Κείμενο: Ζουμπουλιά Βολωνάκη

Φωτογραφίες: Άρια Χατζηβασίλη

Πέρυσι μαζί με μια συνορειβάτισσα επισκεφθήκαμε το νησί του Ικάρου, την Ικαρία. Μας άρεσε τόσο πολύ που αποφασίσαμε να οργανώσουμε μια εκδρομή με τον Ορειβατικό μας Σύλλογο στην Ικαρία. Φέτος λοιπόν να’ μας έτοιμους για την εξόρμηση μας και τη γνωριμία μας με το νησί.

Στις 21 Αυγούστου και ώρα 15.30 όλη η ομάδα με μέλη του Συλλόγου μας (27 άτομα) βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο Ηρακλείου, πανέτοιμοι να πετάξουμε με τη SKY EXPRESS για τον προορισμό μας. Μετά από πτήση μιας ώρας προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Ικαρίας. Εκεί μας περίμεναν τα αυτοκίνητα που είχαμε νοικιάσει, επιβιβαστήκαμε σ’ αυτά και ξεκινήσαμε για τον Αρμενιστή όπου και θα μέναμε. Φθάσαμε στο ωραίο ξενοδοχείο μας και τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια. Ξεκουραστήκαμε και στις 9 μ.μ. συναντηθήκαμε όλοι και ξεκινήσαμε για το χωριό Χριστός. Εκεί απολαύσαμε τοπικά εδέσματα συνοδευμένα με πολύ καλό τοπικό κρασί. Εκεί κάναμε και τα πρώτα μας ψώνια, διάφορα αναμνηστικά, χειροποίητα κοσμήματα και φρούτα για την πορεία της επόμενης ημέρας.

Την επομένη το πρωί, 22 Αυγούστου, αφού πήραμε το πρωινό μας, χαρούμενοι που θα πραγματοποιούσαμε την πρώτη μας πορεία, ξεκινήσαμε με τα αυτοκίνητα, με πρώτη στάση το χωριό Χριστός, όπου μας περίμενε ένας τοπικός οδηγός, ο οποίος θα μας συνόδευε σ’ όλες τις πορείες μας. Φθάσαμε με τα αυτοκίνητα στο φράγμα του Χάλαρη. Από το τεχνητό αυτό φράγμα ξεκινήσαμε την πορεία, για τη διάσχιση του Φαραγγιού του Χάλαρη. Είναι ένα φαράγγι το οποίο έχει σχεδόν πάντα νερό με καταρράχτες και κολύμπες. Το φαράγγι έχει ανακηρυχθεί ζώνη απόλυτης προστασίας NATURA 2000. Βρήκαμε το μονοπάτι το οποίο είναι καλά σηματοδοτημένο. Η διαδρομή ήταν μέτριας δυσκολίας. Περάσαμε από τοπία άγρια με γκρεμούς, από τοπία ομαλά, μέσα από δάσος με πεύκα. Μετά από αρκετές ώρες, μια ανηφορίζοντας και μια κατηφορίζοντας, βρεθήκαμε μπροστά σε καταρράχτες και κολύμπες, οπότε αποζημιωθήκαμε μ’ ένα μπάνιο και πολλά γέλια και πειράγματα. Μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα, συνεχίσαμε την πορεία μας παράλληλα με το ποτάμι και πάντα μέσα στο δάσος. Ξαφνικά βρεθήκαμε σ’ ένα γκρεμνό πέρασμα, όπου έπρεπε να κρατηθούμε από ένα σκοινί για να φτάσουμε σε μια σιδερένια σκάλα την οποία έπρεπε να κατεβούμε στη συνέχεια. Εκεί έγινε ο σχετικός σαματάς, άλλος φοβόταν, άλλος κορόιδευε, όταν κατέβηκε και ο τελευταίος φάνηκε ότι όλοι το είχαμε διασκεδάσει. Προχωρώντας φθάσαμε στο γεφύρι της Λουπάστρας σ’ ένα τοπίο το οποίο θύμιζε τη ζωή όπως ήταν παλιά. Βρήκαμε έναν παλιό αλευρόμυλο, πεζούλες για την καλλιέργεια των σιτηρών κτισμένες ή μια πάνω από την άλλη, ένα τοπίο μαγευτικό μέσα στο πράσινο. Μετά το γεφύρι ανηφορίσαμε λίγο και σιγά-σιγά κατηφορίσαμε για να φθάσουμε επιτέλους μετά από πορεία 7 ωρών συνολικά στον οικισμό Νας. Εκεί, λιγοστοί τολμηροί κατέβηκαν μέχρι την παραλία για να βουτήξουν στην αφρισμένη θάλασσα και να παίξουν με τα κύματα, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν στα καφενεία για ένα δροσιστικό ποτό. Το βράδυ, όλοι μαζί πήγαμε για φαγητό στο χωριό Καρυδιές.

Η επόμενη ημέρα 23 Αυγούστου ήταν μια ημέρα χαλάρωσης και γνωριμίας του νησιού με αυτοκίνητο. Ξεκινήσαμε το πρωί και επισκεφθήκαμε το Κάστρο Κοσκινά. Κατά την παράδοση το κάστρο υπήρξε ένα από τα βασικά αμυντήρια τον καιρό του Βυζαντίου και συνεχίστηκε και επί φραγκοκρατίας. Η φυσική του θέση είναι τέτοια που επιβλέπει όλη την περιοχή μέχρι τη θάλασσα. Η θέα από το κάστρο είναι μαγευτική. Φεύγοντας από το κάστρο κατεβήκαμε στην παραλία Σεϋχέλλες, μια μαγευτική παραλία με βότσαλα, όπου απολαύσαμε το μπάνιο μας. Εγκαταλείποντας τις Σεϋχέλλες επισκεφθήκαμε ένα ψαροχώρι, το Μαγγανίτη για έναν καφέ και μετά ακολούθησε η επίσκεψη στην πρωτεύουσα του νησιού τον Άγιο Κήρυκο, όπου κάναμε τη βόλτα μας στην παραλία και φύγαμε για ένα καυτό μπάνιο στα Θέρμα Λευκάδας (ιαματικά λουτρά). Μετά, αφού είχε πια βραδιάσει, αποφασίσαμε ότι ήταν ώρα για ένα καλό δείπνο στον Εύδηλο, δίπλα στη θάλασσα.

24 Αυγούστου πρωί και ξεκινήσαμε για τη δεύτερη πορεία μας (Χριστός - Κάμπος ή μονοπάτι των Ξωτικών). Με αυτοκίνητα φθάσαμε στη θέση Βαθές Λίμνες και από εκεί αρχίσαμε την πορεία μας, μέσα από ένα πανέμορφο δασωμένο μονοπάτι πλαισιωμένο με πεύκα, καστανιές και χαμηλή βλάστηση. Περπατούσαμε απολαμβάνοντας τη φύση και περίπου μετά από 3 ώρες φθάσαμε σ’ ένα άνοιγμα μ’ ένα μικρό εκκλησάκι, εκεί κάναμε μια μικρή στάση για να πιούμε λίγο νερό και να απολαύσουμε το όμορφο τοπίο. Ξεκινήσαμε και ανηφορίζοντας φτάσαμε στη Μονή Θεοκτίστη. Είναι ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στα βράχια χτισμένο τον 17ο αιώνα με καταπληκτικές τοιχογραφίες. Μπροστά υπάρχει μια αυλή με λουλούδια και πάγκους με τραπέζια. Εκεί σ’ αυτά τα τραπέζια απολαύσαμε τούς λουκουμάδες με το ντόπιο μέλι και τους καφέδες που μας σέρβιρε μια γυναίκα η οποία είναι υπεύθυνη για τη συντήρηση της Μονής. Μετά από αυτό το γλυκό διάλειμμα αρχίσαμε να κατηφορίζουμε στο μονοπάτι της επιστροφής, το ίδιο όμορφο και πράσινο όπως πριν. Έπειτα από 1.30 ώρα πορείας και 7 ωρών σε σύνολο φθάσαμε στην σημαντικότερη πόλη της Αρχαίας Ικαρίας την Οινόη. Πήρε το όνομα της από την καλλιέργεια αμπελιών και την παραγωγή περίφημου κρασιού. Αφού επισκεφτήκαμε την αρχαία αυτή πόλη κατεβήκαμε στην παραλία του Κάμπου, δυστυχώς είχε πολύ κύμα και έτσι μόνο λίγοι θαρραλέοι απόλαυσαν το μπάνιο τους. Φύγαμε για το ξενοδοχείο και μετά από ένα ευεργετικό μπάνιο, αποφασίσαμε αφού δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε την πανσέληνο, να απολαύσουμε τουλάχιστον από το χωριό ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Πράγματι ήταν ένα υπέροχο δειλινό, ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα και μετά το ρομαντικό δείλι, απολαύσαμε και ένα χορταστικό δείπνο.

Την επόμενη ημέρα 25 Αυγούστου, είχαμε προγραμματίσει μια εκδρομή με τοπικό καραβάκι στους Φούρνους δυστυχώς όμως ο καιρός δεν ήταν μαζί μας, είχε απαγορευτικό. Έτσι φύγαμε από το ξενοδοχείο για να γνωρίσουμε το Ανατολικό κομμάτι του νησιού. Ξεκινήσαμε για την αρχαία πόλη Δράκανο, εκεί υπάρχει ένας πύργος περί τα 10 μέτρα ψηλός, σήμερα σώζονται ελάχιστα χαλάσματα. Μετά την επίσκεψη στον πύργο κατηφορίσαμε στην παραλία Ιερό. Είναι μια μικρή παραλία με μια θαυμάσια θάλασσα με πεντακάθαρα νερά, αφού απολαύσαμε το μπάνιο μας, είπαμε να γνωρίσουμε και μια δεύτερη παραλία εκεί δίπλα Νδες-Χάλοι, μια θάλασσα ακόμα ωραιότερη, όπου βουτήξαμε για δεύτερη φορά. Μετά πήγαμε στον Άγιο Κήρυκο για καφέ και καταλήξαμε στο χωριό Ξυλοσύρτη, στην ταβέρνα Αρόδου σ ένα υπέροχο μπαλκόνι όπου απολαύσαμε πρώτα την δεύτερη βραδιά της πανσέληνου, μια εικόνα αξέχαστη και σχεδόν επάνω στο δρόμο του φεγγαριού απολαύσαμε το φαγητό μας. Αυτό ήταν το τέλος μιας υπέροχης και χαλαρής ημέρας.

26 Αυγούστου, η ομάδα χωρίστηκε στα δύο. Η πρώτη ομάδα αποτελούμενη από 7 άτομα (οι «σκληροί» ορειβάτες) ξεκινήσαμε στις 7 π.μ. για να διασχίσουμε το βουνό Αθέρας το οποίο διασχίζει το νησί από ΒΑ προς ΝΔ. Μεταφερθήκαμε με αυτοκίνητο λίγο ψηλότερα από το χωριό Μαυράτο από όπου ξεκινήσαμε το περπάτημα. Η θέα ήταν μαγευτική. Η θάλασσα λαμπύριζε στον ήλιο και πάνω της απλώνονταν τα νησάκια των Φούρνων και στο βάθος η Πάτμος, οι Αρκοί, οι Λειψοί. Βαδίζαμε κατά μήκος της κορυφογραμμής του Αθέρα, προσπερνώντας το Καψαλινό Κάστρο, τις κορυφές Εφανός και Τσολιάς. Το τοπίο ήταν άγριο, με εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων, στενά περάσματα, απότομους γκρεμνούς και έναν εντυπωσιακό επιμήκη φράχτη από μεγάλους σχιστόλιθους μπηγμένους λοξά στο έδαφος. Είχαμε ενθουσιαστεί από την ομορφιά του τοπίου και τη μοναδική αίσθηση να είμαστε εκεί ψηλά και να αγναντεύουμε όλο το νησί. Όμως ο δυνατός άνεμος που φυσούσε μας δυσκόλευε στο περπάτημα και οδήγησε τους 3 από την ομάδα να εγκαταλείψουν λίγο μετά το μέσον της πορείας. Οι υπόλοιποι συνεχίσαμε ακάθεκτοι, προσπεράσαμε το Κάστρο Κοσκινά, διασχίσαμε το δάσος Ράντη και ανηφορίσαμε μέχρι την περιοχή των οροπεδίων όπου το τοπίο ήταν εντελώς εξωπραγματικό, σαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας, με τους τεράστιους ογκόλιθους σπαρμένους παντού τριγύρω. Ξεκουραστήκαμε έξω από το μικρό καταφύγιο Άγιος Παντελεήμων και συνεχίσαμε στο τελικό τμήμα της διαδρομής, ακολουθώντας φαρδύ πλακόστρωτο κατηφορικό μονοπάτι, που μας οδήγησε στο Μαγγανίτη μετά από 11 ώρες πορείας. Φτάσαμε κουρασμένοι αλλά ενθουσιασμένοι.

Οι υπόλοιποι ξεκίνησαν κατά τις 10.30 για μια βόλτα με αυτοκίνητα, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ανέβηκαν στο φράγμα, πήραν έναν χωματόδρομο και βρέθηκαν σ ένα δάσος Κέδρων-Πεύκων με ξέφωτα καλλιεργήσιμης γης, περιβόλια με κήπους και οπορωφόρα δένδρα. Μια υπέροχη εικόνα όπως μας περιέγραψαν, προχωρώντας είχαν αριστερά τους το βουνό Αθέρα, όγκοι πέτρας ενώ δεξιά ήταν το δάσος, μια καταπληκτική εικόνα αντίθεσης που τους άφησε άφωνους. Κάποια στιγμή πήραν το ίδιο μονοπάτι για επιστροφή. Συνέχισαν προς το οροπέδιο Ερήφι έμειναν όλοι άφωνοι από την ομορφιά ενός σεληνιακού τοπίου, περπάτησαν, χάζεψαν, έβγαλαν φωτογραφίες, δεν χόρταιναν αυτό που έβλεπαν. Δυστυχώς όμως έπρεπε να το εγκαταλείψουν και να πάρουν το δρόμο για Μαγγανίτη όπου ήταν τόπος συνάντησης με την πρώτη ομάδα.

27 Αυγούστου, μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για μια επίσκεψη στο Φάρο . Μπήκαμε σ ένα χωματόδρομο μέσα από δάσος και μετά με θέα τη θάλασσα φθάσαμε στο Ακρωτήρι Πάπας όπου βρίσκεται ο Φάρος (ο οποίος κτίστηκε το 1890 από Γαλλική εταιρία επί σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ). Αφήσαμε τα αυτοκίνητα και κατηφορίσαμε, μέσα από βράχια και αγκάθια. Μετά από πορεία 1 ώρας φθάσαμε στο Φάρο που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού. Από εκεί αγναντέψαμε την απέραντη θάλασσα νότια και δυτικά, πειράζοντας ο ένας τον άλλο, διασκεδάζοντας σαν μικρά παιδιά. Αρχίσαμε σιγά-σιγά να ανηφορίζουμε από το ίδιο μονοπάτι μέχρι τα αυτοκίνητα. Πήραμε έναν χωματόδρομο με θέα τη θάλασσα και φθάσαμε για μπάνιο στο Τράμπαλο και μετά καταλήξαμε για φαγητό στο Καρκινάγρι και από εκεί στο ξενοδοχείο. Φθάσαμε λοιπόν στο τέλος της εξόρμησης στην Ικαρία. Αύριο θα αναχωρούσαμε. Κάναμε τον απολογισμό αυτής της εξόρμησης και όλοι είμαστε χαρούμενοι που μετείχαμε σ’ αυτήν, γεμάτοι όμορφες εικόνες, εικόνες αντιθέσεων, στα βόρεια πολύ πράσινο, στα νότια και δυτικά πέτρα, αλλόκοτη πέτρα, όμορφη.

Σάββατο 28 Αυγούστου, ημέρα αναχώρησης. Φύγαμε από το ξενοδοχείο κάπως αργά, φθάσαμε στο χωριό Φάρος. Εκεί μείναμε αρκετή ώρα κάνοντας το τελευταίο μας μπάνιο στην Ικαρία. Φάγαμε και με βαριά καρδιά ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο. Η πτήση μας ήταν για τις 18.20. Στις 19.20 προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. Άλλη μια περιπέτεια έφθασε στο τέλος της αφήνοντας μας έντονα συναισθήματα.