Επιμέλεια: Άννα Κωνσταντουλάκη
Ο Καρτερός ήταν ένα αδέσποτο σκυλί που ζούσε στην περιοχή του Καρτερού, όπου τον τάιζε μαζί με άλλα σκυλιά, η οικογένεια του Νίκου Τσίγκου. Τα ζώα δηλητηριάστηκαν από φόλες και ο μόνος που επέζησε ήταν εκείνος που υιοθετήθηκε από την οικογένεια και πλεον δεν είναι ένα σκυλί του δρόμου, αλλά ένα κατοικίδιο που έχει μεγαλύτερη ανάγκη, ακόμη κι από το φαγητό, τη στοργή και την αγάπη των ανθρώπων.
Ο Νίκος Τσίγκος, μας γράφει την ιστορία του:
“Ο Καρτερός είναι ένα ημίαιμο γκριφόν που το βρήκαμε εγκαταλειμμένο το 2003 στην παραλία του Καρτερού γιʼ αυτό του δώσαμε και το όνομα της τοποθεσίας.
Είχαμε και εμείς εκεί ένα τροχόσπιτο για να κάνουμε τα καλοκαιρινά μας μπάνια. Στην αρχή μας πλησίαζε στα 5-10 μέτρα όταν είχαμε τραπέζι, ψησταριά ή ό,τι άλλο τρώγαμε. Καθόταν απέναντι και μας έβλεπε διακριτικά με χαμηλωμένο το κεφάλι και τα μάτια επειδή αν και ζώο καταλάβαινε ότι είναι εγκαταλελειμμένο και αδέσποτο.
Ποτέ δεν ήρθε κοντά μας εκεί που τρώγαμε να επαιτήσει ή να παρενοχλήσει. Περίμενε υπομονετικά να τελειώσουμε το φαγητό μας και μετά να τον ταΐσουμε.
Τον είχαμε παρέα 4-5 καλοκαίρια εκεί στην παραλία, έπαιζε με τα δικά μας σκυλιά και περνούσε “ζωή χαρισάμενη”. Τον αγαπήσαμε κι εμείς και οι συγγενείς και οι φίλοι μας που έρχονταν εκεί για παρέα και μπάνιο. Τους χειμώνες που δεν μέναμε στο τροχόσπιτο, πηγαίναμε μέρα παρά μέρα και τον ταΐζαμε μαζί και άλλα αδέσποτα που είχαν μαζευτεί εκεί. Τον χαϊδεύαμε, τον παίζαμε και αφιερώναμε λίγο χρόνο μαζί του. Το χαρακτηριστικό δε που έντονα θυμάμαι, είναι ότι ενώ πεινούσε και ήταν μια-δυο μέρες νηστικός, όταν του βάζαμε φαγητό δεν πήγαινε να φάει, προτιμούσε να παίζει μαζί μας και να κάνει χαρές, εκδηλώνοντας έτσι το ευχαριστώ του, αλλά μπορεί να χρειαζόταν τη στοργή και την αγάπη περισσότερο από το φαγητό.
Τον Οκτώβριο του 2008 όταν πήγαμε μια μέρα να τα ταΐσουμε, τα ζώα ήταν άφαντα, μόνο ο Καρτερός είχε μείνει. Ενώ κάθε φορά που πηγαίναμε γνώριζαν το αυτοκίνητο και μαζεύονταν 5-10 σκυλιά κι έτρωγαν. Εκείνη την ημέρα ήταν όλα εξαφανισμένα εκτός από τον Καρτερό.
Τελικά, ψάξαμε τριγύρω στις καλαμιές, κάτω από τροχόσπιτα και αντικρύσαμε το φρικτό θέαμα. Κάποιος ασυνείδητος συμπολίτης μας είχε ρίξει φόλες και τα σκότωσε.
Τα ζώα δεν πείραζαν και δεν ενοχλούσαν κανέναν. Ζούσαν στις εκτάσεις του Καρτερού που είναι εγκαταλειμμένες και ανεκμετάλλευτες από τις αρχές. Το μέρος αυτό ήταν γιʼ αυτά τα ζώα το μικρό τους βασίλειο. Πλήρωσαν όμως δυο φορές την αγριότητα και την αδιαφορία του ανθρώπου. Μια φορά όταν τα εγκατέλειψαν εκεί οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες τους και άλλη μια φορά όταν άλλος πιο βάρβαρος και πιο αγρίκος τα δηλητηρίασε.
Ο Καρτερός γλύτωσε χάρη στον ταπεινό χαρακτήρα του. Δεν πήγαινε σε κεντρικά σημεία, σε δρόμος που περνούν αυτοκίνητα, ήταν πάντα παράμετρα και απόκεντρα και αυτό τον έσωσε. Μετά από αυτό το θλιβερό γεγονός, φοβηθήκαμε και τον πήραμε στο σπίτι μας για να μην έχει την τύχη των άλλων σκυλιών.
Τον έχουμε μαζί με άλλα δυο σκυλιά που προϋπήρχαν στο σπίτι και έχει γίνει μέλος της οικογένειάς μας. Τον αγαπάμε, τον φροντίζουμε, είναι σαν πασάς με τις μάσες του, τα μπάνια του και τις αυτοκινητάδες του. Μακάρι όλα τα αδέσποτα να είχαν την τύχη του Καρτερού!
