Ζούμε στην εποχή της Siemens, του Βατοπεδίου, των σκανδάλων, του ΔΝΤ και... ό,τι άλλο προκύψει. Κλεισμένος ο καθένας στον εαυτό του διαμαρτύρεται τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες και το χαμόγελο κλείδωσε στα χείλη. Το κλειδί το πήραν άλλοι. Ολοι οι άλλοι που εμπιστευθήκαμε και τους δώσαμε το κλειδί της ζωής μας, το κλειδί της πατρίδας μας.
Στις γειτονιές δεν κάθονται πια στις αυλές αμέριμνοι οι άνθρωποι. Ποτίζουν τα τελευταία εναπομείναντα γιασεμιά και πριν σουρουπώσει κλειδώνουν πόρτες και παράθυρα μη τυχόν και πέσουν θύματα ληστείας ή κακοποίησης. Από ποιούς; Από τους συνανθρώπους τους.
Στους δρόμους, τρελά κορναρίσματα και ο εκνευρισμός σ’ όλο του το μεγαλείο, απαύγασμα της δόξας που ζούμε όλοι στη ζωή μας.
Στα πεζοδρόμια της πόλης, βιαστικοί άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν τις δουλειές (όσοι έχουν ακόμα) και τις υποχρεώσεις τους. Παραμιλούν... σκοντάφτει η σκέψη τους σε όσα μας έχουν φορτώσει.
Γκράφιτι στους τοίχους από ψυχές που εκτονώνουν έτσι το θυμό και την οργή τους, διαπληκτισμοί ανάμεσα σε φίλους, ζευγάρια, οικογένειες. Φόνοι, ληστείες.
Ω, άνθρωπε!
Κατά διαστήματα κάποιοι διαμαρτύρονται ότι τους ενοχλούν τα αδέσποτα στην πόλη. Η ειρωνία σ’ όλο της το μεγαλείο! Το αδέσποτο ζώο το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σε κοιτάξει με τα εκφραστικά του μάτια και να σου ζητήσει... αγάπη.
Κι η αγάπη εκφράζεται με το να του δώσεις κάτι να ξεχάσει την πείνα του. Η αγάπη εκφράζεται με το να το φροντίσεις αν έχεις τη δυνατότητα. Κι όχι μόνο στα ζώα αλλά και στο συνάνθρωπο αυτή τη συμπεριφορά πρέπει να έχομε. Να «αγαπάμε αλλήλους». Εντολή του Χριστού πριν 2000 χρόνια. Ανέκδοτο ολκής για τους πολλούς σήμερα!
Αγάπη. Μια λέξη που σεργιανά στον ψεύτικο κόσμο του διαδικτύου, φορώντας τη μάσκα της αγάπης και εξευτελίζοντας την ίδια την αγάπη και το νόημά της.
Ανεξέλεγκτα συναισθήματα, που είτε μας τα πήραν, είτε τους τα δώσαμε, σημασία έχει σε τι έχομε μεταλλαχθεί τώρα. Πάντως όχι σε ανθρώπους.
Μπορούμε ξανά αρκεί να το θελήσομε. Μπορούμε να χαμογελάσουμε αληθινά, αρκεί να κάνουμε μια βόλτα μέσα σ’ ένα νοσοκομείο ή σ’ ένα κοιμητήριο. Ισως τότε καταλάβουμε την αξία του μεγαλύτερου αγαθού. Της ζωής. Ισως τότε να μοιραστούμε το φαγητό μας με όποιον ξέρουμε ότι δεν έχει. Ισως τότε πάψουμε να είμαστε.... αδέσποτοι άνθρωποι.
ΕΛΕΝΗ Δ. ΜΠΟΥΧΑΛΑΚΗ

