Του Γιάννη Ζωράκη

Η τρίτη “Εβδομάδα χορού” που πραγματοποιείται ως τις 25 Ιουλίου στο Ηράκλειο, έχει για μία ακόμα χρονιά, έναν δικό της άνθρωπο. Τον Δάφνι Κόκκινο, τον διάσημο χορευτή και βοηθό της αξέχαστης Πίνας Μπάους.

Ο Δάφνις ξεκίνησε την καριέρα του από το Ηράκλειο όπου και μεγάλωσε, συνεχίζοντας τις σπουδές του στην κρατική σχολή χορού στην Αθήνα.

Όταν όμως γνώρισε την Γερμανίδα Πίνα Μπάους σε μια παράσταση στο Ηρώδειο, έφυγε εκστασιασμένος για τη Γερμανία προκειμένου να συμμετάσχει στην ομάδα της. Το όνειρο του έγινε πραγματικότητα, η ένταξη του στην ομάδα ήταν άμεση, ενώ η αναγνώριση και η καριέρα του Διεθνής. Φέτος, για δεύτερη χρονιά, ο Δάφνις Κόκκινος εστιάζει στα σεμινάρια που πραγματοποιεί στο κλειστό γυμναστήριο Πατελλών στην τεχνική, ζητώντας από τους χορευτές, να αναδείξουν πτυχές του εαυτού τους.

Για όλα αυτά, μιλά με συνέντευξη του στην “Π”.

Ερ.: Τι είναι αυτό που διδάσκετε στους μαθητές στο πλαίσιο της εβδομάδας χορού;

Αυτό που κάνω περισσότερο είναι να δείχνω στους μαθητές που συμμετέχουν στην εβδομάδα χορού διάφορα κομμάτια από τις δικές μας χορογραφίες, διάφορες κινήσεις σε συνδυασμό με τη μουσική.

Μέσα από τα σεμινάρια προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά που συμμετέχουν να βρουν τις δικές τους κινήσεις κι όχι κινήσεις που ίσως τους έχει διδάξει κάποιος άλλος.

Θέλουμε ο καθένας μέσα από αυτή τη διαδικασία να προχωρήσει σε μια ανακάλυψη του εαυτού του.

Ερ.: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό που προσπαθείτε να μάθετε στους χορευτές;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο στην αρχή να κατανοήσουν οι μαθητές αυτό που προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε. Στην αρχή ο καθένας προσπαθεί να κάνει κινήσεις που ήδη έχει μάθει, κινήσεις που τους έχουν δείξει να κάνουν. Όμως στη συνέχεια ξεκινούν δειλά να βγάζουν δικά τους πράγματα. Βέβαια αρχικά είναι κάτι πολύ μικρό, κάποια μικρά πραγματάκια

Ερ.: Πόσο σημαντικό πιστεύετε πως είναι ο χορευτής να βγάζει την προσωπικότητα του πάνω στη σκηνή;

Αυτό θεωρώ πως είναι κάτι το βασικό. Είναι πολύ σημαντικό ο καθένας να παρουσιάζεται στο χορό, όπως είναι. Θεωρείται κάτι αρκετά βασικό και ταυτόχρονα το πιο δύσκολο ζητούμενο. Αλλά όταν τελικά μπορεί να πραγματοποιηθεί, πάνω στη σκηνή είναι και το πιο μαγικό.

Ερ.:Πείτε μας λίγα λόγια για την ομάδα χορού της Πίνας Μπάους στην οποία είστε μέλος.

Η Πίνα Μπάους άρχισε την ομάδα το 1973 στο Βούπερνταλ στη Γερμανία όταν της ζήτησαν να πάρει την ομάδα της όπερας. Η Τίνα ήταν χορογράφος μέχρι και πέρυσι και κάθε χρόνο έκανε ένα καινούριο κομμάτι. Πολλά κομμάτια έγιναν σε συνεργασία με διαφορετικές πόλεις του κόσμου. Η Τίνα δούλευε πάνω στη διαφορετικότητα και την ατομικότητα του καθενός. Είμαστε 30 χορευτές από 16 διαφορετικές χώρες με τον καθένα να έχει τελείως διαφορετική κουλτούρα από τον άλλο. Σε κάθε κομμάτι τονιζόταν η προσωπικότητα του καθενός. Μπορεί να δείχναμε τεράστια πράγματα και στο τέλος να έβγαινε κάτι πολύ μικρό που είχε όμως τεράστια προσπάθεια πίσω του. Είναι σαν να χτίζεις με ψηφίδες ένα ολόκληρο σπίτι.

Ερ.: Πόσο κοπιαστικό είναι να δουλεύει κάποιος με τη συγκεκριμένη ομάδα;

Είναι πολύ κουραστικό, διότι δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να βγουν οι δεκάδες παραστάσεις και δεν μπορούμε αν δεν είμαστε απόλυτα συγκεντρωμένοι. Το πρόγραμμα μας είναι οκτάωρο κάθε μέρα, τέσσερις ώρες το πρωί και τέσσερις ώρες το απόγευμα. Είμαστε αφοσιωμένοι πάνω σ’ αυτό και δεν γίνεται αλλιώς.



“Μοναδική η εμπειρία στο Μέγαρο Μουσικής”

Ερ.: Φέτος παρουσιάσατε δύο παραστάσεις με την ομάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πώς ήταν το συναίσθημα να συμμετέχετε ως ο μόνος Έλληνας της ομάδας;

Ήταν απίθανό. Ήταν πάρα, πάρα πολύ ωραίο. Τα κομμάτια άρεσαν πάρα πολύ στον κόσμο κι η εμπειρία ήταν μοναδική. Για μένα η παράσταση βέβαια είχε πολύ στρες, γιατί όλοι οι συμμαθητές μου από την Κρατική Σχολή ήταν εκεί, η οικογένεια μου επίσης, όμως η εμπειρία ήταν πραγματικά μοναδική.