Στον Περουβιανό συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας.

Στην ανακοίνωση της επιτροπής αναφέρεται ότι το βραβείο απονέμεται στον 74χρονο Περουβιανό συγγραφέα «για τη χαρτογράφηση των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές εικόνες της αντίστασης του ατόμου, της εξέγερσης και της ήττας του».

Πρόκειται για "μια αναγνώριση της λατινοαμερικάνικης και της ισπανόφωνης λογοτεχνίας", δήλωσε στον κολομβιανό ραδιοσταθμό RCN ο ίδιος.

"Δεν πίστευα καν ότι θα είμαι μεταξύ των υποψηφίων", δήλωσε ο 74χρονος Λιόσα από τη Νέα Υόρκη στην πρώτη αντίδρασή του μετά την ανακοίνωση ότι του απονέμεται το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας.

"Πιστεύω ότι είναι μια αναγνώριση της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας και της ισπανόφωνης και αυτό πρέπει όλους να μας χαροποιεί", προσέθεσε.

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα έχει γράψει περισσότερες από 30 νουβέλες, θεατρικά έργα και πραγματείες.

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 10 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών (περίπου 1 εκατ. ευρώ).

Έχει ήδη τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο Θερβάντες, τη σημαντικότερη ισπανική λογοτεχνική διάκριση.

Γεννήθηκε στην Αρεκίπα, στο νότιο Περού, στις 28 Μαρτίου του 1936 και τον μεγάλωσε η μητέρα του και οι παπούδες από την πλευρά της μητέρας του στην Κοτσαμπάμπα, στη Βολιβία και μετά στο Περού. Μετά τις σπουδές του στην Στρατιωτική Ακαδημία Λεόνσιο Πράδο δε Λίμα, πήρε πτυχίο Λογοτεχνίας από το Πανεπιστήμιο Σαν Μάρκος δε Λίμα. Χάρη σε μια υποτροφία συνέχισε τις σπουδές του και πήρε διδακτορικό στη Μαδρίτη.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου, παντρεμένος με την κατά 15 χρόνια μεγαλύτερη θεία του Χούλια Ουρκίδι, άσκησε διάφορα επαγγέλματα: μεταφραστής, καθηγητής ισπανικών, δημοσιογράφος στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, κλπ.

Το 1959 δημοσίευσε την πρώτη του συλλογή από νουβέλες «Οι Αρχηγοί», η οποία του χάρισε το Βραβείο Λεοπόλδο Άλας. Όμως το μυθιστόρημα «Η Πόλη και τα Σκυλιά», το οποίο εμπνεύστηκε από τα σκληρά χρόνια που πέρασε στη στρατιωτική σχολή και μεταφράστηκε σε περίπου 20 γλώσσες, είναι αυτό που θα απογείωνε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία το 1963. Τρία χρόνια αργότερα, θα καθιερωνόταν με Το Πράσινο Σπίτι.

Γοητευμένος από τον Φιντέλ Κάστρο και την κουβανική επανάσταση, πήγε στην Αβάνα, την οποία εγκατέλειψε στη συνέχεια για να επιστρέψει στην Ευρώπη με μια νέα σύζυγο, την Πατρίθια. Το 1971 ο συγγραφέας διέκοψε δημοσίως τους δεσμούς με την επανάσταση του Κάστρο και τα κινήματα της αριστεράς και έγινε δριμύς επικριτής του «λίντερ μάσιμο».

Το λογοτεχνικό του κύρος ενισχύθηκε στο μεταξύ με την κυκλοφορία το 1969 του βιβλίου του με τίτλο «Συζητήσεις στον Καθεδρικό Ναό».

Το 1990 δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην πολιτική ως υποψήφιος του δεξιού Δημοκρατικού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές του Περού. Ηττάται από τον Φουτζιμόρι, εγκαταλείπει τη χώρα του για να ξαναρχίσει τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες και πηγαίνει στο Λονδίνο.

Το 1993 παίρνει την ισπανική υπηκοότητα. «Το Περού θέλει να μου αφαιρέσει την υπηκοότητά μου και δεν θα ήθελα να μετατραπώ σε παρία από τη μια μέρα στην άλλη» εξηγεί τότε καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Φουτζιμόρι.