Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

«Ανάσα» πήρε χθες ο ιδιοκτήτης του ακινήτου που επρόκειτο να βγει στο …σφυρί λόγω του χρέους του σε ιδιώτη, ύψους περίπου 6000 ευρώ. Η ανακοπή κατά του προγράμματος πλειστηριασμού έγινε δεκτή και πλέον μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες ημέρες χάρη στην σπάνια ευαισθησία που επέδειξε ένας Ηρακλειώτης, ο οποίος έσπευσε να καταβάλει τα χρήματα του χρέους του, όπως αποκάλυψε η «Π».

Στην πιο δύσκολη φάση της ζωή του-κινδύνευε να μείνει στο δρόμο-ένας άγνωστος άνθρωπος τού …άπλωσε το χέρι και τον βοήθησε χωρίς ανταλλάγματα, προϋποθέσεις και δεσμεύσεις. Ο μοναδικός όρος που έθεσε ήταν να παραμείνει η ανωνυμία του.

Η περίπτωση του ανθρώπου αυτού έχει προκαλέσει αίσθηση και συζητείται εντόνως επειδή ακριβώς είναι σπάνια. Σε μία εποχή όπου όλα καταρρέουν και οι ανθρώπινες σχέσεις κλονίζονται, ο άνθρωπος αυτός έστειλε το πιο ηχηρό μήνυμα: της αγάπης στον συνάνθρωπο και της αλληλεγγύης.

Και αν η αλληλεγγύη μεταξύ συγγενών και φίλων θεωρείται περίπου δεδομένη, η βοήθεια σ’ έναν παντελώς άγνωστο, του οποίου ούτε το όνομα δεν γνωρίζεις, συνιστά έμπρακτη απόδειξη μεγαλοψυχίας. Αν και προσπάθησε να λειτουργήσει αθόρυβα, το μεγαλείο της πράξης του δεν μπορούσε να μείνει στην αφάνεια και να μην σχολιαστεί δημοσιογραφικά.

Η ταυτότητα πάντως του «καλού Σαμαρείτη» έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των Αθηναϊκών μέσων που αναζητούν διακαώς τον μυστηριώδη κύριο.

Το βέβαιο είναι ότι ο μεσήλικας, με τα παιδιά και τα εγγόνια, κυκλοφορεί ανάμεσα μας και σίγουρα νιώθει πιο όμορφα με την πράξη του. Άλλωστε ήταν κάτι που μας εξομολογήθηκε όταν επισκέφθηκε τα γραφεία της εφημερίδας: μας «Κάθε φορά που βοηθάω κάποιον, νιώθω καλύτερος άνθρωπος».

Υπενθυμίζεται ότι όλα ξεκίνησαν όταν διάβασε στην «Π» το σχετικό ρεπορτάζ για την περίπτωση του Ηρακλειώτη, ο οποίος κινδύνευε να χάσει το σπίτι του σε πλειστηριασμό για ένα χρέος περίπου 6000 ευρώ.

Ζήτησε το τηλέφωνο του δικηγόρου του ιδιοκτήτη του ακινήτου και δύο ημέρες πριν από τον πλειστηριασμό, τον επισκέφθηκε στο γραφείο του και κατέβαλε τα χρήματα.

«Θέλω να βοηθήσω αυτήν την οικογένεια με όλη μου την ψυχή. Δεν θα ηρεμήσει η ψυχή μου και η συνείδηση μου όσο ξέρω ότι θα μπορούσα να σώσω το σπίτι του και δεν το έκανα. Εγώ, ξέρετε, μεγάλωσα ξυπόλυτος, σε μεγάλη φτώχεια. Η ζωή τα έφερε έτσι και σήμερα έχω οικονομική άνεση. Όσο ζω και όσο μπορώ, θα βοηθώ συνανθρώπους μου» είχε εκμυστηρευτεί.

Η συμπεριφορά του, όπως ήταν φυσικό, εξέπληξε τόσο το δικηγόρο όσο και τον ιδιοκτήτη του ακινήτου, ο οποίος πλέον τρέφει απεριόριστη ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπο του και ας μην τον έχει γνωρίσει προσωπικά.