Eνα φωτογραφικό- ιστορικό λεύκωμα, μια μικρή περιπλάνηση στην τραγική Σπιναλόγκα, τη νησίδα των μόλις 85 στρεμμάτων, όπου η ιστορία και ο πολιτισμός έγιναν ένα με το ανθρώπινο δράμα στο πέρασμα των χρόνων....

Τα παραπάνω αποτελεί το νέο βιβλίο του Αντώνη Αλιμπέρτη «Σπιναλόγκα, το νησί των “ζωντανών νεκρών”που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μύστις.

«Ελάχιστοι είναι οι επισκέπτες της Κρήτης, Έλληνες και ξένοι, που δεν έχουν περπατήσει στα δρομάκια της και δεν έχουν νιώσει την ιστορία, το δράμα, την τραγικότητα αλλά και την απίστευτη δύναμη, την ελπίδα για ζωή.

Ίσως, όσοι την επισκέπτονται να μπορούν να αφουγκραστούν τα λόγια που άφησε ως παρακαταθήκη ο Επαμεινώνδας Ρεμουνδάκης-φοιτητής της Νομικής, τότε, κι ασθενής ο ίδιος- που οργάνωσε στη Σπιναλόγκα την “κοινωνία των λεπτών”, το 1936: “Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Άφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον ίδιο δρόμο, που εσύ διαβαίνεις σήμερα”.

Τα χρόνια πέρασαν, οι πολιτισμοί άλλαξαν, οι λαοί αναμείχθηκαν, οι εκάστοτε διοικούντες διέταζαν, ως συνήθως, με το φραγγέλιο και οι απλοί άνθρωποι, άλλοτε συμμορφώνονταν και άλλοτε επαναστατούσαν. Μινωίτες, Αχαιοί, Δωριείς, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Άραβες, Σαρακηνοί, Γενουάτες, Βενετοί, Χαΐνηδες, Οθωμανοί, όπως και Έλληνες χανσενικοί από την Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα φιλοξενήθηκαν σε τούτα τα άγονα χώματα της Σπιναλόγκας και την πότισαν με πόνο, αλλά και ελπίδα για τη ζωή. Σήμερα, στεκόμαστε με θαυμασμό στα έργα που έμειναν- τείχη, προμαχώνες, εκκλησίες, σπίτια, δρόμοι και λογής λογής κτίρια- που μας μεταφέρουν σε εκείνους τους καιρούς και καταγράφουν την ιστορία του νησιού.

Οι ιστορίες όμως των απλών ανθρώπων, οι καημοί τους, τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί, οι θυσίες και οι αγώνες τους για τη ζωή, οι μικρές χαρές και οι ελπίδες δεν γράφτηκαν πουθενά, δεν χαράκτηκαν ανεξίτηλα πάνω στις πέτρες του νησιού.

Το Λεπροκομείο, παραμένει μια πικρή, πονεμένη ανάμνηση. Το οθωμανικό παρελθόν είναι σαφώς εμφανές. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει είναι το βενετσιάνικο στοιχείο. Το άλλοτε απόρθητο φρούριο της Σπιναλόγκας, υπερήφανο, εκεί στην είσοδο του κόλπου του Κόρφου, εμπνέει δέος και θαυμασμό, αναδεικνύοντας τους όποιους πολιτισμούς που το επηρέασαν.

Μοναδική κληρονομιά, λουσμένη στο εκτυφλωτικό φως που αντανακλάται στο γαλάζιο της θάλασσας, κάτω από τον ηλιόλουστο ουρανό του Μεραμπέλλου... της Κρήτης ολόκληρης!».