
Είναι σαν δεύτερο σπίτι για μένα. Έχω περάσει περισσότερη απʼ τη μισή μου ζωή στο γήπεδο...”
Το πέρασμα των χρόνων μοιραία έχει επιπτώσεις στην εικόνα ενός ποδοσφαιριστή μέσα στο γήπεδο.
Πολύ λίγοι είναι αυτοί που κατάφεραν να «δαμάσουν» τον «πανδαμάτωρα» χρόνο και να τον κάνουν να «πειθαρχήσει» στην όρεξη και την αγάπη που έχουν για μπάλα. Μήπως όμως αυτή δεν είναι και η «συνταγή» της διατήρησης σε υψηλό επίπεδο, για έναν παίκτη που θέλει να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο, χωρίς αυτό να είναι εις βάρος του ονόματος που δημιούργησε;
Στην περίπτωση του Αντώνη Λεκάκη που στα 36 του αποτελεί σταθερή αξία, δεσπόζοντας φέτος στην άμυνα των Ασιτών η απάντηση δε μπορεί παρά να είναι θετική. Όπως τονίζει άλλωστε ο ίδιος στην «Π» το ποδόσφαιρο ιεραρχείται ως το δεύτερο σημαντικότερο πράγμα στη ζωή του μετά την οικογένεια του.
«Μετά την οικογένεια μου αγαπάω το ποδόσφαιρο. Είναι σα δεύτερο σπίτι για μένα. Έχω περάσει περισσότερη απʼ τη μισή μου ζωή στο γήπεδο καθώς ξεκίνησα από 14 ετών στην ομάδα του χωριού μου. Κάνω καλή ζωή, και μπορώ να αντέχω καθώς περνάνε τα χρόνια. Σκέφτομαι να σταματήσω το καλοκαίρι, παρά το γεγονός ότι μου φαίνεται δύσκολη η απόφαση»
Ο δυναμικός κεντρικός αμυντικός νιώθει ότι άξιζε να πάρει παραπάνω πράγματα από το ποδόσφαιρο θεωρώντας ότι ήταν μέρος μιας εποχής που δεν έδινε ευκαιρίες…
«Πιστεύω ότι είμαι αδικημένος. Δεν πήρα αυτά που άξιζα ως ποδοσφαιριστής. Μεγάλωσα σε λάθος εποχή. Τότε στην Κρήτη υπήρχε μόνο ο ΟΦΗ στο προσκήνιο για έναν παίκτη που ήθελε να κάνει καριέρα. Τώρα υπάρχει πληθώρα ομάδων που αγωνίζονται σε επαγγελματικές κατηγορίες. Κάπου όμως δεν ψάχτηκα κι εγώ όσο έπρεπε για να κάνω καριέρα εκτός Κρήτης. Παρʼ όλα αυτά βρέθηκα ένα βήμα από τον Ηρακλή το 1994. Είχα πάει μάλιστα για προπονήσεις στη Θεσσαλονίκη. Η μεταγραφή δεν έγινε καθώς όπως έμαθα αργότερα η διοίκηση του Εργοτέλη είχε ζητήσει υψηλό ποσό για να γίνει η μεταγραφή που έφτανε τα 15 εκατομμύρια δραχμές».
Μια καριέρα 22 ετών δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη από αναμνήσεις. Όμορφες αλλά και πικρές στιγμές. Για τον Αντώνη Λεκάκη και τα δυο …άκρα είναι ταυτισμένα με τον ΠΟΑ.
«Η καλύτερη ανάμνηση μου από το ποδόσφαιρο ήταν όταν ανεβήκαμε για πρώτη φορά με τον ΠΟΑ στη Γʼ Εθνική το 2003. Θυμάμαι όταν επιστρέψαμε στο Ηράκλειο από τους αγώνες μπαράζ που είχαμε δώσει, που μας περίμεναν φίλαθλοι στο αεροδρόμιο, ενώ μετά μας συνόδευσαν με μηχανάκια σε ένα γύρο θριάμβου που κάναμε στην πόλη για να καταλήξουμε στο Ατσαλένιο όπου είχε στηθεί γιορτή.
Με τον ΠΟΑ θυμάμαι έντονα και τη χαμένη ευκαιρία να ανέβουμε στη Βʼ Εθνική μερικά χρόνια αργότερα. Δεν τα καταφέραμε λόγω …ειδικών συνθηκών, καθώς στο πιο καθοριστικό παιχνίδι χάσαμε εκτός έδρας 3-1 από την αδιάφορη Ηλιούπολη που ενώ τις προηγούμενες αγωνιστικές ήταν αδιάφορη, είχε παραταχθεί με την καλύτερη ομάδα της».
Η καριέρα του 36χρονου ποδοσφαιριστή συνεχίζεται φέτος στις Ασίτες, με τον ίδιο να υποστηρίζει ότι η ομάδα θα μπορούσε να πάρει ακόμα και την πρώτη θέση στο περιφερειακό πρωτάθλημα αν είχε περισσότερες δυνατότητες στήριξης.
«Ήδη έχουμε καταφέρει πολλά. Είμαστε αήττητοι, έχουμε την καλύτερη άμυνα στην κατηγορία, όμως δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε μέχρι τέλους το πρωτάθλημα. Όταν ένα σωματείο έχει μόνο δυο παράγοντες που τρέχουν και αναφέρομαι στον πρόεδρο Μανώλη Ζαχαριουδάκη και το γενικό αρχηγό Τάκη Περογαμβράκη δε μπορεί να πάει πουθενά. Αν υπήρχε μεγαλύτερη βοήθεια στη διοίκηση τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Το λέω αυτό γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλύτερη ομάδα από μας».

