Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Το σπίτι του πρώην γυμνασιάρχη του Παγκρήτιου Γιάννη Κληρονόμου, δεν έμεινε ποτέ χωρίς σκύλο.

Για τα εγγόνια του, τον Δημήτρη και την Ελένη, τα κατοικίδια του παππού και της γιαγιάς ήταν πάντα ένας επιπλέον λόγος για να τους επισκέπτονται με μεγάλη χαρά στην Αγία Πελαγία όπου κατοικούν, παίζοντας με τους τετράποδους φίλους που έχουν μια ξεχωριστή θέση στην οικογένεια.

Την ιστορία του Πάρη, του γιουγκοσλάβικου ποιμενικού που υιοθέτησαν από το κυνοκομείο Ηρακλείου και είναι ένας εξαιρετικός φύλακας και φίλος, μας γράφει η Ελένη Ζιαμπάρα.

“Ο σκύλος που αγαπώ πολύ, είναι ένα γιουγκοσλάβικο ποιμενικό ΣΑΠΛΑΝΙΝΑΝ. Βρίσκεται στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, στην περιοχή της Αγίας Πελαγίας. Ο Πάρης, όπως τον ονομάσαμε, είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο μου αρέσει η παραμονή μου στο σπίτι του παππού, το οποίο δεν έμεινε ποτέ χωρίς σκύλο. Πριν από τον Πάρη ήταν ο Λέων, αλλά κάποιο βράδυ έφυγε χωρίς να ξαναγυρίσει.

Όπως μου διηγήθηκε ο παππούς, όταν χάθηκε ο Λέων, είχε συστάσεις για ένα σκύλο και επισκέφτηκε το Κυνοκομείο του Δήμου, για να τον δει από κοντά. Του άρεσε. Δήλωσε πως θα τον πάρει, και ορίστηκε η μέρα και η ώρα που θα τον έφερναν στο σπίτι οι υπάλληλοι του Κυνοκομείου. Τον έφεραν, πράγματι, με το αυτοκίνητο της υπηρεσίας στο σπίτι δύο υπεύθυνοι, οι οποίοι έμειναν μαζί με το σκύλο μέχρι που τον είδαν να παίρνει τροφή από το χέρι του παππού. Τότε βεβαιώθηκαν ότι ο σκύλος ενέκρινε το νέο αφεντικό του και θα ήταν φιλικός απέναντί του. Έτσι μπήκε στη ζωή μας ο ΠΑΡΗΣ!

Ανυπομονούσα να τον επισκεφτώ και να τον γνωρίσω. Με δέχτηκε αμέσως και με άφησε να τον αγκαλιάσω. Νομίζω πως είναι ώρα να τον περιγράψω. Το βιβλιάριό του αναγράφει το όνομα που είχε πρώτα: ΝΕΛΣΟΝ. Είναι ένας μεγαλόσωμος σκύλος χρώματος γκρι. Τα μεγάλα αυτιά του είναι κατεβασμένα. Ο σκύλος είναι στειρωμένος.

Βέβαια, δεν διατηρήσαμε το όνομα ΝΕΛΣΟΝ. Το όνομα ΠΑΡΗΣ είναι επιλογή της μαμάς. Από παλιά μας άρεσε να δίνουμε στα ζώα μας ονόματα από τη μυθολογία. Διαλέξαμε αυτό το όνομα, επειδή στη γενική πτώση δεν παίρνει και τρίτη συλλαβή. Λέμε δηλαδή ο Πάρης, του Πάρη. Ενώ πριν λέγαμε ο Νέλσον, του Νέλσονα.

Περιττό να σας πω πως γρήγορα συνήθισε το νέο του όνομα. Είναι εντυπωσιακά καλός φύλακας. Όταν έλθει ξένος, πρέπει ο Πάρης να περιοριστεί, για να μπορέσει τα μη οικείο πρόσωπο να μπει μέσα στο σπίτι.

Γαβγίζει άγρια και όταν έρχεται ξένο αυτοκίνητο, για να κάνει μανούβρες στην περιοχή που ελέγχει ο Πάρης. Βέβαια, τα αυτοκίνητα του παππού και της γιαγιάς τα υποδέχεται, κουνώντας χαρούμενα την ουρά του. Γενικά, είναι ένας σοβαρός σκύλος. Οι άνθρωποι που μας τον έφεραν μας πληροφόρησαν πως ξέρει μόνο μια εντολή: «ΦΥΓΕ!». Όμως καταφέραμε να του μάθουμε μερικά πράγματα. Έρχεται, όταν τον καλούμε, του ζητάμε να καθίσει κάτω και κάθεται, όταν παρουσιαστούμε μπροστά του με το φαγητό του τρέχει μέσα στη φωλιά του και περιμένει να του το προσφέρουμε. Δείχνει διάθεση για παιχνίδι, όταν βρισκόμαστε εμείς, τα παιδιά, μαζί του. Τότε, μάλιστα, ξαπλώνει κάτω, προκαλώντας μας να τον χαϊδέψουμε.

Είναι καλόφαγος. Η κύρια τροφή του είναι καλής ποιότητας βιομηχανοποιημένη, αλλά περιστασιακά του δίνουμε κόκκαλα και κρέας που έχουν περισσέψει από το τραπέζι. Όταν ακούει τον ήχο που κάνει η τροφή καθώς πέφτει στο πιάτο του, αρχίζει να «τραγουδάει» και να χτυπάει τα πόδια του από ανυπομονησία! Τότε είναι πολύ αστείος!

Δυο χρόνια μετά τον ΠΑΡΗ πήρε ο παππούς στο σπίτι και ένα ημίαιμο σκυλάκι, τη ΛΗΔΑ, που κινείται κοντά στο χώρο του ΠΑΡΗ. Συχνά βλέπουμε τα δυο σκυλιά να είναι ξαπλωμένα δίπλα-δίπλα και να ξεκουράζονται.

Η παρουσία των άλλων σκυλιών στο διπλανό σπίτι δεν επιτρέπουν στα δικά μας σκυλιά να είναι τελείος ελεύθερα.

Έχουν τη δυνατότητα να κινούνται σε μεγάλη απόσταση κατά μήκος ενός οδηγού σύρματος που συγκρατεί την αλυσίδα τους.

Γενικός ο ΠΑΡΗΣ, γιʼ αυτόν μιλάμε τώρα, δείχνει να αγαπά όλους μας. Δηλαδή τον παππού, τη γιαγιά, τον μπαμπά, τη μαμά, και εμάς τα μικρά. Κι εμείς τον αγαπούμε! Θα λυπηθούμε πολύ εάν μας έρθει η πληροφορία ότι ο ΠΑΡΗΣ έφυγε ή έπαθε κάτι άσχημο. Τον νιώθουμε σαν ένα μέλος της οικογένειάς μας”…