Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη
Στον κάδο σκουπιδιών του εργοστασίου τους στη Βιομηχανική Περιοχή, βρήκαν πριν 9 χρόνια πεταμένα τα 4 σκυλιά τους, ο Γιώργος και η Ελένη Ανδρουλάκη και τα έσωσαν από βέβαιο θάνατο, αφού ήταν ήδη μισοπεθαμένα, από τη δίψα και την ασιτία.
Από τότε μέχρι σήμερα, η Λούση, η Μαλλού, η Λουίζα και η Αρια, με την χαριτωμένη και χαλαρωτική παρουσία τους, τούς άλλαξαν τη ζωή.
Ο Γιώργος και η Ελένη, μας γράφουν την ιστορία τους: “Τα σκυλιά μας τα αποκτήσαμε τον Απρίλιο του 2001. Ηταν πεταμένα μέσα σε ένα κιβώτιο στον κάδο των σκουπιδιών του εργοστασίου μας, κάποιος υπάλληλος μας τα έφερε στο γραφείο σχεδόν πεθαμένα από την ασιτία και τη δίψα, ποιος ξέρει για πόσο έμειναν εκεί!!! Αμέσως δόθηκαν οδηγίες για να τα φροντίσει και να τα βοηθήσει κάποιος μήπως και επιβιώσουν. Τα σκυλιά ευτυχώς με τη βοήθεια του κτηνιάτρου επιβίωσαν όλα. Από τότε δυο ζουν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο γιʼ αυτά στην Βιομηχανική και τα άλλα δύο στο διαμέρισμά μας.
Οταν ονομάσεις κάποιο ζώο, αναλαμβάνεις και την ευθύνη του. Ετσι λένε... Από την πρώτη κιόλας μέρα, αρχίσαμε τα βαφτίσια με ιδιαίτερη προσοχή ώστε να υπάρχουν μέσα τα γράμματα Ρ και Λ. Ξέραμε ότι τα γράμματα αυτά ακούγονται ιδιαίτερα στα αυτιά των σκυλιών. Ετσι έχουμε την Αρια, την Λουίζα, τη Μαλλού και τη Λούση, μια παρέα γεμάτη θηλυκότητα.
Το καθένα είναι ξεχωριστό, έχει το δικό του χαρακτήρα και θα αρχίσω με την αρχηγό της παρέας την Λούση. Αρχόντισσα και αγέρωχη στις αποφάσεις της, παίρνει πρωτοβουλίες και καθοδηγεί την ομάδα σύμφωνα με το τι θέλει αυτή, υπακούει αλλά και δεν υπακούει όταν δεν την ενδιαφέρει. Η Μαλλού μας, ένα λευκό ημίαιμο μαλτέζ, είναι η ωραία της παρέας. Ως ωραία λοιπόν, πέρα βρέχει, είναι γεννημένη μόνον για την πασαρέλα, έχει νάζι, έχει κούνημα, έχει σκέρτσο. Το Λουιζάκι μας το πιο μικροκαμωμένο, πάντα θέλει να χώνεται στην αγακλιά μας να νιώθει ασφάλεια, είναι μικρούλα και φοβιτσιάρα, σε αναγκάζει να είσαι υπερπροστατευτικός μαζί της και τέλος η Αρια, αν δεν ήταν σκυλί θα έλεγα ότι είναι άνθρωπος. Εχει κρατήσει όλες τις καλές πλευρές των ανθρώπων, παρατηρεί τα πάντα γύρω της, είναι πάντα σε ετοιμότητα, καταλαβαίνει όταν της μιλάς και σου πλαγιάζει και το κεφάλι κοιτάζοντάς σε επίμονα για να δεις ότι σε ακούει. Είναι όλα τους ξεχωριστά, υπάκουα, δεν μας κάνουν σκανδαλιές, δεν καταστρέφουν πράγματα, σε γενικές γραμμές είναι κυρίες όπου και να εμφανιστούν. Παίζουν μεταξύ τους, τρέχουν, μαλώνουν. Το παιχνίδι όπως και η παρέα είναι προσωπική τους υπόθεση, δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με άλλα ζώα. Με τα γατιά... η χειρότερή τους. Οπου τα συναντήσουν αρχίζουν την καταδίωξη και όσο κι αν προσπαθούμε να μάθουν να συμβιώνουν με άλλα ζώα, δεν τα ενδιαφέρει. Οταν τα πλησιάζει κάποιο ζώο φροντίζουν να το απομακρύνουν τάχιστα και με τσαμπουκά, ευτυχώς όμως δεν δαγκώνουν ποτέ μόνο γαυγίζουν. Το φαγητό τους φροντίζουμε να είναι η ξηρά τροφή, τους αρέσει όμως περισσότερο το δικό μας και ειδικά όταν είναι κρέας. Αυτό που τα εκνευρίζει και τα τέσσερα, είναι το χάδι που πρέπει να γίνεται σε όλα ταυτόχρονα. Εδώ ισχύει ο νόμος της ισότητας. Αλίμονο και καταλάβουν ότι χαϊδέψαμε κάποιο περισσότερο. Μετά περνάει κακές ώρες. Είναι τόσο χαριτωμένα, που δεν μπορούμε ποτέ να νευριάσουμε για κάτι μαζί τους. Είναι ήρεμα και απολαμβάνουν όταν τα χάδια γίνονται στην κοιλίτσα τους. Φανταστείτε τέσσερις κοιλίτσες ξαπλωμένες στη σειρά σε ένα καναπέ να περιμένουν τα χάδια μας. Είναι πραγματικά για γέλια.
Καθημερινά, αντλούμε μέσα από την αγάπη τους την θετική ενέργεια που αφήνουν στο χώρο μας. Ως δια μαγείας με την επιστροφή μας στο σπίτι έχομε αφήσει έξω το άγχος της δουλειάς, το στρες της καθημερινότητας, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε εμείς, λειτουργεί από μόνο του. Μας αρέσει η φύση, τα ζώα, το περιβάλλον, σεβόμαστε κάθε τι που έχει ανάσα και προσπαθούμε για να κρατηθούν οι αξίες αυτές γύρω μας. Προσπαθούμε να αλλάξουμε νοοτροπίες, να μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν προστάτες σε όλα τα αδύναμα πλάσματα. Εμείς, αυτό που μπορούμε να πούμε, είναι ότι από τότε που αποκτήσαμε τα σκυλιά μας, άλλαξαν όλα στη ζωή μας, αφού η παρουσία τους μας χαρίζει γέλιο, ηρεμία και πολλή χαρά.
