Του Ν. Τσαγκαρακη
Χορταστική, παλιομοδίτικη δράση, δυστυχώς χωρίς ένα σενάριο που θα την έκανε ακόμη πιο απολαυστική.
ΟΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ THE EXPENDABLES
Σκην.: Συλβέστερ Σταλόνε
Πρωτ.: Συλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Τζετ Λι, Μίκυ Ρουρκ, Ζιζέλ Ιτιέ, Ντολφ Λούντγκρεν, Έρικ Ρόμπερτς, Ράντυ Κουτύρ, Στιβ Ώστιν, Τέρυ Κρουζ, Μπρους Γουίλις, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ
Οι “Αναλώσιμοι” είναι μια ομάδα έξι βετεράνων πολεμιστών που πλέον αναλαμβάνουν αποστολές ως μισθοφόροι. Η τελευταία τους δουλειά αφορά την εκθρόνιση του δικτάτορα σ’ ένα νησιωτικό κρατίδιο της Λατινικής Αμερικής. Για σύμμαχο θα συναντήσουν την κόρη του στρατηγού αλλά θ’ ανακαλύψουν ότι πίσω από την εξουσία του κρύβεται ένας αμερικανός έμπορος ναρκωτικών.
Καταρχάς, αναφορικά με τη φήμη της, ταινία διαφημίζεται ως η dream-team των ηθοποιών δράσης της δεκαετίας του ’80, όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο σχετικά. Αφενός το πολυμελές καστ αποτελείται κυρίως από ‘απομεινάρια’ της δεκαετίας του ’80, όπως ο Σταλόνε, ο Λούντκγρεν και ο Ρουρκ, αλλά περιλαμβάνει επίσης αντάξια νεότερα μέλη όπως ο Λι και ο Στέιθαμ, καθώς και τρία ονόματα από τον αθλητικό χώρο αφού ο Κουτύρ ήταν πυγμάχος, ο Ώστιν παλαιστής, και ο Κρουζ παίχτης του ράγκμπι, όλοι τους πολύ δημοφιλείς στις Η.Π.Α. αλλά ελάχιστα στον υπόλοιπο κόσμο. Το σημαντικότερο όμως κατόρθωμα της ταινίας κι εκείνο που ενίσχυσε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο τη δημοτικότητά της, είναι ότι συγκεντρώνει για πρώτη φορά στην ίδια -έστω ολιγόλεπτη- σκηνή τους τρεις μεγαλύτερους σταρ στο είδος της δράσης: τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, τον Μπρους Γουίλις και τον ίδιο τον σκηνοθέτη φυσικά. Το εύρημα του Σταλόνε ήταν τόσο επιτυχημένο, ώστε μετά το ικανοποιητικό άνοιγμα της ταινίας στις Η.Π.Α., η ονοματολογία έχει ήδη ξεκινήσει για την αναπόφευκτη συνέχεια, με τους Ζαν-Κλωντ Βαν Νταμ και Στίβεν Σιγκάλ να είναι οι προτιμότερες νέες προσθήκες, παρότι λέγεται ότι τους είχαν προταθεί ρόλοι και γι’ αυτό το φιλμ αλλά αρνήθηκαν για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.
Γενικότερα πάντως, ο Σταλόνε επιλέγει να φτιάξει απλώς μια ακριβή b-movie δράσης παραμελώντας τους χαρακτήρες και την πλοκή που θα την έκαναν κάτι παραπάνω από κινηματογραφικό overdose τεστοστερόνης (ο στρατηγός μοιάζει να έχει βγει από παρωδία, η εισβολή της ομάδας στο προεδρικό παλάτι γίνεται σαν στο σπίτι της, η δολοπλοκία πίσω από την αποστολή αφήνεται γενική και αόριστη, η ευαισθησία των ηρώων μένει αναξιοποίητη κτλ.). Ένα εύκολο παράδειγμα για να γίνουν κατανοητές οι δυνατότητες ενός τέτοιου σχεδίου, είναι να φανταστούμε το αποτελεσμα στα χέρια του Κουέντιν Ταραντίνο ο οποίος είχε αρχικά οραματιστεί το “Inglourious basterds” σαν ένα παρόμοιο εγχείρημα.
Ως έχει πάντως, είναι ένας απολύτως χορταστικός ορυμαγδός, με ασταμάτητη παλιομοδίτικη δράση (η ανατροπή ενός Λατινοαμερικανού δικτάτορα είναι εντελώς ‘80s σεναριακό πρόσχημα) που περιλαμβάνει μάχες σώμα με σώμα, πυροβολισμούς και εκρήξεις, τόσο οπτικά και ηχητικά πληθωρικές, ώστε η εκτόνωση που προσφέρουν είναι σχεδόν θεραπευτική. Έστω αφηγηματικά παραμελημένη, η ίδια η παρουσία των ηθοποιιών αποπνέει νοσταλγία, και προωθεί την πλοκή αποσπώντας από τη γενικότερη προχειρότητα, που διακόπτεται περιστασιακά από έξυπνα ευρήματα (η απολαυστική τακτική Fly or Die στην επίθεση από το αεροπλάνο θα σας αφήσει μεγάλο χαμόγελο), ενώ ο παραδοσιακός macho ανδρισμός αποτελεί από μόνος του θέαμα (π.χ. η συμπεριφορά ανάμεσα στους ήρωες και ο ιπποτισμός του Στέιθαμ).

