Του Ν. Τσαγκαράκη

Ακόμα μία συνηθισμένη, παρότι επαρκής, ταινία δράσης από τον παραγωγό Λυκ Μπεσόν.



22 ΣΦΑΙΡΕΣ

L’ IMMORTEL

Σκην.: Ρισάρ Μπερί

Πρωτ.: Ζαν Ρενό, Καντ Μεράντ, Γκαμπριέλα Ράιτ, Ρισάρ Μπερί, Μαρίνα Φουά, Ντανιέλ Λουντ

Ένας τοπικός μαφιόζος της Μασσαλίας που έχει αποσυρθεί από την παράνομη δράση, αφήνεται νεκρός με 22 σφαίρες σε επίθεση εναντίον του. Αφού τελικά επιβιώνει, αναλαμβάνει να εκδικηθεί τους αδίστακτους δράστες, οι οποίοι προσπαθούν τώρα να εξοντώσουν και την οικογένειά του. Βασισμένη στο μυθιστόρημα του δημοσιογράφου Φραντς-Ολιβιέ Γκισμπέρ, αυτή η περιπέτεια εκδίκησης θα πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο της πρόσφατης παραγωγής ταινιών δράσης από τη γαλλική εταιρεία EuropaCorp, με επικεφαλής τον Λυκ Μπεσόν. Από το 2000 οπότε ιδρύθηκε, η εταιρεία είναι υπεύθυνη μεταξύ άλλων για πολλές δημοφιλείς ευρωπαϊκές ταινίες δράσης, όπως η σειρές «Transporter» και «Taxi», καθώς επίσης για τα πρόσφατα «Η αρπαγή» («Taken») και «Από το Παρίσι με αγάπη» («From Paris with love») του σκηνοθέτη Πιέρ Μορέλ. Οι «Σφαίρες» ακολουθούν πιστά το πρότυπο των δύο τελευταίων ταινιών που προαναφέρθηκαν (ειδικά του «Taken»), καθώς διαθέτουν έναν αξιόπιστο και ευυπόληπτο πρωταγωνιστή που αναλαμβάνει μια απλή και παλιομοδίτικη αποστολή, να εκδικηθεί αυτούς που έβαλαν σε κίνδυνο τον ίδιο και κυρίως την οικογένειά του. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η ταινία έχει πλήρη επίγνωση της αποστολής της ως συνηθισμένο προϊόν δράσης, κι ευτυχώς δε ντρέπεται γι’ αυτό, αλλά σέβεται τον εαυτό της μπαίνοντας στον κόπο να δημιουργήσει την κατάλληλη συναισθηματική ατμόσφαιρα (η ταινία ανοίγει μ’ ένα ειδυλλιακό στιγμιότυπο σε αργή κίνηση για την οικογενειακή ευτυχία τριών γενεών που θ’ αποτελέσει το κεντρικό διακύβευμα του σεναρίου), και να δώσει χρόνο στους χαρακτήρες να εκφράσουν συναισθήματα αντί απλώς να περιφέρονται εκτοξεύοντας ή αποφεύγοντας σφαίρες. Ο Σαρλί μπορεί να ήταν κακοποιός, αλλά είχε ηθική συναίσθηση των πράξεών του, γι’ αυτό και αποσύρθηκε ώστε ν’ αφοσιωθεί στην οικογένειά του- επιλογή που τον εξιλεώνει και τον κάνει συμπαθή: τηρεί όρια στον μικρόκοσμο της Μασσαλίας που φαίνεται να βγαίνει εκτός ελέγχου. Έτσι, το συναισθηματικό βάρος μεταδίδεται και στις σκηνές δράσης διατηρώντας ένα σχετικό ενδιαφέρον, παρά τις κοινοτοπίες (η κλασική μουσική υπόκρουση σε στιγμές έντονης βίας, η προβλεψιμότητα της πλοκής) και τη γενικότερη έλλειψη έμπνευσης, που εξισορροπούνται από το γρήγορο μοντάζ, τον σταθερό ρυθμό πλοκής, τη ζωηρή φωτογραφία και τις καλές ερμηνείες.