Του Νίκου Αμανάκη*

Πιστεύω ότι αυτά που θα καταθέσω στις παρακάτω αράδες αποτελούν μια φωνή αγωνίας, μια φωνή της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που στενάζει κάτω από το βάρος της βάρβαρης και απάνθρωπης πολιτικής που οδηγεί πολλούς στη φτώχια και στην εξαθλίωση χωρίς να πειστεί ότι στο βάθος του χρόνου θα συναντήσει το νησί της σωτηρίας ή την όαση της ανακούφισης.

Αυτό δεν αποτελεί μια κακόβουλη προφητεία. Πρώτος έκανε τη διαπίστωση ο υπουργός Οικονομικών με τη δήλωση του ότι “με αυτά τα μέτρα θα μπορέσει η χώρα να δανειστεί και όχι να βγει από την ύφεση”. Αλλά και το νέο αφεντικό της πολιτικής και της οικονομίας μας Όλι Ρεν δήλωσε ότι “και το 2011 και το 2012 θα παρθούν ανάλογα μέτρα και βλέπουμε”.

Αυτό εξάλλου φαίνεται από το γεγονός ότι παρά τα αιματηρά μέτρα που πάρθηκαν, η Ελλάδα δανείστηκε 5 δισ. Με επιτόκιο 6,38, που σημαίνει ότι θα πληρώσουμε πάνω από 750 εκ. ευρώ τόκους.

Δεν είναι απαραίτητο να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να διαπιστώσει ότι το παρόν και το μέλλον είναι ζοφερό. Η κρίση από χρηματοπιστωτική έχει μετατραπεί σε οικονομική, κοινωνική, πολιτική.

Ολοι γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουμε φτάσει, αποκλειστική ευθύνη έχουν το χρηματοπιστωτικό και εμποροβιομηχανικό κεφάλαιο στα πλαίσια της θεοποίησης της αγοράς και των κερδών σε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που επικρατεί παγκόσμια, στην ΕΕ και στη χώρα μας. Την ώρα που η κρίση διογκώνεται και ενώ το κεφάλαιο κερδοσκοπεί, το κόστος της κρίσης μεταφέρεται στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους, στους νέους. Παρουσιάζονται ως υπεύθυνοι παράγοντες οι μισθοί και οι συντάξεις, τα δημόσια συστήματα Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας Κοινωνικής Ασφάλισης. Για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εργαζόμενοι, ενώ όλοι αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα (και τους γνωρίζουμε), όχι μόνο μένουν στο απυρόβλητο, αλλά παρουσιάζονται με το προσωπείο εξυγίανσης, του διασώστη, του σωτήρα. Είναι όλοι αυτοί που καλυμμένοι πίσω από το άρμα των φιλελεύθερων πολιτικών, είναι πάλι μπροστά μας. Είναι οι κερδοσκόποι, οι τοκογλύφοι, οι φοροφυγάδες, οι φοροκλέπτες, οι εισφοροδιαφυγάδες, οι φοροαπαλλαγμένοι, οι κλέφτες, οι αεριτζήδες, οι παπαγάλοι της πολιτικής, τα παπαγαλάκια των Μέσων Ενημέρωσης, τα λαμόγια, οι βατοπεδινοί, οι Siemens club, οι τραπεζίτες, οι πλαστογράφοι όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί.

Είναι αυτοί που στο όνομα (τάχα μου) του πατριωτισμού και της σωτηρίας, τιμωρούν τη εργασία, την νομιμότητα και το επί δικαίου αίσθημα, εξαθλιώνουν το μεροκάματο, υποτιμούν τον μόχθο, απελπίζουν τη νεολαία, χειραγωγουν την οικογένεια, πληγώνουν την καθημερινότητα, ληστεύουν τον εργάτη, σταματούν το σπουδαστή, απογοητεύουν το παιδί, τρομοκρατούν την εργαζόμενη γυναίκα, μαστιγώνουν τον άνεργο, υποβαθμίζουν την Υγεία, συρρικνώνουν την Παιδεία και οδηγούν την κοινωνία στην εξαθλίωση.

Παρουσιάζουν, ως μάνα εξ ουρανού, τους μάγους των αγορών, τους υποτιθέμενους γκουρού της οικονομίας, τον Σόρος, τον Πόλσον, τον Ρουμπινί, τον..., που γέμισαν τον κόσμο φούσκες και ανομήματα.

Μετέτρεψαν την ελληνική κυβέρνηση διεκπεραιωτή των επιβουλούσεών τους. Στόχος τους ένας. Η καθυπόταξη των εργασιακών κατακτήσεων δεκαετιών. Κι έβαλαν το δίλημμα. Ή θα ματώσουμε ή θα πτωχεύσουμε. Και αποφάσισαν να πτωχεύσουν αυτούς που ματώνουν καθημερινά. Την πτώχευση των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Την ίδια ώρα η ΕΕ και το ΔΝΤ υφαίνουν την αναπαραγωγή ενός πολιτικο-οικονομικού συστήματος που εξασφαλίζει τα προνόμια των λίγων σε βάρος της ζωής των χαμηλών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.

Οι αποφάσεις της κυβέρνησης, που με πρωτοφανή αγριότητα λεηλατούν την εργασία και τα ασφαλιστικά δεδομένα, όχι μόνο κινούνται οριακά επί του συντάγματος, αλλά προκαλούν απροκάλυπτα και την νοημοσύνη των πολιτών.

Λίγα παραδείγματα για του λόγου το αληθές.

Α- Περικόπτει τους μισθούς (ο κάθε εργαζόμενος στο Δημόσιο έχει απώλεια πάνω από 3 μισθούς ετησίως), για να εξοικονομηθεί ένα ποσό της τάξεως των 500 εκ. ευρώ, που είναι πολλαπλά μικρότερο ποσό από την ετήσια φοροκλοπή του ΦΠΑ.

Β- Παγώνει και περικόπτει τις συνάξεις για να εξοικονομήσει 150 εκ. όταν μειώνοντας 4 μόνο κωδικούς εξόδων υπουργείων (από τους εκατονάδες κωδικούς) μπορεί να εξασφαλίσει 198 εκ.

Πιο συγκεκριμένα:

•Από τον κωδικό 515 για συμβούλια και επιτροπές που προβλέπονται 49 εκ., μπορούν να μειωθούν σε 24 και να εξοικονομηθούν 25 εκ.

• Από τον κωδικό 840 για δημόσιες σχέσεις που προβλέπονται 26 εκ. μπορούν να μειωθούν σε 12 και να εξοικονομηθούν 14 εκ.

• Από τον κωδικό 871 για μελέτες προς το Δημόσιο που προβλέπονται 134 εκ., μπορούν να μειωθούν στα 60 εκ. (τουλάχιστον) και να εξοικονομηθούν 74 εκ.

• Από τον κωδικό 899 για λοιπές λειτουργικές δαπάνες που προβλέπονται 165εκ. να μειωθούν στα 80 εκ. και να εξοικονομηθούν 85εκ.

(Τα παραπάνω ποσά είναι από έρευνα του Ινστιτούτου που αποδεικνύει ότι με τα ποσά που απομένουν λειτουργεί απερίσπαστα η κεντρική διοίκηση-υπουργεία).

Γ.-Μόνο το Ταμείο Πρόνοιας έχει επιβαρυνθεί διαχρονικά από την κρατική πολιτική 1 δισ. 300 εκ. ευρώ (Θαλασσοδάνεια-άτοκες χρηματοδοτήσεις τρίτων-Χρηματιστήριο-ομόλογα). Το 1/4 του προαναφερόμενου ποσού αρκεί για την εξυγίανση του ταμείου (και δεν αναφέρομαι στην ακίνητη περιουσία του).

Πιο αξιόπιστα άραγε μπορεί να σου παρέχει ένα οικονομικό σύστημα όταν με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομιικών το 63,5% των φόρων φυσικών προσώπων πληρώνουν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι και το 37,5%, όλοι οι υπόλοιποι (βιομήχανοι-επιχειρηματίες-τραπεζίτες-πλοιοκτήτες-ελεύθεροι επαγγελματίες).

Πως να πειστώ ότι υπάρχει λύση στον ορίζοντα με τέτοιες πολιτικές;

Πως να μην αντιδράσω για όλους και για όλα αυτά;

Λίγοι μήνες ήταν αρκετοί για να φανούν τα πρώτα αποτελέσματα της πολιτικής της “εξυγίανσης” στους οικονομικούς δείκτες. Ανεξέλεγκτες ανατιμήσεις, με την αύξηση του ΦΠΑ. Η ανεργία εκτινάσσεται σε δραματικά νούμερα. Ο πληθωρισμός μετά από χρόνια πήρε την ανοδική πορεία φτάνοντας τον Μάιο στο 5,8%. Το δημοσιονομικό έλλειμμα με τους νέους δανεισμούς διογκώθηκε ακόμη περισσότερο. Η αγορά αργοπεθαίνει. Βασικοί κοινωνικοί τομείς όπως Υγεία και Παιδεία βρίσκονται στον αστερισμό των περικοπών.

Ο στασιμοπληθωρισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ο κυριότερος όμως δείκτης, ο “δείκτης” της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, των ανθρώπων της εργασίας και των απόμαχων αυτής, καταδικάστηκε ερήμην να εκτίσει τη ποινή των ισόβιων δεσμών στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι ο λαός είναι πικραμένος, οργισμένος, αδικημένος και σίγουρα δεν είναι με αυτή την πολιτική. Την πολιτική της υποτέλειας και των αδιεξόδων. Και αυτό γιατί απλά... δεν έχω πειστεί... δεν έχεις πειστεί,... δεν έχουμε πειστεί.

*Ο Νίκος Αμανάκης είναι πρόεδρος της Ε.Ε. Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας