Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

«Αυτό που μας έχει κάνει εντύπωση είναι το αλάνθαστο ένστικτό του προς τους ανθρώπους»

Ζωηρός, φωνακλάς, παιχνιδιάρης και πολύ... ζηλιάρης είναι ο Μπούμπης, το άσπρο κανίς της οικογένειας της Ελένης Καστρίτση που κέρδισε μια θέση στη ζωή τους με το ακαταμάχητο βλέμμα του.

Η Ελένη μας γράφει την ιστορία του.

“Ο Μπούμπι έγινε μέλος της οικογένειας μας τον Ιούνιο του 2008. Μόλις τον είδαμε καταλάβαμε ότι αυτό το πλασματάκι ανήκει σε μας και ότι θα μας απασχολούσε για πολύ καιρό. Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτική στην απόκτηση ενός κατοικίδιου αλλά η επιμονή της κόρης μου και το «ακαταμάχητο» βλέμμα του, έσβησαν αμέσως κάθε αμφιβολία.

Μπορεί το όνομα του Μπούμπι να φαίνεται αρχικά πολύ συνηθισμένο, αλλά για μας έχει ιδιαίτερη σημασία ως «παρατσούκλι» της μικρής μου κόρης στο γυμνάσιο.

Αυτό που μας έχει κάνει εντύπωση είναι το αλάνθαστο ένστικτό του προς τους ανθρώπους. Ως γνήσιο κανίς είναι πολύ φιλικό με όλους και ιδιαίτερα με τα μικρά παιδιά. Το πιο σημαντικό από όλα είναι η αφοσίωση που σου δείχνει με κάθε ευκαιρία.

Αν άλλαζα κάτι πάνω του θα ήταν το γαύγισμα του. Μερικές φορές είναι κουραστικό.

Μεγάλη του αδυναμία είναι τα παπούτσια. Αν κάποιο κατά τύχη πέσει στα... δόντια του, ξέρουμε ότι δεν θα το ξαναδούμε...

Αν και μικρόσωμος, έχει καλύτερες σχέσεις με μεγαλόσωμα σκυλιά. Από την παρέα του πάρκου αγαπημένοι του φίλοι είναι τα δύο λαμπραντόρ ο Ραβέλ και ο Άρης..

Το τυρί και το κοτόπουλο μπορεί να τα «μυρίσει» από χιλιόμετρα.

Ξεσηκώνει την γειτονιά στα γαυγίσματα όταν τρώμε κάτι και δεν του δίνουμε να δοκιμάσει.

Ανά πάσα στιγμή τα χάδια μπορούν να τον ηρεμήσουν. Εξάλλου σε ποιον δεν αρέσουν τα χάδια;

Αυτό που μας τρελαίνει είναι η κίνηση του σώματός του μόλις μας βλέπει να μπαίνουμε στο σπίτι. Η χαρά του κάθε φορά είναι τόσο μεγάλη που τρέχει σαν τρελός πάνω-κάτω. Γελάμε επίσης με την ζήλια του που ξεπερνάει κάθε όριο. Αγκαλιές και φιλιά μπροστά του είναι απαγορευμένα.

Η ζωή μας έχει αλλάξει ριζικά από την μέρα που ήρθε σπίτι. Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε τις ζωές μας χωρίς τον Μπούμπι, το πέμπτο μέλος της οικογένειας.

Πώς μπορεί να δίνει τόση αγάπη χωρίς όρους; Να μη σου κρατάει κακία για τίποτα; Να σε έχει τόσο ανάγκη ενώ μπορεί να επιβιώσει και μόνος του..”;