
Του Αλ. Α. Ανδρικάκη [email protected]
Αυτή την Ελλάδα της παρακμής επείγει να την ανατρέψομε
Επιχειρηματίες που οδύρονται για τον «ιδιόκτητο αιγιαλό» τους, συντεχνίες που διαλύουν τη χώρα για να κερδίσουν το “δικό τους”
Όταν όλοι διαπίστωναν το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, όταν φώναζαν για τις ρεμούλες των πολιτικών, με κάθε ευκαιρία τόνιζα ότι το θέμα μας είναι σοβαρότερο. Είναι πρόβλημα κοινωνικής αποσάθρωσης, κοινωνικής παρακμής και τα όσα εμφανίζονται στην οικονομία και την πολιτική είναι απλώς τα φαινόμενα και οι συνέπειες του ελληνικού κοινωνικού ζητήματος.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, επιβεβαίωσαν ότι το πρόβλημα μας είναι πρωτίστως κοινωνικό. Και ξεκινά από το γεγονός ότι χάσαμε τον προσανατολισμό μας, αντικαταστήσαμε την έννοια του κοινωνικού συμφέροντος ή του συμφέροντος της κοινότητας, το οποίο οφείλομε όλοι να υπηρετούμε αν θέλομε να ανήκομε σε σύγχρονες, πολιτισμένες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, αλλάξαμε τις προτεραιότητές μας και βάλαμε πρώτα το προσωπικό, το οποίο αναδεικνύομε, με κάθε τρόπο, σε βάρος του κοινού.
Συντεχνίες που έχουν ή δεν έχουν δίκιο, ευνοημένες ή μη από την πολιτεία εδώ και δεκαετίες – δεν εξετάζω την ουσία – αποφασίζουν να παραλύσουν τη χώρα, ή να εκβιάσουν πατώντας στην αγωνία μιας άλλης κοινωνικής ομάδας. Πρώτος στόχος να διατηρήσουν ή και να διευρύνουν τα κεκτημένα. Αν αυτά τα κεκτημένα ή η διεκδίκησή τους είναι σε βάρος άλλης κοινωνικής ομάδας ή συνολικά της κοινωνικής οργάνωσης, αυτό δεν τους ενδιαφέρει.
Παραδείγματα; Πολλά!
Η απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών αυτοκινήτων που σχεδόν επί μία εβδομάδα σμπαράλιασε τη χώρα. Ποιος λογάριασε ότι στην καρδιά του καλοκαιριού ο καταταλαιπωρημένος Έλληνας μαζί με το άγχος να πληρώσει τα χρέη του, τους λογαριασμούς του, να τρέξει για το μεροκάματο, θα έπρεπε να αγωνιά αν θα βρει βενζινάδικο να βάλει στο αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά του, ή αν θα μετρά σταγόνα - σταγόνα τα καύσιμά του προκειμένου να μπορέσει να φτάσει εγκαίρως στο χώρο της τόσο πολύτιμης (και δυσεύρετης, σήμερα) εργασίας του; Ποιος λογάριασε ότι μπορεί να χάθηκαν ακόμη και οι ημέρες των διακοπών όποιων από τους Έλληνες μπορούσαν να πάνε και να ξεφύγουν από τη μίζερη πραγματικότητα; Ποιος λογάριασε ότι ταλαιπωρήθηκαν χιλιάδες τουρίστες οι οποίοι ήρθαν να κάνουν διακοπές κι όχι να ψήνονται στους δρόμους, χωρίς να μπορούν να φτάσουν στους προορισμούς τους; Πολύ περισσότερο που στη χώρα μας το μόνο που μας απέμεινε είναι το τουριστικό προϊόν. Ποιος λογάριασε ότι οι αγρότες δεν θα μπορούν να μεταφέρουν τα προϊόντα τους, θα χάσουν πελάτες και εισόδημα; Ποιος λογάριασε ότι τα αγαθά δεν μπορούσαν να τροφοδοτήσουν την αγορά, που στενάζει, και μ’ αυτή την απεργία δέχτηκε ένα ακόμη πλήγμα; Κανείς από τις γνωστές κι ασύδοτες συνδικαλιστικές ηγεσίες, που περίπου επιδιώκουν να συγκυβερνούν τον τόπο στο όνομα των συντεχνιακών συμφερόντων τους… Στη σημερινή κοινωνική μας πραγματικότητα δεν έχει σημασία το πρόβλημα του διπλανού, ακόμη κι αν εμείς το προκαλούμε, αλλά πώς εμείς θα κερδίσομε…
Φυσικά στην περίπτωση της απεργίας στις δημόσιες μεταφορές θα πρέπει να θεωρήσομε ως εξαίρεση τη στάση των απεργών του Ηρακλείου, οι οποίοι απέργησαν, αλλά δεν εμπόδισαν να αναπτυχθούν άλλες δραστηριότητες, δεν απέκλεισαν δρόμους κι εγκατάστάσεις, δεν εμπόδισαν να φύγουν φορτία με αγροτικά προϊόντα, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Σε κάποιο τηλεπαράθυρο (η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης για την κοινωνική αναλγησία μας είναι τεράστια) ρωτήθηκε ο εκπρόσωπος των απεργών για όλες αυτές τις συνέπειες που προκαλεί η κινητοποίηση. Του εντόπισαν ότι, ανεξάρτητα από την ουσία των αιτημάτων του κλάδου του, για να κάνει εκείνος τον αγώνα του χιλιάδες Έλληνες υποφέρουν. Και τι απάντησε ο αθεόφοβος: «κι εσείς οι δημοσιογράφοι όταν κάνετε απεργία μού στερείτε εμένα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω τον αγώνα στην τηλεόραση»… Τέτοια υπευθυνότητα και σοβαρότητα επικεφαλής απεργιακού αγώνα. Με τέτοιους «μπροστάρηδες» θα περάσομε τους σκοπέλους στη χώρα;
Δεν είναι το μόνο παράδειγμα κοινωνικής αναλγησίας αυτό. Οι βαθμολογητές των πανελληνίων εξετάσεων πέταξαν τα στυλό τους και μπροστά στην οικονομική τους ενίσχυση ξέχασαν το ρόλο τους ως παιδαγωγών και μέσω της αγωνίας των παιδιών πίεσαν για το αίτημά τους. Σταμάτησαν επί ημέρες να βαθμολογούν ζητώντας, μ’ αυτό τον τρόπο, να τους δοθεί κάποιο επίδομα. Τα παιδιά, απέναντι στα οποία έχουν την ύψιστη αποστολή να τα εφοδιάσουν με προϋποθέσεις γνώσης και συμπεριφοράς, τους μαθητές τους, δεν τους σκέφτηκαν. Μάλλον τους σκέφτηκαν, αλλά για να τους χρησιμοποιήσουν προκειμένου να κερδίσουν…
Ανάλογα φαινόμενα μ’ αυτά που περιγράψαμε ζούμε πολύ συχνά στα λιμάνια και σε άλλους χώρους, με πολλές άλλες μικρές ή μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες. Το κάνουν κάθε χρόνο, την περίοδο που δεν έχουν δουλειά στα χωράφια, οι μεγαλοαγρότες του κάμπου της Λάρισας, που κόβουν την Ελλάδα στα δύο. Μερικές φορές γίνεται κι απ’ τους δικούς μας αγρότες. Είναι, όμως, δυνατό κάποιος να εκβιάζει για το δικό του (που δεν ταυτίζεται πάντα με το δίκιο) κάνοντας άλλες κοινωνικές ομάδες να υποφέρουν;
Όμως, φαίνεται τελικά ότι δεν είναι μόνο οι συντεχνίες με τέτοια δράση, καθώς πολιτικές δυνάμεις επενδύουν στην εξαθλίωση και στη διεθνή απαξίωση της χώρας για να κερδίσουν κομματικά οφέλη…. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το γενικό ή το εθνικά καλό, θυσιάζεται μπροστά στο κομματικό ή το συντεχνιακό κέρδος…
Το δικαίωμα στη διεκδίκηση ασφαλώς είναι ιερό. Υπάρχει όμως μια ακόμη μεγαλύτερη αξία στη ζωή. Ο σεβασμός του δίπλα και του απέναντι. Ο σεβασμός και η αλληλεγγύη στον άνθρωπο…
Τελευταία, όμως, γίναμε μάρτυρες ενός άλλου παραλογισμού. Επιχειρηματίες που θεωρούν ότι θεμελίωσαν «δικαίωμα» καταπάτησης των δημόσιων χώρων – μερικοί απ’ αυτούς λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους μόνο σε καταπατημένο χώρο- ξεσηκώνονται για το «δίκιο» τους! Για σκεφτείτε: μερικοί κατέλαβαν δημόσια περιουσία, αυτή που ανήκει σ’ όλους μας και όλοι μας μπορούμε να την χρησιμοποιούμε, έκαναν εγκαταστάσεις και μέσω αυτών των καταπατήσεων αναπτύσσουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα κι εξασφαλίζουν τα εισοδήματά τους! Κι επειδή τέθηκε το θέμα ότι αυτή η νοσηρή κατάσταση πρέπει να σταματήσει και οι εγκαταστάσεις στον καταπατημένο δημόσιο χώρο πρέπει να ξηλωθούν, ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε…Απειλές, φωνές, επιχειρήσεις «αυτοπυρπόλησης» για χάρη του τηλεοπτικού φακού, «αμείλικτα» ερωτήματα του τύπου, «κι εγώ πώς θα πληρώσω τους εργαζόμενούς μου αν μου το γκρεμίσετε» ή «χτυπάτε την επιχειρηματικότητα», ή, ακόμη «ποιος θα μου δώσει τα λεφτά που έδωσα για να κάνω την κατασκευή μου», ακούστηκαν με περίσσιο θράσος.
Είναι τόσο παράλογη αυτή η ιστορία που δεν θα έπρεπε κανείς να τη συζητά. Το ξαναγράφω μήπως κάποιος δεν κατάλαβε για τι ακριβώς μιλάμε: πάνω στον αιγιαλό και την παραλία, σε δημόσια έκταση, δηλαδή, έκαναν κατασκευές κι επέκτειναν το χώρο των καφετεριών ή εστιατορίων! Κι επειδή κανείς ποτέ δε μίλησε μέχρι τώρα (ή έκανε τα στραβά μάτια…), ίσως μερικοί νόμισαν ότι θεμελίωσαν και δικαίωμα ιδιοκτησίας! Μάλιστα ένας εξ αυτών επειδή έχει δύο καταστήματα, έχει και δύο εξέδρες για τα μαγαζιά του στην παραλία!
Από πότε μπορεί κανείς να εγείρει αξιώσεις για κάτι που ανήκει σε όλους μας; Τι είδους «κοινωνικός ξεσηκωμός» είναι αυτός που προστατεύει τέτοια νοσηρά φαινόμενα; Τι διεκδικούν και για ποιο πράγμα δικαιούνται να προβάλλουν αιτήματα όπως εκείνο που διάβασα σ’ ένα πανό «ισονομία και ισοπολιτεία»; Για να μη χάσομε τελείως τη λογική μας, η ισότητα στο νόμο, που διεκδικούν εκείνοι οι λίγοι, είναι να κάνουν επιχειρήσεις καταλαμβάνοντας παράνομα και αυθαίρετα την παραλία; Έλεος…
Το ακόμη πιο παράλογο είναι ότι τέτοιας μορφής δραστηριότητες και διεκδικήσεις συνάντησαν τη συμπάθεια και την ανοχή μερικών πολιτικών παραγόντων…Που ζήτησαν να είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους επειδή είναι χρεωμένοι και πρέπει να βγάλουν κάποια χρέη τους τη θερινή περίοδο! Μαζί τους κι ο γνωστός πρόεδρος του ΕΚΗ που πήγε να συμπαρασταθεί στους εργαζόμενους. Εκείνος που δεν συμπαραστέκεται στους εργαζόμενους που απολύονται, για παράδειγμα, από τα μέσα ενημέρωσης στα οποία μπαινοβγαίνει καθημερινά για να προβάλλεται… Ούτε σ’ αυτούς που απομακρύνονται από μεγάλες επιχειρήσεις του τόπου.
Κι ένα ερώτημα για το δήμαρχο των Γουβών: μερικοί φίλοι μου έχουν κάποια χρέη που πρέπει επειγόντως να εξοφλήσουν μέσα στο καλοκαίρι. Μου είπαν λοιπόν να σας ενημερώσω ότι έρχονται στην παραλία του δήμου σας να βάλουν και εξέδρα και να πωλούν παγωτά. Ελπίζουν να έχουν τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη σας. Το ίδιο ελπίζω κι εγώ… Στο πλαίσιο της ισονομίας και της ισοπολιτείας.
Φυσικά τέτοια φαινόμενα καταπάτησης δεν αφορούν μόνο στη συγκεκριμένη περιοχή. Εμφανίζονται και αλλού. Ίσως, όμως, όχι σε τέτοια διάσταση, ούτε με τέτοια «κοινωνική αλληλεγγύη». Και σε κάθε περίπτωση, επειδή υπάρχουν και αλλού, ποιος είπε ότι δεν πρέπει να δράσομε;
Ιδού λοιπόν γιατί επιμένω ότι το πρόβλημά μας είναι πρωτίστως κοινωνικής συμπεριφοράς, κοινωνικής αποσάθρωσης, με συνέπειες οικονομικές και πολιτικές.
Όμως, αυτή την Ελλάδα της παρακμής πρέπει να την ανατρέψομε. Να αποκαταστήσομε αυτό που θα ονομάζαμε «Κοινωνική Δημοκρατία». Διαφορετικά, πάντα κάποια τρόικα θα μας επιβάλλει τα μνημόνιά της, πάντα οι αμέτοχοι θα πληρώνουν για κάποιους άλλους… Πάντα, όμως, στο ίδιο σημείο θα ξαναγυρίζομε…

