Του Ν. Τσαγκαράκη
Περιπέτεια και ρομάντζο σε άνισες συνταγές.
THE A-TEAM
Σκην.: Τζο Κάρναχαν
Πρωτ.: Λίαμ Νίσον, Μπράντλι Κούπερ, Κουίντον “Ράμπατζ” Τζάκσον, Σάρλτο Κόπλυ, Τζέσικα Μπιλ, Πάτρικ Γουίλσον, Τζέραλντ ΜακΡάνυ, Γιουλ Βάσκεζ, Χένρυ Τσέρνυ
Μια ομάδα στρατιωτών των Ειδικών Δυνάμεων των Η.Π.Α. κατηγορείται άδικα για ένα έγκλημα που δε διέπραξαν, και προσπαθούν ν’ αποκαλύψουν τους πραγματικούς ενόχους και ν’ αποκαταστήσουν τη φήμη τους.
Κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε σε πέντε σεζόν από το αμερικανικό δίκτυο NBC από το 1983 ως το 1987. Ο υπεύθυνος για το κινηματογραφικό αποτελεσμα είναι ο Κάρναχαν, ο οποίος είχε δώσει το αρκετά καλό δράμα αστυνομικής διαφθοράς «Narc» το 2002. Εδώ δείχνει να έχει πολύ ξεκάθαρη άποψη για το τι θέλει να κάνει, δηλαδή μια εξωφρενική περιπέτεια με μεγάλες δόσεις χιούμορ. Το καταφέρνει από πολλές απόψεις, αλλά ο επιπόλαιος χειρισμός σε ορισμένες τεχνικές λεπτομέρειες, είναι αυτός που υπονομεύει την ευρηματικότητα της ταινίας και την -ούτως ή άλλως οριακή- αληθοφάνεια των σκηνών δράσης. Ένα παράδειγμα που χαρακτηρίζει ολόκληρη την ταινία είναι η πρώτη σκηνή, όπου ο Χάνιμπαλ απελευθερώνεται και εξουδετερώνει δύο σκυλιά που του επιτίθενται για να τον κατασπαράξουν. Η φιγούρα του χάνεται στο σκοτάδι, ακολουθούν τα σκυλιά, και αμέσως μετά τα βλέπουμε να βγαίνουν με τα λουριά τους ενωμένα με τις χειροπέδες του Χάνιμπαλ. Έξυπνη κίνηση που θα ήταν πιο απολαυστική αν η ηχητική μπάντα δεν ήταν απολύτως σιωπηλή όσο οι τρεις τους βρίσκονται στο σκοτάδι, χωρίς να ακούγεται το παραμικρό σημάδι πάλης, αγκομαχητού ή προσπάθειας. Χάρη στη δυναμική ερμηνεία του Νίσον, ο Χάνιμπαλ μπορεί εύκολα να πείθει ως ένας πολύ έξυπνος και ικανός στρατιωτικός, αλλά δεν είναι μάγος, και η ταινία υποτιμά τις λεπτομέρειες που κάνουν το απίθανο όχι απλώς πιστευτό αλλά αξιοθαύμαστο… Το ίδιο συμβαίνει και με το τανκ στον αέρα: το ολοκληρωτικά ψηφιακό εξωτερικό της σκηνής μειώνει την αληθοφάνεια, όπως και στην εξίσου θεαματική απαγωγή του ‘άραβα’ με το ελικόπτερο. Αντιθέτως, η τούμπα με το ελικόπτερο στο αρχικό κυνηγητό φαίνεται (και μάλλον είναι) ένα πραγματικό πολύ εντυπωσιακό ακροβατικό που πιστοποιεί τη διασκεδαστική απερισκεψία του Μέρντοκ.
Αναλόγως λοιπόν με την ανεκτικότητα με την οποία θα σταθεί κανείς απέναντι σ’ αυτές τις τεχνικές κακοτοπιές, θ’ απολαύσει μια ανέμελη, πλούσια περιπέτεια με απανωτές σκηνές δράσης, στιβαρό καστ που διασκεδάζει τους ρόλους του χωρίς να τους γελοιοποιεί, κι ένα σενάριο ισχνό αλλά γερό, καθώς η υπόθεση είναι οργανωμένη στοιχειωδώς, αλλά με αρκετά κίνητρα και συσχετισμούς για να ενεργοποιήσει τους ήρωες και να θεμελιώσει τη δράση.
THE BACK-UP PLAN
Σκην.: Άλαν Πουλ
Πρωτ.: Τζένιφερ Λόπεζ, Άλεξ Ο Λάφλιν, Μικαέλα Γουάτκινς, Έρικ Κρίστιαν Όλσεν, Μελίσα Μακάρθι, Λίντα Λάβιν, Άντονυ Άντερσον
Η Ζόι είναι μια κοπέλα που έχει απογοητευτεί από τις -κυριολεκτικά- άκαρπες σχέσεις τις και αποφασίζει να ενεργοποιήσει αυτό που αποκαλεί ‘εναλλακτικό σχέδιο’ (το back-up plan του τίτλου), να προχωρήσει σε τεχνητή γονιμοποίηση χρησιμοποιώντας το σπέρμα ενός άγνωστου δότη. Η επέμβαση είναι επιτυχημένη, αλλά αμέσως μετά το τέλος της η Ζόι γνωρίζει τελικά τον μεγάλο της έρωτα, οποίος την ερωτεύεται εξίσου παθιασμένα και θα πρέπει να συμβιβαστεί με την απόφασή της. Στην πορεία αποδεικνύεται ότι η Ζόι είναι εκείνη που δεν έχει μάθει να εμπιστεύεται τους άλλους και να δίνεται ολοκληρωτικά.
Το άστοχο χιούμορ αυτής της ρομαντικής κομεντί φαίνεται από το πρώτο της κάδρο: κοντινό στα ατημέλητα δάχτυλα των ποδιών της Ζόι με τη φωνή της να τα σχολιάζει. Αυτό όμως δε μπορεί με τίποτα να προετοιμάσει για ένα γκαγκ που ακολουθεί αργότερα, με ένα τρίχρονο κοριτσάκι να πετάγεται κάτω από μια ζακέτα και ν’ αποκαλύπτεται ότι θηλάζει τη μητέρα του. Γενικά η ταινία κινείται ανάμεσα σε αστεία που ανήκουν σε ταινία του Γουίλ Φέρελ, και αστεία που δεν έχουν χιούμορ, όπως η υποτιμητική γραφικότητα της ομάδας υποστήριξης ανύπαντρων μητέρων. Η τροχιά της ηρωίδας υποτίθεται ότι την θέλει να ωριμάζει και ν’ αποδέχεται έναν δεύτερο άνθρωπο στη ζωή της, ξεπερνώντας το τραύμα της απώλειας της μητέρας της, ένας στόχος που είναι απλώς διακοσμητικός στην πλοκή, χωρίς να υποστηρίζεται συστηματικά.
Η Λόπεζ κάνει ακόμα μια αδιάφορη εμφάνιση, ενώ το τελευταίο πεντάλεπτο ξεσπάει αδικαιολόγητος συντηρητισμός. Ενώ το φιλμ θα μπορούσε να έχει τελειώσει ωραιότατα όταν ξαπλώνουν μαζί στο κρεβάτι αφού ο Σταν έχει διαβάσει παραμύθια, το σενάριο νιώθει την ανάγκη να προσθέσει ακόμα μία σεκάνς με δύο σκηνές που δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται εκεί για να καθησυχάσουν το συντηρητικό κοινό που τα θέλει όλα σύμφωνα με τους νομούς θεού και ανθρώπων. Στη μία σκηνή γίνεται πρόταση γάμου (κάτι καθόλου αυτονόητο αλλά ούτε κι απαραίτητο μέχρι τότε), ενώ στην επόμενη η Ζόι υπονοεί ότι μένει για δεύτερη φορά έγκυος, σαν να πρέπει να αποζημιωθεί κι ο Σταν μ’ ένα δικό του παιδί για την καλή του θέληση.

