Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Υπήρξε 21 χρόνια αστυνομικός και επί χρόνια εκπαιδευτής Τάε Κβο Ντο. Βρέθηκε στην …αντίπερα όχθη πριν από έξι χρόνια.

Μία κακή στιγμή ήταν αρκετή να ανατρέψει όλη του τη ζωή. Να βρεθεί πίσω από τα κάγκελα της φυλακής για μία ανθρωποκτονία σε βάρος 30χρονου ιδιοκτήτη πρατηρίου υγρών καυσίμων.

Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης. Για το Εφετείο έχει ακόμα …δρόμο.

Ο 46χρονος Βασίλης Καλαμπαλίκης-δεν έχει πρόβλημα για τη δημοσιοποίηση του ονόματος του-είναι ο πρώτος κρατούμενος πανελλαδικά που θα έχει τη χαρά να παρουσιάσει τα έργα ζωγραφικής του σε έκθεση που θα πραγματοποιηθεί από τις 20 έως 22 Ιουνίου στο Κέντρο Νεότητας Αλικαρνασσού.

Η εντός φυλακών ζωή του άλλαξε θεαματικά με τη μεταγωγή του πριν από δύο χρόνια στις κλειστές φυλακές Αλικαρνασσού διότι, όπως λέει στην τηλεφωνική επικοινωνία του με την «Π», μπόρεσε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική και να κάνει ένα όνειρο του πραγματικότητα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης, γίνεται αντιληπτό ότι ο συνομιλητής μας είναι ένας άνθρωπος συγκροτημένος και απόλυτα ώριμος. Χωρίς αμφιβολία αποτελεί παράδειγμα κρατουμένου γιατί εμπράκτως αποδεικνύει ότι με τον εγκλεισμό του στη φυλακή δεν «παραιτήθηκε» από τη ζωή.

Το πρώτο χρονικό διάστημα που βρέθηκε στη φυλακή ένιωθε αποσβολωμένος. Χαμένος. Στάθηκε ωστόσο τυχερός καθώς στο πρώτο σωφρονιστικό κατάστημα που οδηγήθηκε, συνάντησε παλιούς γνώριμους. Μαθητές του στο Τάε Κβο Ντο. Αυτό ήταν μία θετική συγκυρία για εκείνον.

Αποφάσισε ότι έπρεπε να αντισταθεί, όπως λέει, στο σύστημα που θέλει τους κρατούμενους συνολικά σε …καταστολή. «Ο πρώτος λόγος που είπα ότι πρέπει να συνεχίσω να αγωνίζομαι ήταν η οικογένεια μου, τα τρία μου παιδιά, και έπειτα για μένα».

Συνέχισε να γυμνάζεται και πήρε τη μεγάλη απόφαση να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. «Πάντα είχα το μικρόβιο. Από μικρό παιδί. Όσο ήμουν έξω όμως δεν είχα πολύ ελεύθερο χρόνο και έτσι δεν μπόρεσα να ασχοληθώ».

Στις φυλακές Μαλανδρίνου και Διαβατών όπου ήταν έγκλειστος, του επέτρεπαν μόνο ένα μολύβι και στην καλύτερη περίπτωση ξυλομπογιές. Δειλά-δειλά άρχισε να σκιτσάρει και να ζωγραφίζει.

Η μεταγωγή του πριν από δύο χρόνια στις φυλακές Αλικαρνασσού στάθηκε μοιραία για να εξελίξει την αγάπη του για τη ζωγραφική. «Στις φυλακές Αλικαρνασσού υπάρχει εργαστήριο και μου δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσω σε καμβά» λέει με χαρά.

Κάθε νύχτα αδημονεί να ξημερώσει για να πάει στο εργαστήριο και να συνεχίσει το έργο του. Καθημερινά έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται με τα πινέλα του για ένα τρίωρο, από τις 8 έως τις 11 το πρωί.



Η… παρτίδα

Στην έκθεση του στο Κέντρο Νεότητας Αλικαρνασσού θα παρουσιάσει 51 έργα του. Δύο σωφρονιστικοί υπάλληλοι ήταν εκείνοι που τον παρότρυναν να προχωρήσει το εγχείρημα. Όπως λέει, οι πίνακες αφορούν κυρίως τοπία, φύση. Είναι κάτι που τον γεμίζει με χαρά, όπως επισημαίνει. «Ζωγραφίζω τοπία. Τοπία που θυμάμαι. Είμαι από την Έδεσσα και θυμάμαι το Καϊκματσαλάν. Άλλα τοπία τα αντιγράφω από περιοδικά ή από την τηλεόραση. Μπορεί να δω κάτι και αμέσως θα πιάσω το μολύβι. Έχει συμβεί πολλές νύχτες να έχω οίστρο και να μην θέλω να κοιμηθώ μήπως και χάσω την έμπνευση».

Όπως λέει, δύο είναι τα αγαπημένα του έργα και αυτά τα κρατάει για τον εαυτό του.

Ο πρώτος πίνακας είναι εμπνευσμένος από ένα αγγλικό τοπίο. Υπάρχει ένας μακρύς δρόμος που δεξιά και αριστερά πλαισιώνεται από ψηλά δένδρα. Στο ξέφωτο φαίνεται θάλασσα και ήλιος και αχνά μερικά πουλιά. Στο δικό του πίνακα, απεικονίζεται συμβολικά ένας μακρύς διάδρομος σαν αυτό της φυλακής. Το δάπεδο μοιάζει με σκακιέρα. «Νιώθω ότι είναι η διαδρομή της φυλακής που είναι πολύπλοκη. Και υπάρχει η σκακιέρα, ευελπιστώντας ότι και εγώ θα κερδίσω την επόμενη «παρτίδα», δηλαδή το Εφετείο, και σύντομα θα βγω στον ήλιο και στη θάλασσα».

Το δεύτερο αγαπημένο του έργο είναι μία ποντιακή λύρα. Και είναι συναισθηματικά δεμένος λόγω καταγωγής.

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή στο κοινό από τις 9 το πρωί έως τις 7 το απόγευμα.