Του Αλέκου Α.Ανδρικάκη
[email protected]
Με τη σκουριά της αυτοδιοίκησης, μπορούμε να πάμε στη νέα εποχή;
Δοκιμασμένοι και κουρασμένοι ή αποτυχημένοι, όλοι αυτοί που συμμετείχαν σ’ ένα σύστημα, που έφερε τα αδιέξοδα, μπορούν να δώσουν πνοή και ανάπτυξη στην περιφέρεια;
-Με τους ανθρώπους που δοκιμάστηκαν, δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι πέτυχαν, τουλάχιστο στη δημόσια προσφορά τους (άλλο θέμα τι κατάφεραν για τα προσωπικά ή οικογενειακά τους εισοδήματα…), θα κάνομε τη νέα αρχή;
-Αυτός ο τόπος, με την τοπική αναφορά του, αλλά και την ευρύτερη, την εθνική, έχει πολλές παθογένειες. Αλλά μία είναι γνωστή και δεδομένη. Οι ίδιοι, που συνέβαλλαν στο να φτάσομε στα αδιέξοδα, τοπικά, περιφερειακά, κεντρικά, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, οι ίδιοι θέλουν να τον βγάλουν από τα δύσκολα! Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει, κινδυνεύοντας να αδικήσει πρόσωπα, ότι εκείνοι που προκάλεσαν τα αδιέξοδα θέλουν να μας βγάλουν απ’ αυτά. Μα γίνεται αυτό;
-Και δεν είναι μόνοι τους όλοι αυτοί. Μερικοί μαζί τους μεταφέρουν, ως υποψήφιους στους συνδυασμούς τους, ανθρώπους που στην καλύτερη περίπτωση είναι κουρασμένοι, και άρα δεν έχουν να δώσουν και πολλά, και στη χειρότερη είμαστε υποψιασμένοι για το λόγο της συμμετοχής τους… Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι στις δημοτικές αρχές η δράση των οποίων εμπίπτει, μερικές φορές, σε διατάξεις του ποινικού κώδικα…
Μ’ αυτούς όλους θα γίνει η νέα αρχή; Μ’ αυτούς θα δώσομε τη νέα πνοή στη μαραζωμένη περιφέρεια της ελληνικής περιφέρειας;
Όταν πριν από 8 χρόνια διαφαινόταν ότι στο Ηράκλειο περνούσαμε από την «εποχή Ασλάνη», στην «εποχή Κουράκη», η παλιά «Τόλμη» του δασκάλου μου στη δημοσιογραφία Νίκου Βιδάκη έγραφε – μάλλον ο ίδιος το είχε συγγράψει- ένα άρθρο που χωρίς υπεκφυγές αποτύπωνε την πραγματικότητα. Η αναφορά περί της «σκουριάς του δήμου» περιέγραφε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτό που συνέβαινε (δυστυχώς και σήμερα αυτό παραμένει…) στο μεγάλο δήμο της Κρήτης. Επί δεκαετίες τα ίδια πρόσωπα πλαισίωναν τις δημοτικές αρχές. Οι δήμαρχοι (Καρέλλης, Κληρονόμος, Φαρσάρης, Ασλάνης) έφευγαν, νέος ερχόταν (Κουράκης), αλλά αυτοί δεν άλλαζαν με τίποτε. Κι όσοι άλλαζαν, άφηναν διαδόχους, σα να ήταν στα πράγματα της πόλης κληρονομικώ δικαίω!
Η αναφορά αυτή, που θεωρώ ότι έμεινε στην ιστορία του Ηρακλείου, έχει και σήμερα την ανταπόκρισή της, όχι όμως μόνο στο δήμο του Ηρακλείου, αλλά γενικότερα στο τοπικό πολιτικό μας σύστημα – εν προκειμένω στο αυτοδιοικητικό.
Πριν από λίγο καιρό έγραφα για τους «αναντικατάστατους», εκείνους που θεωρούν ότι είναι οι μόνοι και οι μόνιμοι «σωτήρες» μιας περιοχής. Αφορμή εκείνης της αναφοράς μας ήταν οι διεκδικητές των χρισμάτων του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, πλέον, που χρίσματα δεν φαίνεται να απονέμονται, τουλάχιστο στην πλειοψηφία των νέων δημοτικών σχημάτων, και το τοπίο σχεδόν ξεκαθαρίζει, καθώς όποιος μπορεί θα είναι και υποψήφιος δήμαρχος, μπορούμε να μιλήσομε με οριστικά συμπεράσματα.
Ας θέσω ευθέως το θέμα: μα, με τη «σκουριά» της αυτοδιοίκησης θα πάμε στη νέα εποχή, όπως αυτή ορίζεται από τον φιλόδοξο Καλλικράτη; Με τους ανθρώπους που δοκιμάστηκαν, δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι πέτυχαν, τουλάχιστο στη δημόσια προσφορά τους (άλλο θέμα τι κατάφεραν για τα προσωπικά ή οικογενειακά τους εισοδήματα…), θα κάνομε τη νέα αρχή;
Προσέξτε, οι άνθρωποι που πέρασαν σχεδόν απ’ όλες τις μορφές της αυτοδιοίκησης, υπηρέτησαν (σχετικό είναι αυτό..) τις τοπικές κοινωνίες, αλλά είναι προφανές ότι δεν έλυσαν τα προβλήματα, δεν έδωσαν αναπτυξιακές προοπτικές, αρκέστηκαν στην απλή διαχείριση, σήμερα θα διεκδικήσουν το κάτι παραπάνω. Άραγε, για τις τοπικές κοινωνίες, που ούτως ή άλλως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν βοήθησαν, ή για τον εαυτό τους διεκδικούν και πάλι τα αξιώματα και τις καρέκλες;
Και δεν είναι μόνοι τους. Μερικοί μαζί τους μεταφέρουν, ως υποψήφιους στους συνδυασμούς τους, ανθρώπους που στην καλύτερη περίπτωση είναι κουρασμένοι, και άρα δεν έχουν να δώσουν και πολλά, και στη χειρότερη είμαστε υποψιασμένοι για το λόγο της συμμετοχής τους… Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι στις δημοτικές αρχές η δράση των οποίων εμπίπτει, μερικές φορές, σε διατάξεις του ποινικού κώδικα… Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, που φιλοδοξούν να υπηρετήσουν το θεσμό για πρώτη φορά, αλλά το παρελθόν τους, η εμπλοκή τους με θέματα του ποινικού δικαίου, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ανάμειξή τους φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με την προσφορά στον τόπο… Όμως, αλήθεια, η καλλικράτεια αυτοδιοίκηση μπορεί να γίνει η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για εκείνους; Μπορεί να γίνει το μέσο εξαγνισμού τους; Μακάρι να ήταν αυτό. Το πιο σίγουρο είναι ότι απλώς θα νομιμοποιήσει έκνομες ενέργειες…
Αυτός ο τόπος, με την τοπική αναφορά του, αλλά και την ευρύτερη, την εθνική, έχει πολλές παθογένειες. Αλλά μία είναι γνωστή και δεδομένη. Οι ίδιοι, που συνέβαλλαν στο να φτάσομε στα αδιέξοδα, τοπικά, περιφερειακά, κεντρικά, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, οι ίδιοι θέλουν να τον βγάλουν από τα δύσκολα! Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει, κινδυνεύοντας να αδικήσει πρόσωπα, ότι εκείνοι που προκάλεσαν τα αδιέξοδα θέλουν να μας βγάλουν απ’ αυτά. Μα γίνεται αυτό; Και αναφέρομαι απλώς σ’ εκείνους που δεν μπορούν, δεν έχουν αποτέλεσμα στη δράση τους. Σ’ εκείνους που συμμετέχουν επειδή έχουν κριτήριο την προσφορά (για να μην μπερδευόμαστε, της κοινωνίας προς αυτούς κι όχι των ίδιων προς την κοινωνία…) δεν αναφέρομαι καν. Αυτοί – όσοι κι αν είναι, λίγοι ή πολλοί- δεν εντάσσονται καν σ’ αυτή την κατηγορία, δεν δικαιολογείται η παραμονή τους σ’ ένα δημόσιο αξίωμα.
Μ’ αυτούς όλους θα γίνει η νέα αρχή; Μ’ αυτούς θα δώσομε τη νέα πνοή στη μαραζωμένη ελληνική περιφέρεια;
Ας καταλήγομε, για να βγάλομε και κάτι. Με παλιά υλικά σπίτι χτίζεις; Μόνο αν είναι πολύ παλιά και γερά. Υλικά που έχουν αντέξει στο χρόνο. Ένα μέρος του κτιρίου της νομαρχίας κτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από διάσπαρτα υλικά της Κνωσού, πριν την ολοκληρωμένη ανασκαφή του ανακτόρου. Όμως εκείνα ήταν της Κνωσού, του θαύματος της αρχαιότητας. Αφήστε που η νομαρχία – ακόμη και μ’ αυτά τα υλικά- διαρκώς παραπαίει… Πόσο μάλλον το τοπικό πολιτικό μας σύστημα που έχει «χτιστεί» με αμφίβολης ποιότητας «υλικά». Πώς αυτά θα ξαναχρησιμοποιηθούν; Για να έχομε μια από τα ίδια, ίσως και χειρότερα…

