Της Κατερίνας Μυλωνά
Κοινή πορεία θα πρέπει να χαράξουν οι παραγωγοί, τυποποιητές ελαιολάδου, οι φορείς του τουρισμού αλλά και το ερευνητικό δυναμικό της Κρήτης, αν θέλουμε να δούμε το κρητικό ελαιόλαδο να παίρνει στα ελληνικά αλλά και τα ξένα ράφια τη θέση που αρμόζει στην ποιότητά του.
Στις συνεργασίες ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς κρύβεται και το «κλειδί» της επιτυχίας του βασικότερου προϊόντος του νησιού, όπως προκύπτει από την έρευνα που παρουσιάστηκε χθες στο Επιμελητήριο Ηρακλείου.
Την εκδήλωση χαιρέτησε ο οικονομικός επόπτης του ΕΒΕΗ, κ. Εμμανουήλ Φραγκάκης, και ο δημοσιογράφος – συγγραφέας, κ. Νίκος Ψιλλάκης. Το δίκτυο του κρητικού ελαιολάδου και το πρόγραμμα, στο οποίο εντάσσεται, παρουσίασε ο ειδικός σύμβουλος του Επιμελητηρίου, κ. Ευάγγελος Δουλουφάκης. Τη μελέτη παρουσίασε ο σύμβουλος επιχειρήσεων Εκπρόσωπος «Διαδικασίας ΑΕ», κ. Αθανάσιος Περισυνάκης.
Στο φουαγιέ του Επιμελητηριακού Μεγάρου υπήρχε έκθεση προϊόντων ελιάς και ελαιολάδου.
Τρόφιμα-ποτά και μόδα στο επίκεντρο
Στόχος της μελέτης είναι οι συνενώσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στους κλάδους τροφίμων και ποτών και τον τομέα της μόδας.
Στη μελέτη, τονίζεται πως όσο αφορά στο ελαιόλαδο, η Κρήτη έχει μεγάλες προοπτικές για την παραγωγή ελαιολάδου υψηλής ποιότητας. Θα πρέπει, όμως, να φύγει από το χύμα λάδι και να ακολουθήσει την πρακτική της τυποποίησης και συσκευασίας με συγκεκριμένη ονομασία προϊόντος με έμφαση στην ποιότητα και στόχο τις διεθνείς αγορές. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και κοινωνικοί εταίροι ελαιολάδου στην Κρήτη. Έτσι, θα επιτευχθεί ο εκσυγχρονισμός, η συνεργασία και η διαφοροποίηση του προϊόντος που θα το καταστήσουν ανταγωνιστικό στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Για την εγχώρια αγορά, τονίζεται πως δεν είναι κορεσμένη, υπάρχουν περιθώρια αύξησης της χρήσης από τους υπάρχοντες καταναλωτές, το μερίδιο της αγοράς μειώνεται αλλά η αγορά αναπτύσσεται. Επίσης, στη μελέτη αναφέρεται πως ο κλάδος προσφέρεται για τεχνολογικές καινοτομίες ενώ υπάρχουν εμπόδια εισόδου νέων ανταγωνιστών. Ωστόσο, υπάρχουν κίνδυνοι εγκλωβισμού στον κλάδο του ελαιολάδου και ευαισθησίας στις αλλαγές της αγοράς και του περιβάλλοντος. Γι’ αυτό το λόγο, ενδείκνυται η παραγωγή επιπλέον προϊόντων που θα έχουν ως βάση το ελαιόλαδο καθώς και η διείσδυση σε νέες αγορές.
Για τη διεθνή αγορά, παρουσιάζονται οι στρατηγικές που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι επαγγελματίες του κλάδου προκειμένου να προωθήσουν το ελαιόλαδο στο εξωτερικό. Προτείνεται η στρατηγική της ανάπτυξης της αγοράς μέσω, δηλαδή, νέων γεωγραφικών περιοχών, της εισόδου σε νέα δίκτυα διανομής και της προσέλκυσης πελατών και από άλλα τμήματα της αγοράς, όπως βιομηχανικούς πελάτες.
Τέλος, τονίζεται πως στόχος είναι η προβολή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κρητικού ελαιολάδου, των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων του και των στοιχείων διαφοροποίησής του που θα συμβάλλουν στην αύξηση της ζήτησής του ως επώνυμο προϊόν τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά.

