Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Ο Σολ είναι σήμερα παππούς. Εχει άσπρες τρίχες στη μουσούδα, καταρράκτη στα μάτια, αρθριτικά, πρόβλημα με την καρδιά του. Είχε φθάσει από την περιοχή της Ιεράπετρας στη Φιλοζωική Κρήτης, τραυματισμένος σε ηλικία 6 ετών. Οταν αποθεραπεύθηκε κανείς δεν τον ήθελε.

Η Κορέντζα Βλαστού, τον υιοθέτησε και από τότε μοιράστηκε μαζί του πολλά ευτυχισμένα χρόνια.

Η αφοσίωση και η ευγνωμοσύνη στο βλέμμα του, είναι το δικό του “ευχαριστώ” για όσα του έχει προσφέρει μέχρι σήμερα.

Η Κορέντζα, μας γράφει την ιστορία του:

“Επιδιώκω να είμαι ο άνθρωπος που πιστεύει ο σκύλος μου ότι είμαι”. Μια έκφραση που διάβασα κάποτε και της οποίας αργότερα, όταν κατέληξα να μοιράζομαι την ζωή μου με τον Σολ, κατάλαβα το νόημα.

Ως ενεργή εθελόντρια της Φιλοζωικής Κρήτης από την ηλικία των 12 ετών, έχουν περάσει πολλά σκυλιά από τα χέρια μου. Γενικώς, δεν μπορώ να πω ότι είχα ή έχω μια αγαπημένη ράτσα ή ότι κάνω σεξιστικές διακρίσεις αλλά έμαθα από νωρίς ότι ο κάθε σκύλος, όπως και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χαρακτήρα.

Η αλήθεια είναι πως δεν με τραβούσαν ποτέ τα “λυκόσκυλα” (Γερμανικοί και Βέλγικοι Ποιμενικοί κτλ.)... αλλά να που κάποτε γνώρισα τον Σολ. Ο Σολ είχε έρθει, τραυματισμένος, από την περιοχή της Ιεράπετρας. Ένας μεγάλος, αρσενικός Βέλγικος Ποιμενικός, περίπου 6 ετών. Έμεινε μαζί μας μέχρι την πλήρη ανάρρωση του κι έπειτα δεν ήθελε κανείς να τον υιοθετήσει... βλέπετε, είχε προ πολλού ξεπεράσει την ευνοϊκή ηλικία των κουταβιών που όλοι προτιμάμε.

Γνωρίζοντας τον καλύτερα, θα μπορούσα να πω ότι κάπως “δέσαμε”. Παρά το γεγονός ότι δεν τον εκπαίδευσα ποτέ, δεν λέρωσε ποτέ μέσα στο σπίτι, με ακολουθεί πάντα πιστά και με ακούει (εκτός αν τίθεται θέμα φαγώσιμου κάπου στο πάτωμα!), με καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να του μιλήσω. Τι παραπάνω θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος από τον καλύτερο του φίλο; (χωρίς παρεξήγηση για τους καλούς ανθρώπινους φίλους μου!).

Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτόν, το μπάνιο μας στην θάλασσα, την παρέα του στο αυτοκίνητο και την γκρίνια του όταν πλησιάζει η γάτα στον χώρο όπου ξαπλώνει. Την λαιμαργία του, την απάθεια του μπροστά στο μπαλάκι του τένις και την βοήθεια του για να ξεπεράσουν μερικά παιδιά τον φόβο τους για τα σκυλιά.

Η αλήθεια είναι πως θα πρέπει όμως να το περάσω σύντομα κι αυτό... είναι πλέον 13 ετών, με άσπρες τρίχες στην μουσούδα του, βαρηκοΐα, λίγο καταρράκτη στα μάτια, αρθριτικά, πρόβλημα στην καρδιά και ας μην αρχίσουμε με τον καρκίνο!

Κάθε πρωί παίρνει ένα κοκτέιλ φαρμάκων και συνεχώς λέμε πως θα πρέπει να τον γράψουμε στο ΚΑΠΗ! Παρʼόλα αυτά, πάντα θα υιοθετώ ηλικιωμένα σκυλιά και ποτέ δεν θα άλλαζα τον Σολ με κανέναν στον κόσμο».