Του Γιάννη Ζωράκη

Ολοκληρώνεται αύριο στο Ηράκλειο η τρίτη εβδομάδα χορού, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Μαθητές στα σεμινάρια μπόρεσαν ν’ ανακαλύψουν τεχνικές, να βρουν χορευτικά τον εαυτό τους και να γνωρίσουν το σώμα τους, σε ειδικά workshops από διεθνούς φήμης καθηγητές.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο Juan Kruz Diaz Garaio Esnaola, ένας από τους ιδιαίτερα διάσημους χορευτές παγκοσμίως. Ο Juan Kruz έχει να επιδείξει σημαντικότατες δουλειές, σε επίπεδο χορογραφιών, σκηνοθεσίας, παραγωγής, ανάμεσα στις οποίες εντάσσεται και η συνεργασία του με την Sasha Waltz.

Σ’ ένα διάλειμμα από τα σεμινάρια, ο Juan Kruz μιλά για το έργο του, αλλά και για τα όσα διδάσκει στο Ηράκλειο.

Ερ.: Τι είναι αυτό που διδάσκετε στην εβδομάδα χορού;

Απ.: Ήρθα κατά κύριο λόγο στο Ηράκλειο, για να μοιραστώ με τους χορευτές που συμμετέχουν στα σεμινάρια, αυτό που είναι σημαντικό για τον χορό.

Αυτό που κάνω είναι να επικεντρώνω σε μια πολύ συγκεκριμένη μορφή ανάπτυξης τεχνικών και στη συνέχεια να δω πόσο μπορούμε να αναπτύξουμε την δημιουργία.

Αλλά κάτα κύριο λόγο ήρθα να μοιραστώ με τους χορευτές την εμπειρία και τον εαυτό μου.

Ερ.: Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο χορό;

Απ.: Το πιο σημαντικό πράγμα στο χορό για μένα είναι οι χορευτές να γνωρίσουν το σώμα τους και τις δυνατότητες του πάνω στο χορό. Διότι θεωρώ πως όσες περισσότερες δυνατότητες αναπτύσσει το σώμα μας κι όσο περισσότερο ελεύθεροι αφηνόμαστε, τόσο περισσότερες ευκαιρίες θα έχουμε να παρουσιάσουμε πολλά παραπάνω πράγματα.

Ερ.: Θεωρείτε πως υπάρχουν διαφοροποιήσεις των χορευτών ανάλογα με το είδος χορού που επιλέγουν να μάθουν;

Απ.: Πιστεύω πως ο χορός είναι κοινός ανεξάρτητα από το είδος. Είναι όπως τις διαφορετικές γλώσσες. Το ίδιο ακριβώς πράγμα λέει ένας Ισπανός κι ένας Έλληνας για παράδειγμα, αλλά με άλλο τρόπο. Ακόμα και οι Έλληνες μεταξύ τους έχουν διαφοροποιήσεις ως προς τις διαλέκτους. Το ίδιο θεωρώ πως ισχύει και στον χορό. Όσο διαφορετικά κι αν είναι τα είδη, το σώμα παραμένει ίδιο. Δεν έχει σημασία αν είσαι χιπ χόπερ, μπαλαρίνα ή χορευτής λάτιν. Υπάρχει μόνο το σώμα. Κι αυτό είναι που ο χορευτής θα πρέπει να θέσει στην «υπηρεσία» κάθε είδους χορού. Ο χορευτής θα πρέπει να δώσει όλο του το είναι σ’ αυτό και θα πρέπει να είναι απόλυτα αφοσιωμένος για να εκφράσει το πάθος του.

Ερ.: Είχα την εντύπωση πως το πάθος βγαίνει περισσότερο από τους μη επαγγελματίες, επειδή δεν περιχαρακώνονται στα πρέπει του χορού. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο;

Απ.: Μπορώ να απαντήσω μόνο σε σχέση με την προσωπική μου παρατήρηση. Δεν υποστηρίζω πως μόνο οι επαγγελματίες μπορούν να βγάλουν πράγματα στο χορό. Υποστηρίζω πως χρειάζεται να αναπτυχθεί κάποια συνείδηση προκειμένου να βγουν πράγματα. Κι ο καλός χορευτής είναι αυτός που ξέρει τι αναζητά και για ποιο λόγο επιλέγει καθετί. Η επιλογή δηλαδή έχει να κάνει με μια στάση ζωής. Επιλέγω το χιπ χοπ, γιατί θεωρώ πως ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία και το στυλ μου, για παράδειγμα. Υπ’ αυτή την έννοια πιστεύω πως για να υπάρξει έκφραση στο χορό πρέπει να είναι έντονη η εσωτερική παρόρμηση. Πιθανότερο λοιπόν θεωρώ το γεγονός, η παρόρμηση να βγαίνει από ανθρώπους 100 % αφοσιωμένους στο χορό και συνειδητοποιημένους σε σχέση με αυτό που κάνουν. Και ειδικά στον χορό, δεν μπορείς να κάνεις κάτι αν πρέπει. Αν δεν παθιαστείς και δεν το αγαπήσεις, δεν μπορείς και να εκφραστείς κατάλληλα.