Του Γιώργου Καλλέργη, εκπαιδευτικού

Από τηλεοπτική εκπομπή, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα ένα καυτό κυριολεκτικά θέμα, εθνικών διαστάσεων, η ξεχασμένη από το ελληνικό κράτος Θράκη μας, μέσα από το συμπαθητικό πρόσωπο μιας δασκάλας, της Χαράς Νικοπούλου που διδάσκει στο μειονοτικό χωριό του Εβρου, Μεγάλο Δέρειο.

Αν και μικρόσωμη σε σωματικές διαστάσεις, η Χαρά, με το γιγάντειο ψυχικό της ανάστημα, σα νέος Ακρίτας διαφυλάσσει και διαδίδει με την διδασκαλία της τα ιδεώδη και τις πανανθρώπινες αξίες του ελληνισμού που “αιμορραγούν” εκεί στις ξεχασμένες από την Πολιτεία, περιοχές της Θράκης.

Μια Ελληνοπούλα δασκάλα που η αγάπη της για το εκπαιδευτικό λειτούργημα και η πλήρη επίγνωση της αποστολής και του παιδαγωγικού ρόλου που έχει επωμιστεί σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας μας, την έφεραν αντιμέτωπη με το κατεστημένο της περιοχής. Μια νοοτροπία καθεστώς που έχουν επιβάλλει εδώ και πολλά χρόνια οι ακραίοι Μουσουλμάνοι εθνικιστές σε συνεργασία με τους πράκτορες της ειδικής αποστολής από την Αγκυρα για τον εκτουρκισμό των μειονοτήτων ολόκληρης της Θράκης!

Στόχος τους, η προβολή της ιδεολογίας της εγκατάλειψης των κατοίκων της Θράκης από την ελληνική κυβέρνηση και ιδιαίτερα της μουσουλμανικής μειονότητας. Η Χαρά Νικοπούλου δηλώνει σε σχετική συνέντευξή της ότι “διάλεξα μόνη μου ένα μειονοτικό σχολείο της Θράκης για να προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα σε αυτούς τους ξεχασμένους Ελληνες, χριστιανούς και μουσουλμάνους”.

Και πράγματι! Η Χαρά έφερε τη γνώση και τη χαρά στους μικρούς μαθητές της, ζωντάνεψε το σχολείο με την παρουσία και την προσωπικότητά της και πάνω απ’ όλα, κέρδισε την αγάπη και την εμπιστοσύνη των παιδιών του σχολείου με το έργο της.

Το “σοβαρό” της παράπτωμα είναι ότι κάνει γιορτές και ομιλίες για τις εθνικές μας επετείους με τις ελληνικές σημαιούλες να κυματίζουν χιαστί στην αίθουσα του σχολείου καθώς και η επιθυμία που είχε δημιουργησειστα παιδιά, από σχετικά μαθήματα Γλώσσας και Ιστορίας του σχολείου να επισκεφτούν το νέο Μουσείο της Ακρόιπολης και να δουν το σύμβολο του κλασικού μας πολιτισμού, τον Παρθενώνα.

Αν κάποιος αποφασίσει να επισκεφτεί τα μέρη αυτά και βιώσει εικόνες και εμπειρίες από τους κατοίκους αυτούς, τότε μόνο θα καταλάβει το πως η εγκατάλειψη και το χαλαρό ενδιαφέρον της ελληνικής Πολιτείας έγιναν κίνητρα εκμετάλλευσης για προπαγάνδα τόσο από το τουρκικό προξενείο της περιοχής όσο και από τους ακραίους μουσουλμάνους που ονειρεύονται τη Δυτική Θράκη, αναπόσπαστο κομμάτι της Ανατολικής και κατ’ επέκταση του τουρκικού κράτους.

Συχνά-πυκνά, οι πληρωμένοι από την Αγκυρα ψευτομουφτήδες διακηρύσσουν ότι η “Δυτική Θράκη είναι τουρκική”.

Το αποκορύφωμα αυτής της θρασύτατης συμπεριφοράς από τους εθνικιστές μουσουλμάνους της Θράκης, είναι ότι αρνούνται προκλητικά την ελληνικότητα της Θράκης, όπως και τα σύμβολα του ελληνικού έθνους.

Αδιάψευτη απόδειξη για όλα αυτά είναι ότι έχουν φτιάξει δική τους σημαία (η σημαία της Δ. Θράκης) που στο μπροστινό μέρος της απεικονίζεται η ερυθρά ημισέληνος σε λευκό χρώμα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτές τις ενέργειες.

Απλά είναι ένα οργανωμένο σχέδιο που μοιάζει με το φρούτο που ωριμάζει σιγά-σιγά και μετά πέφτει από το δέντρο.

Ο ίδιος ο πατέρας της νεώτερης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, κάποτε στο τουρκικό Κοινοβούλιο σε σχετική ομιλία του είχε πει ότι: “Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την πολιτική μας στο θέμα της μειονότητας της Θράκης... Η Δυτική Θράκη θα επανέλθει κάποτε στη μητέρα πατρίδα...”

Αλλά και κάποιος άλλος ηγέτης-πρωθυπουργός της Τουρκίας, ο Τ. Οζάλ, είχε δηλώσει για το ίδιο θέμα: “Δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Ελληνες. Με την πολιτική που εφαρμόζει η Ελλάδα, μια μέρα η Θράκη θα γίνει δική μας”.

“Πολιτικοί και πράκτορες της Τουρκίας “οργώνουν” τα μουσουλμανικά χωριά και σπέρνουν (συχνά και με χρήματα στις φτωχές οικογένειες) την άποψη ότι η Θράκη είναι ένα κομμάτι της Τουρκίας που στο μέλλον θα έρθει εδώ, σε αυτά τα ελληνικά χώματα”, είναι οι διαπιστώσεις μιας σοβαρής δημοσιογραφικής έρευνας που τα πορίσματά της αρχίζουν να προβληματίζουν και τις αδιάφορες μέχρι τώρα συνειδήσεις.

Η ευσυνειδησία της Χ. Νικοπούλου γι’ αυτό που ορκίστηκε να υπηρετήσει πιστά ως Ελληνίδα δασκάλα καθώς και το άμεσο ενδιαφέρον των μικρών Πομάκων μαθητών της, που θέλουν να αποκτήσουν εθνική ταυτότητα και να νιώσουν Ελληνες γιατί γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, αποτελούν μια εστία αντίστασης στη γενικότερη αλλοτρίωση του ελληνισμού της περιοχής! Και αυτό δεν άρεσε σε κάποιους!

Να γιατί η Χαρά και η κάθε Χαρά Νικοπούλου, είναι το “αγκάθι” για τα σχέδια αυτών που έχουν επιβάλλει το “κράτος” τους, μέσα στο ελληνικό κράτος που κοιμάται του καλού καιρού και η τύχη του

“δουλεύει”.

Φαίνεται όμως, όπως είναι φανερό, η δασκάλα με τα γαλανά μάτια που έχουν το χρώμα της σημαίας μας, στέκεται σοβαρό εμπόδιο στα δολερά σχέδια των εθνικιστών, που ζητούν την απομάκρυνσή της με κάθε είδους εκφοβισμό, απειλές για τη ζωή της και ψυχικό πόλεμο. Και τελικά πέτυχαν το σκοπό τους εξαναγκάζοντας τη δασκάλα αυτή να υποβάλλει αίτηση μετάθεσης. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με άλλους δασκάλους στο παρελθόν.

Εχουν άραγε συνειδητοποιήσει τόσο οι υπεύθυνοι του υπουργείου Παιδείας όσο και οι αξιωματούχοι της ελληνικής Βουλής με αφορμή το “πρόβλημα” της Χαράς Νικοπούλου, τι ακριβώς συμβαίνει στα ακριτικά και μειονοτικά μέρη της Ελλάδας που λόγω εγκατάλειψης βρίσκονται στο έλεος της τύχης τους; Εχουν καταλάβει τον σοβαρό εθνικό κίνδυνο που διατρέχει ολόκληρη η περιοχή της Θράκης;

Πρέπει οι κύριοι του ελληνικού Κοινοβουλίου να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το εθνικό αυτό θέμα, γιατί όλοι τους είναι υπεύθυνοι και υπόλογοι, όχι μόνο στο λαό που τους ψήφισε, αλλά και στην Ιστορία του έθνους μας. Να κάνουν κάτι έγκαιρα για ένα ελληνικό μέρος της πατρίδας μας που αργοπεθαίνει. Τώρα και όχι αύριο! Για να μη μιλάμε κάποτε στο μέλλον με πικρία και πόνο ψυχής, για τις νέες χαμένες και αλησμόνητες πατρίδες που χάσαμε!