Κείμενο: Άρια Χατζηβασίλη

Φωτογραφίες: Χρήστος Οικονομάκης - Άρια Χατζηβασίλη

Πάντα μας ενδιαφέρει να ψάχνουμε για καινούργιους προορισμούς, για μέρη που δεν έχουμε επισκεφθεί και θα θέλαμε να γνωρίσουμε. Έτσι σκέφτηκα να οργανώσω την εκδρομή του Συλλόγου μας στη Βόρεια Εύβοια, για την οποία είχα ακούσει και διαβάσει τα καλύτερα.

Παλιότερα είχαμε πραγματοποιήσει εκδρομή στην Κεντρική Εύβοια με ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή της, τη Δίρφη, όμως η Βόρεια Εύβοια παρέμενε ακόμα ανεξερεύνητη για μας. Ούτως ή άλλως αποτελεί την πιο άγνωστη περιοχή του νησιού, αλλά όπως αποδείχτηκε και την πιο όμορφη. Εκμεταλλευτήκαμε την αργία της 25ης Μαρτίου και αναχωρήσαμε την παραμονή 24 από το Ηράκλειο με το πλοίο των Μινωικών Γραμμών για τον Πειραιά. Τη μέρα της 25ης Μαρτίου ξεκινήσαμε από τον Πειραιά, ένα λεωφορείο γεμάτο με 50 άτομα, όλοι γεμάτοι με κέφι για εξερεύνηση και περιπέτεια. Ελπίζαμε μόνο να είχαμε με το μέρος μας και τον καιρό, να μας βοηθούσε για μια ακόμα φορά ο «θεός» του Ορειβατικού. Φτάσαμε στη Χαλκίδα, διασχίζοντας την εντυπωσιακή γέφυρα που ενώνει την Εύβοια με τη Στερεά Ελλάδα και συνεχίσαμε προς Βορρά. Περάσαμε τη Νέα Αρτάκη, την Καστέλλα, τη Δροσιά και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς τη Βόρεια Εύβοια ακολουθώντας μια πανέμορφη διαδρομή μέσα από δάση πεύκης και ελάτης. Διασχίσαμε το πλατανόδασος του Κηρέα που απλωνόταν δίπλα στον ομώνυμο ποταμό και φτάσαμε στο χωριό Προκόπι, γνωστό από το διάσημο Ναό του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου και συνεχίσαμε μέχρι το χωριό Τρούπι (225 μ). Από εκεί ξεκινήσαμε την πρώτη πορεία μας, την ανάβαση στο Όρος Καντήλι. Από την εκκλησία του χωριού Αγία Τριάδα, άρχιζε το μονοπάτι που ανηφόριζε σε όμορφο δάσος με πεύκα και πλατάνια. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και απειλούσε για βροχή αλλά εμείς συνεχίσαμε απτόητοι. Φτάσαμε στη θέση Σελίνα όπου βρεθήκαμε συντροφιά με τα έλατα. Λίγο αργότερα συναντήσαμε το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής όπου σταματήσαμε για ξεκούραση και ανεφοδιασμό. Από εκεί το μονοπάτι διέσχιζε ένα ξέφωτο με πυκνή βλάστηση και συνέχιζε ανηφορικά με μεγαλύτερη κλίση σε βραχώδες έδαφος. Ξαφνικά το τοπίο καλύφθηκε από ένα πέπλο ομίχλης που δημιούργησε ένα μυστηριακό σκηνικό. Πιο πάνω συναντήσαμε το πέρασμα του Χρυσαετού από όπου με λίγο σκαρφάλωμα φτάσαμε στην Κορυφή Στρουγγίτσα (1245 μ). Από τα ανοίγματα της ομίχλης μπορούσαμε να διακρίνουμε τις επιβλητικές απόκρημνες βραχώδεις ακτές και τη λάμψη του Ευβοϊκού Κόλπου. Οι εικόνες ήταν μοναδικές. Συνεχίσαμε βαδίζοντας με προσοχή κατά μήκος της κορυφογραμμής, συναντώντας εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων αλλά και γυμνές φιγούρες δέντρων που έμοιαζαν απόκοσμες μέσα στην ομίχλη. Αργότερα βρεθήκαμε πάλι σε πυκνό δάσος και κατηφορίσαμε σε πλαγιές και σε ένα ρέμα με γλιστερά βράχια που μας οδήγησε σε ξέφωτο από όπου ξεκινούσε χωματόδρομος που κατέληγε στο χωριό Δαφνούσσα. Με λεωφορείο επιστρέψαμε στο Προκόπι, όπου απολαύσαμε τα τοπικά εδέσματα στις ταβέρνες της κεντρικής πλατείας και στη συνέχεια ακολουθώντας το δρόμο προς Μαντούδι και Στροφυλιά κατευθυνθήκαμε προς την παραλία της Αγίας Άννας, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας Thalatta Seaside Hotel. Η θερμή υποδοχή των ιδιοκτητών, η ευχάριστη ατμόσφαιρα και η θαλπωρή των δωματίων ήταν ότι χρειαζόμασταν στο τέλος μιας κουραστικής μέρας. Την επόμενη μέρα, 26η Μαρτίου ξυπνήσαμε ανανεωμένοι, απολαύσαμε το πλούσιο πρωινό μας και ξεκινήσαμε με το λεωφορείο για το Πήλι. Το χωριό αυτό βρίσκεται στην άκρη ενός μικρού κόλπου, στην ανατολική ακτή της Βόρειας Εύβοιας, σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του Όρους Πυξαριά, ενώ η διαδρομή από το Προκόπι είναι πανέμορφη, μέσα από δάση με πεύκα, κουμαριές, έλατα και πλατάνια. Από το Πήλι (25 μ) ξεκινήσαμε την ανάβαση στον Πυξαριά. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ζεστή. Από μονοπάτι πλάι σε μια ρεματιά και από χωματόδρομο φτάσαμε στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία από όπου θαυμάσαμε τη θέα προς τις ανατολικές παραλίες της Εύβοιας. Συνεχίσαμε στο χωματόδρομο μέχρι το εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου όπου ξεκουραστήκαμε για λίγο στη σκιά των πελώριων πλατάνων και μετά από μονοπάτι μέσα από πεύκα φτάσαμε στη θέση Μνημείο (535 μ). Στο σημείο αυτό χωριστήκαμε σε 2 ομάδες, η μεγαλύτερη με 31 άτομα θα επέστρεφε χαλαρά από την ίδια διαδρομή στο Πήλι και η δεύτερη ομάδα με 13 άτομα θα συνέχιζε για την ανάβαση στην κορυφή και τη διάσχιση του Πυξαριά. Με τη δεύτερη ομάδα ξεκινήσαμε περπατώντας σε ανηφορικό εμφανές μονοπάτι μέσα από λιβάδια και δάσος από πανύψηλα έλατα. Ψηλότερα συναντήσαμε τα πυξάρια, τους ιδιαίτερους αειθαλείς θάμνους που έχουν δώσει το όνομα τους στο βουνό. Με έντονη ανάπτυξη και λαμπερό φύλλωμα καταλάμβαναν πλήρως τις πλαγιές του βουνού χαρίζοντας τους ένα ζωηρό πράσινο χρώμα. Φτάσαμε σε ένα ξέφωτο και πλησιάσαμε στο χείλος της κάθετης πλαγιάς από όπου απολαύσαμε τη μαγευτική θέα προς το Αιγαίο και τις ανατολικές ακτές του νησιού. Συνεχίζοντας ανηφορικά προς την κορυφογραμμή, σε ανοιχτό ορίζοντα, θαυμάζαμε γύρω μας τα υπόλοιπα βουνά της Εύβοιας, το Καντήλι, το Ξηρό Όρος, το Τελέθριο και στο Νότο τη χιονισμένη Δίρφυ. Σκαρφαλώνοντας σε βράχια και διασχίζοντας τα πυκνά φυλλώματα των θάμνων φτάσαμε στην Κορυφή του Πυξαριά (1326 μ). Τα μάτια μας δεν χόρταιναν να κοιτάζουν το θαυμαστό τοπίο που μας περιέβαλε. Αφού ξεκουραστήκαμε, ξεκινήσαμε την κατάβαση, η οποία τελικά αποδείχτηκε αρκετά επίπονη γιατί είχαμε να διασχίσουμε πλαγιές με πολύ πυκνή βλάστηση από πυξάρια, άλλες με μεγάλη κλίση και πετρώδες ασταθές έδαφος, ψάχνοντας για υποτυπώδη ή ανύπαρκτα μονοπάτια. Η ώρα περνούσε και βρισκόμασταν ακόμα μακριά από τον προορισμό μας, το χωριό Βλαχιά. Ο ήλιος έδυσε και έδωσε τη θέση του σε ένα ολόφωτο φεγγάρι που μας βοήθησε καθώς περπατάγαμε σε σάρες και πυκνές συστάδες δέντρων. Μετά από 13 ώρες περιπετειώδους πορείας φτάσαμε επιτέλους σε δασικό δρόμο, από όπου φορτηγάκια μας μετέφεραν στη Βλαχιά. Με το λεωφορείο πήγαμε στο Πήλι, όπου μας υποδέχτηκε η υπόλοιπη ομάδα και ένα τραπέζι γεμάτο με νόστιμα φαγητά. Αργοπορημένοι και κουρασμένοι αλλά εμπλουτισμένοι από τη γνωριμία μας με αυτό το υπέροχο βουνό και τη δυνατή εμπειρία της διάσχισης του, φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Η επόμενη μέρα, 27η Μαρτίου μας βρήκε ξεκούραστους και ορεξάτους για νέες περιπέτειες. Ξεκινήσαμε για τους Κουρκουλούς (415 μ) και το Ξηρό Όρος. Από την πλατεία του χωριού ανηφορίσαμε από δασικό δρόμο μέχρι την πηγή στη θέση Παλαιοχώρι και τον Μουλακότοπο. Από εκεί ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι μας οδήγησε στα Αρδάλωνα, παλιά αλώνια της περιοχής και μετά σε δάσος με έλατα, δρυς και σφενδάμια. Πολύχρωμα αγριολούλουδα στόλιζαν τη φύση. Απολαύσαμε στο έπακρο το ευχάριστο χαλαρό περπάτημα σε αυτό το μαγευτικό τοπίο που έλαμπε στη λιακάδα. Περνώντας από ένα μικρό λούκι φτάσαμε στην Κορυφή του Ξηρού Όρους (916 μ) από όπου αγναντέψαμε όλα τα βουνά της Εύβοιας αλλά και τα νησιά των Σποράδων. Συνεχίσαμε για λίγο στην κορυφογραμμή και μετά περπατήσαμε σε δάσος, όμοιο με εκείνο των παραμυθιών. Ξεκουραστήκαμε σε ένα ξέφωτο με παιδική χαρά και ξύλινους πάγκους. Από εκεί συνεχίσαμε για τον καταρράκτη του Δρυμώνα. Τα πέτρινα σκαλιά μας οδήγησαν στη βάση του ονομαστού καταρράκτη που μας μάγεψε πραγματικά με την ομορφιά του. Ο χείμαρρος του νερού έπεφτε με θόρυβο σχηματίζοντας μικρή λιμνούλα και πλαισιώνονταν από πανύψηλα δέντρα. Λίγο παρακάτω αντικρίσαμε ακόμα ένα θαύμα της φύσης, ένα κανάλι νερού να έχει σμιλέψει το βράχο και ακολουθώντας ελικοειδή πορεία να χύνεται σε μια λιμνούλα με καταπράσινα νερά. Οι όμορφες αυτές εικόνες μας συνόδεψαν στη διαδρομή μας προς τη Λίμνη, τον γραφικό παραθαλάσσιο οικισμό. Χτισμένος αμφιθεατρικά μέσα σε μικρό φυσικό λιμάνι με παραδοσιακά λευκά κεραμοσκεπή σπίτια, στενά σοκάκια, πολλές ψαροταβέρνες στους πρόποδες του κατάφυτου από πεύκα Όρους Καντήλι έμοιαζε με ζωγραφιά. Περάσαμε το απόγευμα κάνοντας βόλτα στο χωριό και καταλήξαμε σε μια από τις ψαροταβέρνες. Επιστρέψαμε το βράδυ κεφάτοι στην παραλία της Αγίας Άννας. Φρεσκαρισμένοι κατεβήκαμε αργότερα στο μπαρ του ξενοδοχείου μας όπου οργανώθηκε το αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Η μουσική, το τραγούδι, ο χορός και το κέφι φούντωσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες που με δυσκολία βρήκαμε το δρόμο για τα κρεβάτια μας. Έτσι ξημέρωσε και η τελευταία μέρα της εκδρομής, η 28η Μαρτίου. Ξυπνήσαμε αργά και μετά το πρωινό ετοιμαστήκαμε, φορτώσαμε τις αποσκευές μας και ξεκινήσαμε για την Αιδηψό, ακολουθώντας τον βόρειο άξονα. Περνώντας από τα χωριά Αγία Άννα, Παππάδες, Αρτεμίσιο και Ιστιαία φτάσαμε στα Λουτρά Αιδηψού. Η λουτρόπολη αυτή έχει πολλά υδροθεραπευτήρια και είναι γνωστή από την αρχαιότητα για τις ιαματικές πηγές της. Ο μύθος λέει πως ο Ήφαιστος, μετά από παράκληση της θεάς Αθηνάς που ζήτησε τα λουτρά για τον αγαπημένο της Ηρακλή, χτύπησε τη γη με το σφυρί και ανάβλυσαν τα ιαματικά θερμά. Κάναμε βόλτα στην πόλη για να θαυμάσουμε τα νεοκλασικά κτίρια και τα παλιά υδροθεραπευτήρια, ενώ μερικοί έκαναν λουτροθεραπεία στις θερμές πηγές στη θάλασσα ή σε κάποιο υδροθεραπευτήριο. Δεν παραλείψαμε βέβαια στο τέλος να επισκεφτούμε κάποιο από τα γραφικά ψαροταβερνάκια της πόλης. Το απόγευμα συγκεντρωθήκαμε στο πορθμείο για να επιβιβαστούμε στο φέρι μποτ που θα μας περνούσε απέναντι στην Αρκίτσα. Καθώς απομακρυνόμασταν με το καράβι βλέπαμε να διαγράφονται πεντακάθαρα μπροστά μας οι σιλουέτες των βουνών που ανεβήκαμε τις προηγούμενες μέρες, το Καντήλι, τον Πυξαριά, το Ξηρό Όρος. Αποχαιρετίσαμε το εξαίσιο αυτό νησί που μας κατέπληξε με τα κάλλη του και τις ομορφιές του. Από την Αρκίτσα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για τον Πειραιά. Φτάσαμε αργά το βράδυ και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο των Μινωικών Γραμμών που θα μας μετέφερε στο νησί μας. Ξημερώματα της Μεγάλης Δευτέρας, 29 Μαρτίου επιστρέψαμε στο Ηράκλειο. Μια όμορφη περιπέτεια είχε φτάσει στο τέλος της. Τα έντονα συναισθήματα και οι υπέροχες εικόνες θα μας κρατούσαν συντροφιά για το επόμενο διάστημα. Η εκδρομή αυτή ήταν για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία. Ευχαριστώ πολύ όλους τους συμμετέχοντες για την καλή διάθεση και το ζωντανό πνεύμα τους.