Του Ν. Τσαγκαράκη

Η προχθεσινή εκδήλωση της JazzPhilia δημιουργεί αισιοδοξία μέσα στην αντιξοότητα.

Η ΕΚΠΛΗΞΗ

ΤΗΣ JAZZPHILIA

Την Τετάρτη το βράδυ, οδηγώντας στη Δουκός Μποφώρ με προορισμό τον Θεατρικό Σταθμό, συναντήσαμε τα πλήθη που ξεχείλιζαν ξενοδοχείο της περιοχής όπου ο δήμαρχος ανακοίνωνε επισήμως τους υποψηφίους του μονοκρατορικού συνδυασμού του. Την ίδια στιγμή, ήμασταν περίεργοι να διαπιστώσουμε την απήχηση της κάθε άλλο παρά πολιτικής εκδήλωσης προς την οποία κατευθυνόμασταν, της πρώτης συναυλίας της JazzPhilia, του νεοσύστατου συλλόγου φίλων τζαζ και αυτοσχεδιαστικής μουσικής Κρήτης. Φτάνοντας στον Σταθμό, αυτό που αντικρίσαμε μας έκανε ν’ αναρωτηθούμε μήπως ζούμε σε άλλη πόλη, γιατί μας φάνηκε ότι το Ηράκλειο που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί του είναι ριζικά διαφορετικό απ’ αυτό που επιθυμεί μια μεγάλη μειοψηφία. Ενθουσιαστήκαμε όταν είδαμε ότι η πλατεία του Σταθμού ήταν γεμάτη, ενώ πολλοί άλλοι θεατές ακουμπούσαν στους τοίχους, κάθονταν στο πάτωμα ή περιφέρονταν μπαινοβγαίνοντας, μια και η ζέστη της αίθουσας ήταν αφόρητη.

Πρώτα απ’ όλα, αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές και τους μουσικούς που συνέπραξαν στην προχθεσινή εκδήλωση. Η JazzPhilia είναι ένας καινούριος σύλλογος με σκοπό την προώθηση της μουσικής τζαζ στο Ηράκλειο και την υπόλοιπη Κρήτη. Μια εθελοντική προσπάθεια από μουσικούς και φανατικούς ακροατές της τζαζ, ώστε να εμπλουτιστεί το ασφυκτικό μουσικό πεδίο της πόλης, να διευρυνθούν τα ηχητικά ερεθίσματα και οι επιλογές ψυχαγωγίας των πολιτών. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό ότι τα τέσσερα εξαιρετικά σχήματα που έπαιξαν μουσική, Outward Bound, Ζαχαρίας Πινακουλάκης Jazz Trio, Vergo, και Ανδρέου-Κτιστάκης-Γεωργιάδης Jazz Trio, έχουν όλα -έστω μερική- καταγωγή από το Ηράκλειο, αποδεικνύοντας έτσι την ποικιλία των καλλιτεχνικών ενδιαφερόντων στην πόλη, που προεκτείνονται πολύ πέρα από το λαϊκό και παραδοσιακό άκουσμα- ειδή καθόλα σεβαστά, αλλά άδικα ευνοημένα από τις τοπικές αρχές σε βάρος των υπόλοιπων μουσικών ειδών.

Η προχθεσινή βραδιά απέδειξε γι’ ακόμη μια φορά ότι στην πόλη υπάρχει ένα κοινό με διαφορετικές καλλιτεχνικές προτιμήσεις από εκείνες που προωθούν οι διοικητικές αρχές. Ένα κοινό που χρόνια τώρα ανταποκρίνεται στις προσπάθειες επιχειρηματιών και συλλόγων (π.χ. Παγοποιείο, Τεχνόπολις, Διεθνής Συνάντηση Jazz Κώστας Κουβίδης), στους οποίους θα πρέπει να αναγνωριστεί ο τρόπος με τον οποίο συνέβαλαν ώστε να ωριμάσουν οι συνθήκες και το Ηράκλειο όχι απλώς να έχει πια έναν υπολογίσιμο πυρήνα ακροατών τζαζ, αλλά να αποκτά έναν ανεξάρτητο φορέα ικανό να κινητοποιεί αυτόν τον πυρήνα τακτικότερα και μαζικότερα.

Ίσως να μην είναι υπερβολικό λοιπόν που νιώθουμε εμάς να πολλαπλασιάζονται οι ελπίδες μας, και του δήμου οι υποχρεώσεις του, δεδομένου ότι όπως έχουμε ξαναγράψει, οι δημοτικές πολιτιστικές εγκαταστάσεις είναι πια πεπαλαιωμένες και ακατάλληλες να εξυπηρετήσουν τις σημερινές ανάγκες των πολιτών. Τρανό παράδειγμα η προχθεσινή βραδιά, κατά την οποία ο Θεατρικός Σταθμός αποδείχτηκε ανεπαρκής από κάθε άποψη στη φιλοξενία μιας τόσο φιλόδοξης εκδήλωσης. Και μόνο η ονομασία ενός τέτοιου χώρου αποτελεί οξύμωρο, αφού οι προδιαγραφές στοιχειώδους ορατότητας, ακουστικής, και εξαερισμού είναι ανύπαρκτες. Κι αν η απάντηση του δήμου σε ολ’ αυτά είναι το πολυπόθητο Πολιτιστικό Κέντρο, εμείς ανταπαντάμε ότι από το 2008 που είχε αρχικά οριστεί ως χρονιά ολοκλήρωσης του έργου, μόνο οι κατευθυντήριες ταμπέλες του είναι έτοιμες και διάσπαρτες σε διάφορα σημεία της πόλης, προκαλώντας το γέλιο αλλά και την αγανάκτηση των πολιτών. Κι όμως, παρά τις χρονικές καθυστερήσεις, τις οικονομικές υπερβάσεις και τη θεσμική ανεπάρκεια, ο δήμος όχι μόνο θα εγκαινιάσει πανηγυρικά το πάρκινγκ (!!!) του Κέντρου, όχι μόνο θα το χρησιμοποιήσει σαν απόδειξη του έργου του, αλλά με τέτοια τεχνάσματα θ’ αναδειχθεί για τρίτη φορά σαρωτικός νικητής σε μια πόλη που -δανειζόμενοι απ’ τον Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα- ελπίζει μόνο να τη βολέψει.