Σε έντονα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα πραγματοποιήθηκε προχθές στο Λύκειο της Επισκοπής, η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμος Επισκοπής για να τιμήσει την προσφορά και τη μνήμη του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και στελέχους του ΚΚΕ Γιώργη Δαφέρμου, ανθρώπου με πολιτική συνδικαλιστική και κοινωνική προσφορά.

Στη διάρκεια της εκδήλωσης, ο επίκουρος καθηγητής- συγγραφέας Αντώνης Σανουδάκης, ο οποίος συνέγραψε μαζί με τη φιλόλογο Αθανασία Ψαρουλάκη τη βιογραφία του Γιώργη Δαφέρμου «στα λημέρια του ΕΛΑΣ», μίλησε για τον αγνό ιδεολόγο της Αριστεράς, που όπως είπε « από πολύ νωρίς, τον χαρακτήρισε ένα ευγενικό ονειροπόλο και όπου χρειαζόταν σκληρό αγωνιστή του αντάρτικου και της ζωής. Όταν λέω αγωνιστή, εννοώ αταλάντευτα και ακλόνητο στο σκοπό και τις ιδέες του. Σήμερα που έχει φύγει πλέον από τη ζωή, μπορώ πιο σφαιρικά να πω ότι στο πρόσωπο του συνταίριαζαν τα στοιχεία του πολεμιστή ειρηνοποιού, του λαϊκού φιλόσοφου, του σιδηρουργού Ηφαίστου, λουσμένου στο Απολλώνιο φως, του ανυποχώρητου ιδεολόγου, για το καλό όλων των ανθρώπων. Έλεγε ότι « από τη στιγμή που πήρα το ντουφέκι να βγω στο βουνό, έγινα μέλος του κόμματος…όλη μου η ζωή από την Αντίσταση μέχρι τώρα, μέχρι όσα θα ζήσω, είναι να αφιερώσω τον εαυτό μου για το καλό του ανθρώπου. Όχι εκδίκηση, μίσος, αγάπη, ειρήνη και Δημοκρατία…»

Η φιλόλογος και διευθύντρια του Γυμνασίου Μελεσών Αθανασία Ψαρουλάκη, μίλησε με θερμά λόγια για τον Γιώργη Δαφέρμο, που βάζει το λαϊκό συμφέρον, σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι « ο σιδεράς από την Επισκοπή, είναι μια σπουδαία μορφή λαϊκού αγωνιστή που βάζει το λαϊκό συμφέρον, τις μεγάλες ιδέες της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ισότητας πάνω από το ατομικό συμφέρον. Λένε πολλοί, κι ίσως είναι έτσι, ότι η παγκόσμια κοινωνία και ο τόπος μας περνά κρίση. Σχεδόν όλοι εστιάζουν στην οικονομική κρίση της Ευρώπης, και κατά συνέπεια της Ελλάδας. Η κρίση όμως κατά την άποψη μου, είναι κρίση αξιών. Η αγωνιστική ζωή, η αντάρτικη, η επαγγελματική, η ιδεολογική σταθερότητα στις αξίες του σοσιαλισμού, του Γ.Δαφέρμου, ακόμα και μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι χρήσιμες για όλους μας αλλά ειδικότερα στις νέες γενιές. Η γενιά η δική μας, η λεγόμενη της μεταπολίτευσης, χρέος έχει να αφήσει στα παιδιά να βαδίσουν το δρόμο τους, αρκεί μόνο να τους αποκαλύψουμε και να βγάλουμε από την αφάνεια πρόσωπα όπως ο Γιώργης Δαφέρμος. Όχι τυφλά καθοδηγητικά, αλλά με την τέχνη του αρχαιολόγου που προβάλλει τα αριστουργήματα του χθες, και σε αφήνει να συλλογιστείς ελεύθερα».

Ο πρόεδρος του παραρτήματος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης ( Π.Ε.Α.Ε.Α.) Γιώργος Γαρεφαλάκης, με τον οποίο ο αείμνηστος Γιώργης Δαφέρμος συνδεόταν από τα χρόνια της κατοχής, μέχρι το τέλος της ζωής του σε όλους τους πολιτικούς, συνδικαλιστικούς εργατικούς, αγώνες μέσα από την Ομοσπονδία Επαγγελματοβιοτεχνών αλλά και τη διοίκηση του Επιμελητηρίου, αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα γεγονότα της εποχής, που έγραψαν ιστορία. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «στην περίοδο της Χούντας καθαιρεθήκαμε και οι δύο για αντεθνική δράση από τη από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας. Στη διοίκηση του Επιμελητηρίου ο Δαφέρμος εκλέχθηκε επί δύο θητείες αντιπρόεδρος, και αγωνίστηκε με πάθος για τα συμφέροντα του κλάδου. Θυμάμαι που εκλέχθηκε και μέλος της επιτροπής που χορηγούσε δάνεια στους συναδέλφους για την απόκτηση επαγγελματικής στέγης, στη βιομηχανική περιοχή του Ηρακλείου, με πολύ χαμηλά επιτόκια. Αυτός δεν ζήτησε ποτέ του από ταπεινοφροσύνη, για να μη νομίσουμε ότι ευλόγησε τα γένια του. Αυτή του τη στάση εξετίμησε ο Διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας και τον έκανε επιστήθιο φίλο του».

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η ομιλία του γιού του Γιώργη Δαφέρμου, του επίκουρου καθηγητή του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Μανόλη Δαφέρμου, ο οποίος φανερά φορτισμένος παραδέχτηκε ότι αυτή ήταν η πιο δύσκολη ομιλία της ζωής του. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους μιας γενιάς ανθρώπων που έδωσε τη μάχη εναντίον των Γερμανών κατακτητών, υπέστη την ήττα και τις διώξεις της εποχής του εμφυλίου πολέμου, χωρίς να γονατίσει, χωρίς να προδώσει τα ιδανικά της, πρωτοστάτησε στους αγώνες για Δημοκρατία, έζησε το σοκ της κατάρρευσης του σοσιαλισμού, αλλά ποτέ δε μετάνιωσε για ότι έκανε, ούτε έχασε την ελπίδα του για μια νέα κοινωνία.

Ο πατέρας μου ήταν φτωχός από άποψη χρήματος και ιδιοκτησίας, αλλά ήταν πλούσιος στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Είχε καρδιακούς φίλους με τους οποίους μοιραζόταν τις πίκρες, τις χαρές, τις αγωνίες τους. Ήταν έτοιμος κάθε στιγμή να τους βοηθήσει, να τους στηρίξει. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μιλήσει κανείς για τον Γιώργο Δαφέρμο και να μην μιλήσει για τη γυναίκα του, τη σύντροφο του στη ζωή, τη Δήμητρα. Συνήθως, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στους άντρες, ενώ οι γυναίκες –σύζυγοι, οι γυναίκες – μάνες μένουν στην αφάνεια. Η μάνα μου ήταν ευαίσθητος και συναισθηματικός σεμνός άνθρωπος, που ήξερε να αγαπάει και να αφιερώνεται ολόκληρη σ’ αυτούς που αγαπούσε. Αυτή ήταν ο πυρήνας της οικογένειας που κρατούσε το μέτρο, την ισορροπία στα πάντα. Χρειάζεται ιώβεια υπομονή για να αντέξει κανείς τη ζωή δίπλα σε ένα άνθρωπο που είχε επιλέξει το δρόμο ζωής του πατέρα μου. Ήταν τόσο στενά δεμένη με τον πατέρα μου, που όταν αυτός έφυγε για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του, αυτή πολύ γρήγορα τον ακολούθησε».