Του Ν. Τσαγκαράκη
Μετριότητες κατακλύζουν τις τοπικές αίθουσες γι’ ακόμη μια εβδομάδα.

STEP UP 3D: Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
STEP UP 3D

Σκην.: Τζον Τσου
Πρωτ.: Ρικ Μαλάμπρι, Άνταμ Τζ. Σεβάνι, Σάρνι Βίνσον, Άλισον Στόουνερ, Κιθ Στόλγουορθ
Ο Μους και η Καμίλ είναι δύο αχώριστοι φίλοι που έρχονται να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και γνωρίζουν μια ομάδα street dancers με επικεφαλής τον Λουκ, που έχει διαμορφώσει μια παλιά αποθήκη της οικογένειάς του σε καταφύγιο και χώρο εξάσκησης ταλαντούχων χορευτών. Ο Μους θα ενταχθεί στην ομάδα, όπως και η Νάταλι, που κατακτά αμέσως το βλέμμα και την καρδιά του Λουκ. Όλοι μαζί θα διεκδικήσουν την πρωτιά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα street dance που πραγματοποιείται σε λίγες μέρες.
Τρίτο μέρος της εμπορικά επιτυχημένης χορευτικής σειράς, που ξεκίνησε το 2006 από την Αν Φλέτσερ και συνεχίστηκε το 2008 από τον Τζον Τσου, ο οποίος σκηνοθετεί και αυτό το μέρος. Η ιστορία βέβαια παραμένει απλοϊκή και απλώς προσχηματική ώστε να οδηγούμαστε ανά τακτά διαστήματα σε χορευτικά νούμερα, ‘μάχες’ και άλλες επιδεικτικές σκηνές των ικανοτήτων των χαρακτήρων. Ομολογουμένως, τέτοια σεναριακά στοιχεία πάντοτε μπορούν να είναι πιο προσεγμένα, αλλά τουλάχιστον δεν αποτελούν τις άμεσες προτεραιότητες του είδους.
Παρά το εύστοχο εύρημα των δηλώσεων στην κάμερα (συστήνει το πάθος του Λουκ για το σινεμά, θερμαίνοντας παράλληλα τον ενθουσιασμό για την ταινία), η πλοκή χρησιμοποιεί όλα τα συνηθισμένα κλισέ που έχει αναπτύξει το είδος τα τελευταία χρόνια (η τυποποίηση των χαρακτήρων, η αντιπαλότητα με την άλλη ομάδα, η προσπάθεια υπονόμευσης της νίκης, το μυστικό της κοπέλας κτλ.), αλλά οι προτεραιότητες της ταινίας αφορούν πρωτίστως -και δικαιολογημένα εξάλλου- τη χορογραφία και την καλλιτεχνική διεύθυνση, τομείς στους οποίους υπερτερούν μακράν παρόμοιων προσπαθειών όπως το βρετανικό «StreetDance 3D» που είχαμε δει την άνοιξη (η διαμόρφωση της Κρύπτης, η προθήκη με τα παπούτσια, οι φωτισμένες στολές κτλ.). Έτσι, η ταινία καταφέρνει να εκπληρώσει τις προσδοκίες της, έστω χωρίς να προσφέρει τίποτα παραπάνω από τυποποιημένη αλλά ανέμελη διασκέδαση.

ΠΙΡΑΝΧΑΣ 3D
PIRANHA

Σκην.: Αλεξάντρ Αζά
Πρωτ.: Ρίτσαρντ Ντράιφους, Βινγκ Ρέιμς, Ελίζαμπεθ Σου, Κρίστοφερ Λόιντ, Ιλάι Ροθ, Τζέρυ Ο Κόνελ, Κέλυ Μπρουκ
Η λίμνη Βικτόρια ‘βουλιάζει’ από φοιτητές που βρίσκονται στις ανοιξιάτικες διακοπές τους, με την τοπική αστυνομία να προσπαθεί μάταια να επιβάλει την τάξη. Σαν να μην έφταναν οι χιλιάδες μεθυσμένοι επισκέπτες, η λίμνη κατακλύζεται ξαφνικά από χιλιάδες πιράνχα που εμφανίζονται από τα έγκατα του βυθού και φυσικά αρχίζουν να κατασπαράζουν τα ανυποψίαστα νεαρά θύματα.
Ριμέικ της ομώνυμης ταινίας που είχε σκηνοθετήσει ο Τζο Ντάντε το 1978 ως παρωδία του «Jaws», και η συνέχεια της οποίας αποτέλεσε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του τωρινού ‘βασιλιά’ του Χόλιγουντ Τζέιμς Κάμερον το 1981. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν για ένα τέτοιο b-movie, που είναι ολοφάνερα φτιαγμένo χωρίς καμία σοβαρή διάθεση, και απλώς τυχαίνει να έχει προσεγμένα εφέ και γνωστούς ηθοποιούς που συμμετέχουν για την πλάκα τους. Χιουμοριστικό σπλάτερ που δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του σοβαρά, εκτός ίσως από τη σκηνή όπου η Τζούλι και τα παιδιά περνούν από σκάφος σε σκάφος. Όμως μία μοναδική σκηνή δεν αρκεί για να σώσει τον γενικότερο τραγέλαφο ανελέητης σφαγής και διαμελισμού συνδυασμένα με χοντροειδές χιούμορ ανάλογο της περίστασης.

SPLICE

Σκην.: Βιντσέντζο Νατάλι
Πρωτ.: Σάρα Πόλεϊ, Έϊντριεν Μπρόντυ, Delphine Chanéac
Ο Κλάιβ κι η Έλσα είναι δύο γενετιστές που αποφασίζουν να συνδυάσουν γενετικό υλικό ζώου και ανθρώπου, προκειμένου να παραγάγουν γρηγορότερα αποτελέσματα για τη χρηματοδότρια εταιρεία τους και να αποτρέψουν τη διακοπή της πρωτοποριακής έρευνάς τους. Το πείραμά τους όμως θα δημιουργήσει ένα υβρίδιο που αναπτύσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και σύντομα η συμπεριφορά του γίνεται ανεξέλεγκτη.
Προκαλεί απορία η συμμετοχή ηθοποιών βραβευμένων με Όσκαρ, όπως ο Έιντριεν Μπρόντι, σε τέτοια κοινότοπα κι άνευρα σχέδια. Σίγουρα μπορεί κανείς ν’ αρχίσει κουβέντες για τους κινδύνους της επιστήμης, την ανθρώπινη ηθική κτλ. αλλά το θέμα το έχουν πραγματευθεί προηγουμένως πολλές φόρες, άλλες πολύ συναρπαστικότερες ταινίες του είδους από σκηνοθέτες όπως ο Νόιμαν, ο Κρόνεμπεργκ, ο Σπίλμπεργκ, ο Κάμερον και πολλοί άλλοι. Ακόμη όμως κι αν αναγνωρίζονταν οι έντιμες προθέσεις του σεναρίου, οι ασυγχώρητα αδέξιοι χαρακτήρες (δεν παίρνουν ούτε μία σωστή απόφαση στη διάρκεια της πλοκής!), τα άνισα κίνητρα και η προβλέψιμη εξέλιξη αφήνουν το φιλμ μια συνηθισμένη προσθήκη σ’ ένα είδος στο οποίο αμφιβάλλουμε αν έχει να προσφέρει κάτι ουσιαστικό.