Το ζητούμενο μετά και την πραγματοποίηση της 3ης αγωνιστικής στη Σούπερ Λίγκα δεν είναι πλέον αν η διαιτησία είναι δέσμια των συμφερόντων μιας ή περισσοτέρων ομάδων από το «γκρουπ» των ισχυρών, αλλά το κατά πόσο ένας διαιτητής μπορεί να βρει ισορροπία και να σφυρίξει ανεπηρέαστα ακόμα και αν διαθέτει τα προσόντα και το ηθικό ανάστημα για να το κάνει.
Στα 24 παιχνίδια που έως τώρα πραγματοποιήθηκαν καταγράφηκαν όντως και άσχημες διαιτησίες. Όχι μόνο στις αναμετρήσεις που τραβούν τη μερίδα του λέοντος της δημοσιότητας και του φίλαθλου ενδιαφέροντος, αλλά και σε αγώνες μη εμπορικούς. Το θέμα είναι ότι αυτές οι περιπτώσεις δεν αντιμετωπίστηκαν αυτοτελώς αλλά σε καθεμιά δόθηκε από τη θιγόμενη ομάδα ένας αλλιώτικος χαρακτήρας. Μια διάσταση ισοπεδωτική σύμφωνα με την οποία ένα συμβάν αποτελεί μήνυμα για μια καταδίωξη που θα συνεχίζεται στο διηνεκές. Σύμφωνοι. Το Ελληνικό ποδόσφαιρο σε καμιά από τις τρεις επαγγελματικές (έστω κατʼ όνομα) βαθμίδες του δεν αποτελεί μνημείο παρθενικής αγνότητας, πάει πολύ όμως τα πάντα να ανάγονται σε ένα σύμπαν όπου η σφυρίχτρα είναι σε θέση να καθορίζει ακόμα και την τροχιά της μπάλας πριν μπει στα δίχτυα ή καταλήξει άουτ. Η διαιτητολαγνεία θριαμβεύει κρυφά και φανερά. Στις συνεδριάσεις της Σούπερ Λίγκα και τα επίσημα αιτήματα που υποβάλλονται για αλλαγή στην ηγεσία της ΚΕΔ. Στα πρωτοσέλιδα όχι μόνο των οπαδικών εφημερίδων αλλά και του ευρύτερης αποδοχής αθλητικού τύπου. Στις καφενειακές συζητήσεις και τις άλλες που περικλείονται από το «μανδύα» της σοβαροφάνειας. Στις σοβαρές παρατηρήσεις αλλά και τις τοποθετήσεις που διανθίζονται από χιούμορ πάντα υπάρχει ένας …διαιτητής. Με τη μπάλα και τη… σφυρίχτρα να κινδυνεύουν να χαθούν αν αυτό δεν έχει γίνει ήδη, από μια αρρωστημένη νοοτροπία που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει την υποκριτική δήλωση μετανοίας του Δαλούκα από την αντρίκεια συγγνώμη του Κουκουλάκη. Όλα στο ίδιο τσουβάλι. Μόνο που σε τέτοιες περιπτώσεις ισοπέδωσης δε μπορούν να καλλιεργηθούν οι συνθήκες για το περίφημο πλέον 50 – 50, όσο καταρτισμένος αγωνιστικά, «κέρβερος» ηθικά καιπροετοιμασμένος σωματικά κι αν είναι αυτός που θα οριστεί για να διευθύνει ένα παιχνίδι. Με τα μάτια όλων να μην είναι στραμμένα στη μπάλα και τους παίκτες αλλά σʼ αυτόν που φέρει τη σφυρίχτρα και τις κάρτες, περιμένοντας να γίνει το λάθος που θα τους χαρίσει την ψευδαίσθηση της αυτοεπιβεβαίωσης, ο διαιτητής είναι καταδικασμένος να μπαίνει «ευνουχισμένος» στο γήπεδο, αποδεχόμενος τον ρόλο του θύματος που δε μπορεί να ξεφύγει. Πώς να γίνει άλλωστε αυτό; Είναι τόσοι πολλοί οι θηρευτές.
Αντώνης Σαριδάκης

