Το άκουσμα της κοίμησής του με συγκλόνισε. Ηξερα τόσο καλά τη διάθεσή του για ζωή, το κέφι, να τρυγήσει όλα της τα αγαθά και να τα μοιραστεί με τη φαμίλια και τους φίλους του..., μ’ όλο τον κόσμο... αν μπορούσε...
Θαύμαζα τον τρόπο, τον ανοικτόκαρδο και πάντα γελαστό, που ήξερε να δίνει αξία και να τιμά όποιον ερχόταν σ’ επικοινωνία μαζί του.
Μα, πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ήξερε ν’ αγαπά και να σέβεται την οικογένειά του, με κορωνίδα στην καρδιά του την τρυφερή συντρόφισσά του, την Ρένα του.
Μια οικογένεια με αρχές και ιδανικά, με πληθωρική αγάπη για την τέχνη και την συσπείρωση στα νέα κύτταρα, τα παιδιά, που έρχονταν στο χώρο τους για να μυηθούν στην εξιλεωτική της πορεία.
Ο Γιώργος Κουμάνταρος, ήταν το κέντρο, ο πυρήνας, γύρω από τον οποίο δυνάμωνε η θέληση για γνώση, είχε την σπιρτάδα του ανικανοποίητου, που, διαρκώς ψάχνει για το καλύτερο στον εαυτό του και στους άλλους.
Αντλούσε δύναμη απ’ την αγάπη του, η σύντροφός του και μετέδιδε στα παιδιά της Σχολής της τα πιο ωραία στοιχεία της ψυχής, τα πιο ελκυστικά ερεθίσματα της τέχνης που τους δίδασκε. Ευτυχώς που, η κόρη τους Αθηνά, διέπρεψε στις σπουδές της και τους δικαίωσε. Ο ήλιος της καλωσύνης του θα λάμπει στους νέους δρόμους που βαδίζει.
Συντρόφεψε τους αγαπημένους του εδώ στη γη, στοργικά, τώρα όμως, από το νέοπνευματικό μετερίζι της ύπαρξής του, θα τους καθοδηγεί και θα μεσιτεύει για την γαλήνη τους.
Ας είναι αναπαυμένος εν ειρήνη Κυρίου.
Χάσαμε έναν πολίτη του σύμπαντος, με προδιαγραφές που ανήκουν σε άλλες εποχές, ευγένειας και ήθους. Ισως γι’ αυτό, τον διεκδίκησαν οι ουρανοί, για να του δώσουν το τίμημα της αρετής, το έπαθλο της ταπεινής εμπιστοσύνης που ήξερε να έχει και να δίνει στον συνάνθρωπο, στους οικείους του, μα ιδιαίτερα στη μάνα του παιδιού του, την Ειρήνη του.
Ευλογία και γαλήνη στην ψυχούλα του. Δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Με αγάπη
Η φίλη Μελισσάνθη της ΚΡΗΤΗΣ

