
Της Κατερίνας Μυλωνά
Σε... νομάδες της εκπαίδευσης έχουν μετατραπεί οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι αναγκάζονται να μετακινούνται από νομό σε νομό, ακόμα και από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εξασφαλίσουν την απαραίτητη προϋπηρεσία που θα τους προσφέρει μια μόνιμη θέση στο δημόσιο σχολείο.
Τα παραπάνω, όμως, ανατρέπονται μετά την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να αλλάξει σταδιακά το σύστημα πρόσληψης δασκάλων και καθηγητών και οι εκπαιδευτικοί να διορίζονται αποκλειστικά μέσω ΑΣΕΠ.
Η απόφαση αυτή “τίναξε στον αέρα“ τα σχέδια εκατοντάδων ωρομισθίων, οι οποίοι τόσα χρόνια σπαταλούσαν χρήματα και ενέργεια, τελικά για το τίποτα.
Οι συνδικαλιστές ζητούν επανειλημμένως να πάψουν οι εκπαιδευτικοί να εργάζονται σε συνθήκες μεσαίωνα, κάτι που κάνουν οι ωρομίσθιοι αφού τα χρήματα που λαμβάνουν δεν αρκούν, όχι μονάχα για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, αλλά ούτε για τις βενζίνες τους!
Η “Π“ παρουσιάζει τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων που ενώ έχουν προσφέρει στο δημόσιο σχολείο δε γνωρίζουν πού θα βρίσκονται στην αρχή της σχολικής χρονιάς...
Σε σχολεία στο Ρέθυμνο, την Πόμπια, τα Ανώγεια και την Επισκοπή έχει, μεταξύ άλλων, διδάξει ο χημικός, κ. Χρήστος Καντιδάκης, ο οποίος εδώ και τέσσερα χρόνια προσπαθεί να συγκεντρώσει τα μόρια που, μέχρι πρότινος, θεωρούσε ότι χρειάζονταν για το διορισμό του. Όπως λέει, ωρομίσθιος σημαίνει να εργάζεσαι δέκα ώρες την εβδομάδα, να πληρώνεσαι με 400 ευρώ το μήνα, χρήματα που δεν αρκούν ούτε για τα καύσιμα που έχεις καταναλώσει, ενώ τα ένσημα που παίρνεις δε σου εξασφαλίζουν ούτε μια θέση στο ταμείο ανεργίας την περίοδο που τα σχολεία είναι κλειστά.
Η κ. Μαρία Μπενετάκη διδάσκει τα μάθημα των καλλιτεχνικών και εργάζεται εδώ και δύο χρόνια ως ωρομίσθια στο Φόδελε και τον Προφήτη Ηλία. Συνολικά, τον πρώτο χρόνο έλαβε 780 ευρώ για έξι ώρες την εβδομάδα, λιγότερο, δηλαδή, από όσα ένας συνάδελφός της διορισμένος εισπράττει το μήνα! Πέρσι, την κάλεσαν για να διδάξει τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου και φυσικά ούτε τώρα είναι σε θέση να γνωρίζει πότε θα επιστρέψει στις τάξεις. “Τα χρήματα που μου δίνει το ταμείο ανεργίας είναι περισσότερα από όσα εισπράττω όταν εργάζομαι“, λέει χαρακτηριστικά. Σημειώνεται πως πολλοί συνάδελφοί της, ιδιαίτερα όσοι εργάζονται στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, αργούν να πληρωθούν ως και δύο χρόνια. “Δεν ξέρουμε αν θα γίνει πραγματικότητα αυτό για το οποίο επενδύαμε τόσο καιρό, η κατάσταση δεν πάει άλλο“, τονίζει. Έχει διαγωνιστεί στον ΑΣΕΠ και θεωρείται επιτυχούσα, όμως, δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το αύριο για την ίδια. Σκέφτεται, μάλιστα, επειδή έχει σπουδάσει στην Ιταλία, να αρχίσει να διδάσκει ιταλικά προκειμένου να έχει και μια δεύτερη διέξοδο. Η κ. Μπενετάκη όχι μόνο πληρώνεται με ελάχιστα χρήματα αλλά προκειμένου να γίνει σωστά το μάθημα της, βάζει η ίδια το χέρι στην τσέπη! Αγοράζει βιβλία και υλικά για τους μαθητές της αφού οι γονείς δεν είναι σε θέση να τα προμηθευτούν.
Εδώ και πέντε χρόνια εργάζεται ως ωρομίσθια η φιλόλογος κ. Στέλλα Σπαχή, η οποία τον πρώτο χρόνο υπηρέτησε την Π.Δ.Σ. Έχει διδάξει σε σχολεία από τη Βιάννο ως το Σπήλι και έχει εισπράξει πολύ λίγα χρήματα. “Η Πρόσθετη δεν οργανώνεται σωστά και τα παιδιά δεν αξιολογούν αυτό που τους προσφέρεται“, σχολιάζει. Συχνά την καλούν να διδάξει στα μέσα της χρονιάς με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παράξει το έργο που θέλει, να μη γίνεται το μάθημα σωστά. Η αμοιβή της είναι 7.20 ευρώ την ώρα και η αβεβαιότητα κάνει τα πράγματα χειρότερα. “Πρόκειται για μια κατάσταση ομηρίας και αναξιοπρέπειας για τους εκπαιδευτικούς, αισθάνονται ότι δεν παράγουν έργο και υποβαθμίζεται η δουλειά τους“, περιγράφει.
“Κάθε χρόνο αισθανόμαστε μια ανασφάλεια αφού δε γνωρίζουμε πού θα βρεθούμε την επόμενη σχολική χρονιά“, αναφέρει ο φιλόλογος, κ. Νίκος Ζερβουδάκης, ο οποίος εδώ και τρία χρόνια έχει περάσει από σχολεία του Χάρακα και του Ηρακλείου. Επρεπε να οδηγεί 50 χιλιόμετρα για να φτάσει στο σχολείο του και φυσικά τα χρήματα που εισέπραξε δεν αρκούσαν ούτε για τις βενζίνες που κατανάλωσε ούτε για τις φθορές που προκλήθηκαν στο αυτοκίνητό του. Σημειώνεται πως για την Π.Δ.Σ. πληρώνεται μετά από ένα χρόνο! “Δεν μπορείς να βάλεις τη ζωή σου σε μια τάξη, συνέχεια είσαι στο περίμενε, δεν ξέρεις τι ξημερώνει το αύριο. Επιπλέον, με τις αλλαγές που συντελέστηκαν δεν ξέρεις αν ισχύουν τα μόρια που έχεις συγκεντρώσει και αν, τελικά, αξίζει να ασχολείσαι“, αναφέρει.

