη τορνευτή”.

Τα ήθη είχαν αρχίσει να κατρακυλούν και μεγάλη ήταν η ανησυχία για όλους με αποτέλεσμα η τότε κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου να διωρίσει Διευθυντή της αστυνομίας τον Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη ο οποίος και άλλοτε είχε υπηρετήσει σ’ αυτή τη νευραλγική θέση και είχε επικριθεί από τον τύπο της εποχής για την αυστηρότητά του. Ήταν ικανότατος και άριστος αστυνομικός, αλλά πολύ αυστηρός σε σημείο που να χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικμός. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ως χρονογράφφος τού έγραψε αρκετά και σ’ ένα χρονογράφημά του σημείωνε: 

“Πάλι λοιπόν οι χωροφύλακες θα συλλαμβάνουν κάθε ζευγάρι, που θ’ απαντούν εις τον δρόμον και θα το διαπομπεύουν; Πάλι λοιπόν θα εισβάλλουν εις κάθε σπίτι δια να ξετρυπώσουν το δυστυχισμένο πτωχό κορίτσι, που κάμνει το φοβερόν έγκλημα να δέχεται έναν εραστή; Και αι κάπως παρδαλαί κυρίαι, που γυρίζουν τώρα ελεύθεραι εις τα κέντρα προσδίδουσαι εις τας Αθήνας κάποινα όψιν Παρισιού θα περιορισθούν ως θηρία εις τα κλωβία των.

Η Κυβέρνησις έχει βέβαια περισσοτέραν ανάγκην ασφαλείας και τάξεως παρά ζωής... παρισιανιζούσης. Δια τούτο μου φαίνεται ότι η καλυτέρα λύσις θα ήτο: Να χωρισθή η Αστυνομία Αθηνών εις Αστυνομίαν Ασφαλείας και Αστυνομία Ηθών”.

Σήμερα τα πράγματα είναι πιο ελεύθερα, πιο ξεκάθαρα, εντελώς χύμα θα έλεγα και ο Θεός να βάλει το χέρι του να μη γίνουν χειρότερα. Τουλάχιστον ας μείνουν στάσιμα, αυτό θα ήταν ευχής έργον, όσο και να θέλουμε να πιστεύουμε ότι υποβόσκει το της απιστίας γονίδιον...