
Σύμφωνα με το ΙΚΑ, ο ακρωτηριασμός είναι... αναπόφευκτος και κοστίζει λιγότερο στο ελληνικό Δημόσιο απ’ό,τι τα υποδήματα, που απλώς δίνουν παράταση το πολύ δύο ετών στο χειρουργείο!
Το σχετικό έγγραφο, υπογράφει η προϊσταμένη του αρμόδιου τμήματος Μαρία-Ελένη Χάρου και αναφέρει:
“Σε απάντηση των παραπάνω επιστολών σας, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα: Η Έκτακτη Ειδική Επιτροπή της Διοίκησης, δεν ενέταξε στα είδη του άρθρου 28 του Κανονισμού Ασθένειας ΙΚΑ-ΕΤΑΜ τα θεραπευτικά υποδήματα διαβήτη, εφόσον μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι με τη χρήση τους, δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλά καθυστερεί για ένα με δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος. Επομένως, το συγκεκριμένο είδος δεν χορηγείται από το ίδρυμα.
Η προϊσταμένη του τμήματος Μαρία-Ελένη Χάρου».
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Ατόμων με Διαβήτη εκφράζει την έντονη διαφωνία της, τονίζοντας ότι το κόστος του παπουτσιού είναι 300 ευρώ και του ακρωτηριασμού πάνω από 60.000!
Οι διαβητικοί τονίζουν ότι σύμφωνα με έγκυρα επιστημονικά στοιχεία τα θεραπευτικά υποδήματα διαβήτη αποτελούν βασικό και αναγκαίο μέτρο πρόληψης των ακρωτηριασμών στα άτομα με διαβήτη, με πόδια υψηλού κινδύνου για ακρωτηριασμό.
Η απάντηση του ΙΚΑ – σημειώνουν – στερείται επιστημονικότητας αλλά δεν στερείται ανηθικότητας και αναισχυντίας.
Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις μία απάντηση η οποία εξευτελίζει την ίδια την αξία της ανθρώπινης ζωής;
Για το μεγαλύτερο ασφαλιστικό οργανισμό της ελληνικής πολιτείας του 2010 ο ανθρώπινος πόνος και η ζωή μετριούνται μεταξύ αγοραίου κόστους και θεραπευτικού οφέλους.
Η Ομοσπονδία των διαβητικών καλεί τη νέα ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, του υπουργείου Υγείας, τη νέα Διοίκηση του ΙΚΑ κι όλων των ασφαλιστικών ταμείων να αλλάξουν την κακοδαιμονία και τις αναχρονιστικές αντιλήψεις που επικρατούν στο χώρο της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης.
Μεταξύ άλλων αναφέρει:
“Τα ταμεία δεν αντέχουν πλέον αντιλήψεις που δοκιμάστηκαν επί τόσα χρόνια. Αντιλήψεις που χρεοκόπησαν το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας και εξαθλίωσαν τις ψυχές και τις ζωές συνανθρώπων μας.
Πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα ενάντια σε γραφειοκρατικές και μικρολογιστικές λογικές. Οποιαδήποτε ολιγωρία και αγνόηση από μέρους όλων των αρμοδίων για ένα τεράστιο κοινωνικοοικονομικό ζήτημα όπως αυτό του διαβητικού ποδιού θα σημάνει ολοκληρωτική καταδίκη τους στις συνειδήσεις ενός εκατομμυρίων και πλέον Ελλήνων πολιτών με σακχαρώδη διαβήτη”.

