Του Ν. Τσαγκαράκη...

Το σύστημα δε νικάει πάντα, αρκεί να έχεις τη δύναμη να παλέψεις…

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

FAIR GAME

Σκην.: Νταγκ Λάιμαν

Πρωτ.: Ναόμι Γουότς, Σων Πεν, Μάικλ Κέλυ, Ντέιβιντ Άντριους

Στη διάρκεια της προετοιμασίας του πολέμου στο Ιράκ το 2003, η CIA διαθέτει αμφιλεγόμενα στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη Όπλων Μαζικής Καταστροφής, όμως η αμερικανική κυβέρνηση επιλέγει να αγνοήσει τους αναλυτές της Υπηρεσίας και να υιοθετήσει την εκδοχή που εξυπηρετεί τα προ-αποφασισμένα σχέδιά της. Μία από τις αναφορές που αποκλείουν την ύπαρξη Ο.Μ.Κ., ανήκει στον πρώην πρέσβη των Η.Π.Α. Τζο Γουίλσον, η γυναίκα του οποίου, Βάλερι Πλέιμ, είναι πράκτορας της Υπηρεσίας. Προσπαθώντας να αποκαλύψει την αλήθεια σχετικά με τον αδικαιολόγητο πόλεμο, ο Γουίλσον δημοσίευσε το καλοκαίρι του 2003 ένα αποκαλυπτικό κείμενο στους New York Times, όπου εξέθετε τα ψέματα της αμερικανικής κυβέρνησης. Σε αντίποινα, αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, διέρρευσε στον τύπο την ιδιότητα της Πλέιμ, μέσω ενός αρθρογράφου της Washington Post.

Πρόκειται φυσικά για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της προεδρίας του Τζωρτζ Γ. Μπους (το λεγόμενο Plamegate), και το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στα βιβλία που εξέδωσαν η Πλέιμ και ο σύζυγός της, όπου αποτυπώνουν τη δική τους εκδοχή των γεγονότων. Η ταινία που προκύπτει είναι μια καταγγελία της κατάχρησης εξουσίας και της γενικότερης αυθαιρεσίας με την οποία λειτούργησε η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση, αγνοώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όμως, δεδομένης της συναρπαστικής ‘πρώτης ύλης’ και των πολύ καλών πρωταγωνιστών της, η ταινία μοιάζει να εξαντλεί γρήγορα τις δυνάμεις της, αφού μετά από ένα συναρπαστικό πρώτο μέρος διεργασιών και έρευνας, το σενάριο ‘κάθεται’ μόλις ξεσπάει το σκάνδαλο, και η ταινία τελειώνει τη στιγμή που αρχίζει ο αγώνας του ζευγαριού ενάντια στο σύστημα, παρουσιάζοντας συνοπτικά στους τίτλους τέλους όσα ακολούθησαν.

Το πρώτο μέρος του φιλμ, αφορά τις έρευνες που πραγματοποιούσε η CIA πριν από την απόφαση της κυβέρνησης για πόλεμο, και μάλιστα παρουσιάζεται το πολύ ενδιαφέρον κομμάτι σχετικά με το χάσμα ανάμεσα στην Υπηρεσία και την κυβέρνηση, με τους αξιωματούχους της δεύτερης να απαξιώνουν την πρώτη στη βιασύνη τους να ξεκινήσουν τον πόλεμο. Η αποστολή του Γουίλσον στον Νίγηρα, το πόρισμα που αγνοήθηκε, η εύνοια της κυβέρνησης προς τον αναξιόπιστο σύμβουλο, όλα στήνουν ένα ενδιαφέρον πολιτικό παρασκήνιο. Ωστόσο, μόλις ξεσπάσει το σκάνδαλο, η πλοκή ‘φρενάρει’ κι επικεντρώνεται κυρίως στη σχέση του ζευγαριού, με την άμεση εξόρμηση του Τζο στα Μ.Μ.Ε. προς υπεράσπιση της θέσης και της συζύγου του, και την αντίθετη, εσωστρεφή αντίδραση της Βάλερι, η οποία ανησυχεί κυρίως για τα παιδιά της. Σ’ εκείνο το κομμάτι, το ζήτημα πια είναι αν θα καταφέρει ο Τζο να πείσει τη Βάλερι να μιλήσει δημοσίως, στάση στην οποία το φιλμ αρκείται, αφού η ιστορία δικαίωσε την Πλέιμ. Έτσι, όταν πια εκείνη έχει πειστεί στο τέλος, το φιλμ θεωρεί αρκετή τη μεταστροφή της για να σηματοδοτήσει την αρχή του πολέμου ενάντια στην κυβέρνηση και να κορυφώσει την καταγγελία του. Όμως, ενώ δεν αμφιβάλλει κανείς για την ικανότητα και την αποφασιστικότητα των Γουίλσον, δημιουργείται η αίσθηση ότι το φιλμ τελειώνει τη στιγμή που αρχίζει το πιο συναρπαστικό μέρος της ιστορίας, επειδή μέχρι εκείνο το σημείο έχει γίνει καλή δουλειά για να στραφούν οι πιθανότητες εναντίον του ζευγαριού (ο Άντριους ιδανικά απειλητικός ως Λίμπυ) και η μεταστροφή της Βάλερι δουλεύεται σχολαστικά, οδηγώντας προς μια μάχη που, προς απογοήτευσή μας, δίνεται στους τίτλους τέλους. Αυτή η σεναριακή ανισότητα λοιπόν είναι που στερεί από το φιλμ το ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον που θα μπορούσε να έχει, δεδομένων των ‘μετώπων’ που ανοίγει στη διάρκειά του.