Του Ν. Τσαγκαράκη
Καμία αλλαγή στο κινηματογραφικό μέτωπο...
KILLERS
Σκην.: Ρόμπερτ Λουκέτικ
Πρωτ.: Κάθριν Χάιλ, Άστον Κούτσερ, Τομ Σέλεκ, Κάθριν Ο Χάρα
Η Τζεν βρίσκεται στη Νίκαια με τους γονείς της, όπου συναντάει τον όμορφο Σπένσερ. Ερωτεύονται, παντρεύονται, αλλά ο Σπένσερ έχει αποκρύψει το γεγονός ότι ήταν μυστικός πράκτορας κι ότι βρισκόταν στη Νίκαια για την τελευταία του αποστολή, μετά από την οποία παραιτήθηκε για χάρη της Τζεν. Τρία χρόνια μετά τον γάμο τους, το παρελθόν επιστρέφει αναπάντεχα και αναστατώνει την αρμονική ζωή του ζευγαριού.
Μια ρομαντική κομεντί δράσης, ακόμη πιο ενεργητική από το παρόμοιο πρόσφατο «Επικηρύσσοντας την πρώην» («The bounty hunter», Άντυ Τέναντ). Σεναριακά, πρόκειται γι’ ακόμα μια παραλλαγή της γνωστής ιδέας σύμφωνα με την οποία η βαρετή προαστιακή ζωή ενός ζευγαριού αναστατώνεται κι επαναπροσδιορίζεται από απρόσμενες περιπέτειες, οι οποίες συχνά προκύπτουν από τη μυστική κατασκοπική ταυτότητα του ενός («Αληθινά ψέματα» Τζέιμς Κάμερον 1994, «Ο κύριος και η κύρια Σμιθ» Νταγκ Λάιμαν 2005, «Ραντεβού για παντρεμένους» Σων Λίβαϊ 2010).
Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι διαθετει χημεία και ομορφιά (ούτως ή άλλως και οι δύο έχουν κάνει τις μεγαλύτερες τους επιτυχίες στο είδος της ρομαντικής κομεντί) και γενικότερα το κάστινγκ είναι ιδιαιτέρως επιτυχημένο, αφού και ο Σέλεκ με την Ο Χάρα ταιριάζουν ιδανικά στους ρόλους τους- ειδικά η δεύτερη, ώστε να αισθάνεται κανείς ότι ο χαρακτήρας της αλκοολικής πεθεράς είχε μεγαλύτερα περιθώρια που δεν αξιοποιήθηκαν. Όσο για την κεντρική ανατροπή που εξηγεί τον γενικό χαμό (ο ρόλος του πατέρα), είναι τόσο απίθανη που χρειαζόταν περισσότερη έκταση για να φανεί πειστικότερη και ίσως πιο διασκεδαστική.
Συνολικά η ταινία προσφέρει πλούσια δράση, ωραίες τοποθεσίες (γαλλική Ριβιέρα με ίχνη από «GoldenEye»), ζωηρούς διαλόγους, κεφάτες ερμηνείες, αλλά τίποτα απ’ όλ’ αυτά δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπο, εντυπωσιακά χορογραφημένο (σχετικά με τη δράση) ή αρκετά αστείο για να αφήσει διαρκή εντύπωση. Οι ηθοποιοί και το γενικότερο κεφάτο ύφος του φιλμ βοηθάνε ώστε η θέαση να μην είναι βαρετή, χωρίς όμως να εγγυώνται ότι θα είναι και αξιομνημόνευτη.

