
Μήνυμα ζωής οργώνοντας την Ελλάδα με ένα ποδήλατο
Aπό τον Προμαχώνα Σερρών στη Ζάκρο ο Παντελής Τζερτζεβέλης
Όπως λέει, οι τελευταίες ημέρες του ταξιδιού του στην Κρήτη ήταν και οι καλύτερες. Όχι επειδή έφθανε στο τέλος, αλλά γιατί στο πλευρό του ήταν και η οικογένειά του: «Είναι πολύ σημαντικό στα σημεία, όπου οι δυνάμεις σε εγκαταλείπουν, η θέληση δοκιμάζεται και η αντοχή φθάνει στα όριά της, να έχεις την οικογένειά σου.
Ό,τι ακριβώς έγινε και με εμένα. Επίσης, θυμάμαι ότι δάκρυσα, παίρνοντας την κατηφόρα και βλέποντας τη θάλασσα. Τελείωσε, είπα από μέσα μου. Ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου, η οποία μένει ακόμη και σήμερα ανεξίτηλη»
Μήνυμα ζωής και δύναμης ψυχής στέλνει ο 41χρονος μηχανολόγος-μηχανικός και δημοσιογράφος ταξιδιωτικών και αυτοκινητικών θεμάτων, Παντελής Τζερτζεβέλης, ο οποίος «όργωσε» με το ποδήλατο του ολόκληρη την Ελλάδα, από το βορρά έως το νότο. Ο 41χρονος άνδρας διένυσε περισσότερα από 2.500 χιλιόμετρα, ξεκινώντας ένα ταξίδι γεμάτο εμπειρίες, χρώματα, γεύσεις και εικόνες από τον Προμαχώνα Σερρών με τελικό προορισμό, την Κάτω Ζάκρο Λασιθίου.
Ο ..ατρόμητος Παντελής Τζερτζεβέλης έχει ήδη αναρριχηθεί δύο φορές στα Ιμαλάϊα, μιλάει με ιδιαίτερη συγκίνηση για τον άθλο που πέτυχε μέσα σε 43 ημέρες, με εφόδια λίγη τροφή, ένα μπουκάλι νερό και τον υπνόσακο του.
"Πάντα ήθελα να κάνω κάτι πολύ δυνατό. Πάντα ήθελα να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να δείξω, πρώτα σ' εμένα, ότι τίποτα δεν πρέπει να μας σταματάει. Και το λέω εγώ, που το 2002 πληροφορήθηκα ότι έπασχα από καρκίνο στο παχύ έντερο. Μετά από πολλές εγχειρήσεις, χημειοθεραπείες, αγωνία και θέληση για να ζήσω, ξεπέρασα -τελικά- το πρόβλημα, στέλνοντας το μήνυμα σε όλο τον κόσμο, ότι όλα μπορούμε να τα πετύχουμε".
Αφιερώνει το ταξίδι που έκανε πριν από καιρό, σε όλους τους απλούς ανθρώπους που συνάντησε στη διαδρομή, αλλά και στους τρεις φίλους του που χάθηκαν πριν από 12 χρόνια στον Όλυμπο.
Για ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής, η γυναίκα του Τζένη και η κόρη του ακολουθούσαν μ' ένα αγροτικό αυτοκίνητο, ως μονάδα υποστήριξης. Όμως, μέχρι ένα σημείο, γιατί υπήρχαν άπειρα απροσπέλαστα σημεία. «Δυστυχώς, μέσα σε όλες τις μέρες, τη γυναίκα και την κόρη μου τις είδα ελάχιστες ημέρες. Όμως, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις ότι έχεις δίπλα σου κάποιους ανθρώπους που σε αγαπούν. Μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη της διαδρομής, έμαθα να ζω μόνος μου για τις συγκεκριμένες μέρες. Μου άρεσε που κάθε βράδυ άνοιγα τον υπνόσακο και αφηνόμουν στο αεράκι και τη μαγεία των ελληνικών τοπίων. Την άγνωστη αυτή Ελλάδα, την οποία δεν γνωρίζουμε και είναι πολύ ομορφότερη από αυτή που ξέρουμε και θαυμάζουμε καθημερινά».
Το ιδιόμορφο ταξίδι του είχε και πολλές αντιξοότητες. «Πολλά μονοπάτια δεν είναι σημαδεμένα και αυτό σίγουρα ήταν λίγο επικίνδυνο. Όμως, έχοντας θέληση, ξεπερνάς κάθε εμπόδιο. Αυτό, πάντως, που μου άρεσε περισσότερο, είναι ότι οι απλοί άνθρωποι, σε κάθε απομακρυσμένο χωριό, με έβαζαν στο σπίτι τους και μου έδιναν μέρος του φαγητού τους. Έμαθα χιλιάδες ιστορίες από τους παππούδες και αλήθειες που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Γνώρισα δεκάδες παιδιά που ερχόντουσαν και αυτά δίπλα στο δικό μου ποδήλατο και με συντρόφευαν για κάποια χιλιόμετρα. Μου άρεσαν οι πίτες των γιαγιάδων, που μου έδιναν για το δρόμο και οι ευχές που έπαιρνα από τους μεγαλύτερους. Είδα, επίσης, και μια άλλη Ελλάδα, να κοιμάται μόλις βραδιάζει, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρικό και δεν γνωρίζουν καλά-καλά τι σημαίνει τηλεόραση, αλλά και αγρότες να ξυπνούν στις 4 το πρωί για να πάνε στα χωράφια να δουλέψουν ώστε να ολοκληρώσουν αυτά που έχουν να κάνουν, πριν ανέβει ψηλά ο ήλιος. Είδα και έζησα από κοντά τη μεγάλη προσπάθεια των βοσκών και τη δυσκολία να μαζέψουν κάθε βράδυ το γάλα. Γι' αυτούς τους ανθρώπους, όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε πολλά και να χαρίσουμε μέρος της καρδιάς μας. Γιατί θεωρώ ότι, αυτοί είναι οι ακρίτες και φυλούν τις Θερμοπύλες, τα ήθη και έθιμα, καθώς και τις παραδόσεις μας».
Όπως λέει, οι τελευταίες ημέρες του ταξιδιού του, στην Κρήτη ήταν και οι καλύτερες. Όχι, επειδή έφθανε στο τέλος, αλλά γιατί στο πλευρό του ήταν και η οικογένειά του: «Είναι πολύ σημαντικό στα σημεία, όπου οι δυνάμεις σε εγκαταλείπουν, η θέληση δοκιμάζεται και η αντοχή φθάνει στα όριά της, να έχεις την οικογένειά σου. Ό,τι ακριβώς έγινε και με εμένα. Επίσης, θυμάμαι ότι δάκρυσα, παίρνοντας την κατηφόρα και βλέποντας τη θάλασσα. Τελείωσε, είπα από μέσα μου. Ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου, η οποία μένει ακόμη και σήμερα ανεξίτηλη».

