Της Άννας Μανουκάκη - Μεταξάκη
Αραγε η κ. υπουργός της Παιδείας, μαζί με τα φιλόδοξα σχέδια του αναγκαίου εκσυγχρονισμού στο νευραλγικότατο τομέα της ευθύνης της, φέρνει στο χαρτοφύλακά της και το πακέτο των απαιτούμενων, όχι ολίγων, χρημάτων;
Και εάν ναι, τότε γιατί η επαναφορά στα σχολεία των πολυάριθμων τμημάτων, η συνέχιση του θεσμού των αναπληρωτών, η μείωση των μισθών και τα όσα ερμηνεύονται ως απόρροια της οικονομικής κρίσης;
Υστερα ως πότε θα ακούμε για τις “αλλαγές” στην Παιδεία, που ξεκινούν μόλις αλλάξει η κυβέρνηση, ενίοτε και μόνον ο υπουργός, σ’ αυτή τη δύσμοιρη χώρα; Τι είναι τέλος πάντων η Εκπαίδευση και γιατί αντιμετωπίζεται με τόσο διαφορετικά μάτια και από τόσες οπτικές γωνίες;
Οι αλλαγές σε τέτοιας σοβαρότητας τομείς προγραμματίζονται, είναι χρονοβόρες, και βέβαια απαιτούν τη συστράτευση ημετέρων και μη, ειδικών, που έχουν γνώσεις, γνωρίζουν καλά την κοινωνία και τις ανάγκες της, τις απαιτήσεις του μέλλοντος, ακόμη ότι και αυτό θα εγκυμονήσει και πολλά άλλα. Και όταν αυτές οι αλλαγές επιχειρούνται, έχουν προοπτική τουλάχιστον μιας γενιάς, δηλαδή 30 χρόνων, όχι την τετραετία (και συγγραφή νέων βιβλίων εντός των καλοκαιρινών διακοπών) και “απού χαλά και χτίζει όφκαιρος δεν καθίζει” κατά το σοφό λαό.
Οπως κι εκείνο το “ενιαίο” μισθολόγιο για το οποίο αγωνιζόμασταν, όταν πιστεύαμε στο συνδικαλισμό (πριν δούμε τους ηγέτες του να “βολεύονται” βουλευτές ή υπουργοί και να υποστηρίζουν τα αντίθετα από εκείνα, για τα οποία εμείς παλεύαμε και υποτίθεται, έτσι έλεγαν, και αυτοί). Και είδαμε ένα “ενιαίο κατ’ ευφημισμόν” μισθολόγιο που εξίσωνε, μέχρις ισοπεδώσεως, προς τα κάτω, αντί να αποδίδει την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη.
Τώρα με το να εξαγγέλλονται... ριζικές αλλαγές σε τομείς, όπως η Παιδεία και το μισθολόγιο, αναγνωρίζεται, αν δεν κάνω λάθος..., πως τότε τίποτε δεν έγινε κι όσα “μεγάλα” λέγονταν ήταν κενά και κούφια, γι’ αυτό έκαναν το θόρυβο των άδειων δοχείων. Ηταν φενάκη, δυστυχώς.
Αυτό όμως δημιουργεί σκέψεις, αφυπνίσεις, προβληματισμούς όπως: Οχι πως τώρα δουλεύουν πιο έξυπνοι, πιο ειδικοί (όταν είχε αναλάβει ο ειδικός Ευαγ. Παπανούτσος, φάνηκε), πιο υπεύθυνοι για τη λύση των προβλημάτων του λαού, που ο ποιητής (γιατί άραγε;) αποκάλεσε “ευκολόπιστο και πάντα προδομένο”. Αλλά πως και μετά από κάποια χρόνια θα λέγονται και θα επιχειρούνται πάλι αλλαγές στους ίδιους τομείς και θα επαναλαμβάνεται το ίδιο τροπάριο, που θα οδηγεί ίσια στους πικρούς στίχους του ποιητή: “Είναι οι προσπάθειές μας των συμφοριασμένων σαν των Τρώων...”
Κι αυτές οι σκέψεις και κυρίως οι αφορμές που τις δημιουργούν οδηγούν στην εξαχρείωση μεγάλου μέρους του λαού μας. Οπως δείχνουν τα πράγματα, λένε πολλοί: “Ας γλείψω κι εγώ ένα κοκκαλάκι, μα δεν είμαι περίσσος. Δεν θα τιμωρηθώ δα κιόλας...”
Ενα άλλο κομμάτι όμως αντιδρά αλλιώς, κυρίως κάποιοι νέοι, ας πούμε όπως οι δεκαεξάρηδες που πρόπερσι κατατρόμαξαν χωρίς καμιά υπερβολή, ακόμη και τον πέραν της Ευρώπης κόσμο.
Είναι και κάποιοι νέοι που η ανεργία αντί να τους κάμει υποταγμένους, τιποτόφρονες, τους κάνει απελπισμένους επαναστάτες. Στην εποχή που η τεχνοεπιστήμη χρησιμοποιείται απ’ όλους και οι κίνδυνοι για ακόμη μεγαλύτερη κοινωνική παθογένεια (βία, εγκληματικότητα, κλπ) είναι υπαρκτοί, αυτό είναι υπολογίσιμο.
Υπολογίσιμοι πρέπει να είναι και οι κάθε ηλικίας πολίτες (ας θυμηθούμε το ποσοστό της τελευταίας αποχής, της όχι από αδιαφορία αλλά από βαθιά συνείδηση), που δεν “οξυδώθηκαν παρά τη νοτιά...” και δεν εξαχρειώθηκαν. Που αγαπούν τον άνθρωπο και σέβονται τη ζωή και νιώθουν το χρέος του αγώνα, για να ζήσει η κοινωνία όχι με το νόμο της ζούγκλας και την επικράτηση του δικαίου της πυγμής (που κι αν ακόμη είναι φυσικό όμως δεν είναι αξιόπρακτο), αλλά με κανόνες ανθρωπισμού. Και επιλέγουν να αντιδρούν έτσι. Σωστά;
Νομίζω πως είναι αναγκαίο σήμερα, που η πολιτική υποτιμάται εντελώς στη χώρα που τη γέννησε, οι όποιες αλλαγές και ο,τιδήποτε σοβαρό να μπαίνουν στο τραπέζι και να αποφασίζονται με μακρινές προοπτικές, με προσπάθειες χρονοβόρες, για να ‘χουν αποτέλεσμα. Γιατί δεν έχομε άλλα περιθώρια. Πιάσαμε πάτο. Κι από πάνω μας ο κοφτερός μπαλτάς του ΔΝΤ και των τοκογλύφων δεν αστειεύεται... Κι ο λαός αυτός, ας δείχνει ασθενής από Αλτσχάιμερ, έχει μνήμη που κάποτε μπορεί να του υπενθυμίσει τις ευθύνες του... Και τότε μπορεί να μεταμορφωθεί σα να τον χτύπησε δεύτερη φορά η Κίρκη με το μαγικό της ραβδί.

